Βουκώλος

2011-05-20T03:46:00.001-07:00

Α, ΠΟΤΕ θα σταματήσει αυτό το λαχάνιασμα,
το ατέλειωτο πέρασμα ατέλειωτων συνόρων, πότε
θα τελεστεί
το άγγιγμα της ακάθεκτης ροής του λόγου,
να μην κρύβεσαι πίσω απ'την καρδιά σου,
να μην κλειδώνεσαι έξω απ'την πόρτα σου, να μην
αποφεύγεις
τη θέρμη της άλικης ουσίας σου, να παραδίνεσαι,
να δέχεσαι,
να δέχεσαι να πεθάνεις από την πείνα χορτασμένος
κι αχόρταγος
από την καταβύθιση στο στόμα της πείνας σου,
φορώντας χωρίς ντροπή τους ιλίγγους σου, δείχνοντας τα ματωμένα χέρια
από αλογάριαστα εγκλήματα τελειωμένα μέσα στο
ενδοκρανιακό αλώνι,
πότε επιτέλους θα γίνεις άνθρωπος;
Πότε επιτέλους θα γίνεις άνθρωπος;

Πεθαίνω σαν χώρα

2010-10-26T15:37:00.000-07:00

« (…) “… Μισώ αυτή τη χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Γράφω σʼ εσένα γιατί μαζί ποθήσαμε να είναι γόνιμα αυτά τα σπλάχνα, κι αυτός ο πόθος μάς ένωσε νύχτες και νύχτες… και σʼ άλλες ώρες της μέρας, όταν ξαφνικά γινόταν ένα θαύμα και ξεχνούσαμε τον τρόμο που έτρεχε στους δρόμους καθώς μες στις φλέβες μας… τα εφιαλτικά δελτία ειδήσεων που μας εμπόδιζαν ακόμα και να κοιταζόμαστε… διαβασμένα από θεότρελους εκφωνητές… τα ουρλιαχτά που σκέπαζαν ακόμα και τις σειρήνες των ασθενοφόρων… Ποτέ δε θα το πίστευα πως η ανθρώπινη φωνή μπορεί να φτάσει σε τέτοια ύψη… να είναι τόσο απύθμενη… να προκαλεί τόση αναστάτωση με την επιβολή της… Τέλος πάντων, ποτέ δε συνήθισα τους ανθρώπους αλλʼ αυτό είναι μια άλλη μου αναπηρία. Βιάζομαι τώρα να σου πω μερικά πράγματα κι αυτά τα λόγια θα είναι και τα τελευταία που θα ʼχεις από μένα. Μισώ αυτή τη χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Μου τα ʼφαγε. Τη μισώ. Ναι, τη μισώ, τη μισώ. Δεν μπορεί μια γυναίκα να ζήσει με τέτοια σπλάχνα μέσα της. Όσο το σκέφτομαι, μου ʼρχεται να ξεράσω τον ίδιο τον εαυτό μου. Νιώθω σαν ξέρασμα. Μπορεί και να ʼμαι. Μια γυναίκα… δεν είναι σα μια χώρα που αξιοποιεί τα ερείπιά της, τους τάφους της… που τα ξεπουλάει όλα για εθνικό συνάλλαγμα… ζώντας απʼ αυτά. Εγώ δε θέλω να ʼμαι χώρα. Δεν είμαι χώρα. Δε θέλω να είμʼ αυτή η χώρα. Αυτή η χώρα είναι νεκρόφιλη, γεροντόφιλη, κοπρολάγνα, σοδομίστρια, πουτάνα, μαστροπός και φόνισσα. Εγώ θέλω να είμαι η ζωή, θέλω να ζήσω, θα ʼθελα να ζήσω, θα ʼθελα να μπορούσα να ζήσω, θα ʼμουν ευτυχισμένη τώρα αν ήθελα να ζήσω… όμως αυτή η χώρα δε μʼ αφήνει να το θέλω, δε μʼ αφήνει να είμαι η ζωή, να δίνω τη ζωή. Έχει φάει σαν καρκίνος τα βυζιά μου, τα μυαλά μου, τα έντερά μου, έχει κατεβάσει όλες της τις πέτρες στα νεφρά μου και τα ʼχει ρημάξει, έχει μαγαρίσει όλες τις πηγές απʼ όπου θα ʼτρεχε το γάλα μου, έχει μαζέψει όλο της το χώμα μες στις φλέβες μου και μου ʼχει σαπίσει το αίμα, έχει κάτσει όλη πάνω στην καρδιά μου και την έχει κουρελιάσει απʼ τα εμφράγματα και τις εμβολές, κάθε θεσμός της κι ένα έμφραγμα, κάθε νόμος της και μια εμβολή, τα ήθη της μου ʼχουν σμπαραλιάσει τα πνευμόνια, η ιστορία της με κάνει να τρέμω συνεχώς ολόκληρη σα να έχω προσβληθεί από την πάρκινσον, ο πολιτισμός της μʼ έχει ξεπατώσει, μʼ έχει ξεθεώσει, δεν πάει άλλο, η θέση της η γεωγραφική είναι το άσθμα μου, ολόκληρο το σχήμα της άλλοτε απλώνεται πάνω στο σώμα μου σα γιγαντιαίος έρπης ζωστήρ και με τρελαίνει… κι άλλοτε παίρνει τη μορφή τσουγκράνας και μπήγεται στα μάτια μου, τεράστιας βελόνας και μου τρυπάει το κρανίο, βράχου ολόκληρου που κρέμεται από την άκρη των μαλλιών μου και με παρασέρνει σε μια θάλασσα πικρών δακρύων… κι όλο νιώθω στον τράχηλό μου το ζυγό της κι όλο δένει τη γλώσσα μου το τραύλισμά της κι όλο μου φέρνει κρύα ρίγη η χυδαιότητά της… η προσήλωσή της στα φαντάσματά της, οι υπεκφυγές της, οι αντιγραφές της, τα φρακαρισμένα της μυαλά, τα πτώματά της, τα κιβούρια της, τα εγκλήματά της… Αυτή η χώρα είναι το χτικιό μας. Θα μας πεθάνει, θα μας ξεκάνει. Πώς θα γλιτώσουμε; Μας πίνει το αίμα, μας το πίνει. Δε μʼ αφήνει πια ούτε να κοιμηθώ, μου έχει κλέψει και τον ύπνο. Πώς θα ζήσω χωρίς ύπνο; Δε θα ζήσουμε… όλο το σπέρμα όλων των αντρών της γης δε θα μπορούσε να ζωντανέψει εκείνη την κόχη του κορμιού μου απʼ όπου ξεκινάει η ανθρώπινη ζωή… Έχεις αδειάσει όλη τη ζωή σου μέσα μου αλλά μʼ έχεις αφήσει χωρίς ζωή… Κι εσύ δεν μπορείς. Μʼ έχεις σπείρει μα ο σπόρος σου δεν πρόκειται ποτέ να πιάσει, δεν μπορεί πια ο σπόρος σας να πιάσει… δε θα ξαναβγεί ποτέ πια ζωή από μέσα μας… Το παλιογύναικο. Ένα θα ʼθελα, να την είχα μπροστά μου και να την έσφαζα με τα ίδια μου τα χέρια. Αχ, θε μου, να μπορούσα να τη σκοτώσω.

