Σώμα που δεν μπορεί να μιλήσει για το σώμα,
σώμα που βλέπει το σώμα του εκεί που δεν αγγί-
ζονται τα σώματα,
κι ο λυσσασμένος εγκέφαλος που ξερνά όλο του
το αίμα προς τα μέσα,
νύχτες ολόκληρες ξεπερνώντας την αντοχή του
σώματος
δουλεύοντας το σώμα με την αντοχή της λύσσας
του μυαλού
και του μυστικού του
που δεν βρίσκει ανακούφιση και το ξέρει.

Υπάρχει μια νύχτα πιο σκοτεινή απ' τη νύχτα.
Όποιος μπαίνει σ' αυτήν, χάνει το χρόνο,
μιλάει αλλιώς, συγχέοντας το μέσα με το έξω,
ζει το θάνατο, μ' έναν τρόμο σαν άβυσσο
καρφωμένο για πάντα στο στήθος, ρημαγμένος
απ' τη βία και βλέποντας αυτό που δε βλέπει κανείς,
κάτω απ' τις αυστηρές υπενθυμίσεις των άστρων.
Η μέρα εκεί διαβάζεται ανάποδα,
κι ο άλλος κόσμος γίνεται ο βραχνάς του κόσμου
όπου κανείς δεν επιστρέφει ίδιος.