Κατάφερε οι δολοφόνοι της να φτάσουν ως τις μήτρες μας και να τις σκάψουν σαν τάφους, τα γουρούνια, τα γουρούνια, είνʼ όλοι τους γουρούνια, από ποιον νʼ αρχίσω και σε ποιον να τελειώσω, όλοι τους δολοφόνοι, όλοι τους, αυτοί με κάνουν να νιώθω την ανάγκη για το πιο μεγάλο έγκλημα, για μια ατέλειωτη σφαγή, ατέλειωτη σφαγή… αχ, πώς αντέχουμε δω μέσα, πώς δε μας τρελαίνει ακόμα αυτή η παλιοσκύλα, αυτή η γκαρότα, αυτό το στραγγουλατόριουμ, σωστή αγχόνη… με τους επίσημους μαχαιροβγάλτες της που βγάζουν επίσημους λόγους σʼ επίσημες τελετές μπρος σʼ επίσημους μαχαιροβγάλτες… Ο κάθε πόρος της είναι και μια τσέτα, κάθε γωνιά της κι ένα λάζο, κάθε χιλιοστό της και μια τσάκα, είναι γεμάτη ξόβεργες θανάτου και κοφτερούς σουγιάδες, άντρο φονιάδων, απατεώνων και ηλιθίων, λημέρι άναντρων γαμιάδων κι ανίκανων σωματεμπόρων, μας πατάει το κεφάλι μέσα στα σκατά της, μας δίνει λυσσασμένες κλωτσιές στʼ αρχίδια, μας λιώνεις, μωρή, μας στραγγίζεις, μας ρημάζεις, μας διχάζεις, μας πνίγεις, μας καταδικάζεις, μας πεθαίνεις, μας πεθαίνεις, σκρόφα, ξεπουλημένη, μολυσμένη, ψειριάρα, φαρμακοδότρα, φιδομάνα, λύκαινα, γύφτισσα, αιμομίχτρα, που όλο μαϊμουδίζεις και παπαγαλίζεις, κατσικοπόδαρη, δίσεχτη, κακορίζικη, δε σε μπορώ, δεν τη μπορώ, τη δολοφόνα, την παιδοκτόνα, τη ζαβή, τη χολεριασμένη, τη στραβοκάνα, τη ζαβή, το τσόκαρο, την παλιόγρια, την παλιόγρια, που κακό χρόνο να ʼχει, δεν αντέχω πια τίποτα δικό της, τίποτα, τίποτα, τη μισώ, τη μισώ, αχ, αχ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, θα πεθάνω, τέρας, και θα εξακολουθώ να σε μισώ, ναι, το μίσος βράζει μέσα μου, θέλω να γράψω τους ανάποδους ύμνους απʼ αυτούς που γράφτηκαν ως τώρα γιʼ αυτήν, λέξη προς λέξη να την τουφεκίσω και να την παραχώσω σα σκυλί με τα ίδια μου τα χέρια… Δεν είμαι πια γυναίκα… Ούτε κι εσύ πια είσαι άντρας… Μας τα πήρε όλʼ αυτή… Τι θα μείνει όμως απʼ αυτήν χωρίς εμάς; Τι θα είνʼ αυτή όταν δεν θα ʼχει μείνει τίποτʼ από μας;… Το χώμα της έχει πάρει το σχήμα μου… Το σώμα μου έχει πια τις διαστάσεις της… Έχω μέσα μου τη μοίρα της… Πεθαίνω σα χώρα…” (…) »

Δημήτρης Δημητριάδης, «Πεθαίνω σαν χώρα»

2010-10-17T19:16:00.000-07:00

(Και τώρα τι ρε μαλάκα; Τι θα πούμε στους κλέφτες; Δεν τους έχουμε αφήσει τίποτα στο
παράθυρο ν’αρπάξουνε, καμιά φυλακισμένη χαραμάδα να τρυπώσουνε, κανά χρυσαφικό τουλάχιστον, έστω απ’αυτά τα φώ. Θ’αναγκαστούν να σπάσουνε την πόρτα πάλι και μετά θα ζητάμε και τα ρέστα)

Η πρόσληψη του έργου της Κατερίνας Γώγου

2010-10-03T09:51:00.000-07:00

Η Κατερίνα Γώγου εμφανίστηκε στα ποιητικά πράγματα το 1978 με την ποιητική συλλογή Τρία Κλικ Αριστερά, κι έλαβε εξαρχής την εύνοια του ορίζοντα της εποχής –σε επίπεδο αναγνωστών και μετάφρασης της συλλογής–. Η ποίησή της συγκεντρώθηκε στο αμφισβητησιακό αίτημα της γενιάς της και στην προβολή της επικράτειας του περιθωρίου, στον προσδιορισμό του αρνητικού πόλου σημασίας και των θεματικών ορίων της ποίησης.
Τα Τρία Κλικ Αριστερά αφορούν το εγώ ή τις ταυτότητες που το διατρέχουν: το φύλο, η κοινωνική θέση, η πολιτική θέση, η εθνική ταυτότητα, ο φεμινισμός, η ποιητική στόχευση είναι τα βασικά θέματα της συλλογής, η οποία αξιοποιεί τη γλώσσα του δρόμου -το ζωντανό περιθώριο της γλώσσας- για να κάνει ποίηση, μεταφέροντας στον λόγο της «something of a street sensation», όπως σημειώνει ο μεταφραστής της συλλογής Jack Hirschman (Three clicks left).
Το ποιητικό υλικό της συλλογής δεν θέτει λεξιλογικούς περιορισμούς, η τεχνική είναι κυρίως κινηματογραφική –η Γώγου θήτευσε στον κινηματογράφο ως ηθοποιός και σεναριογράφος– αποδίδοντας με τη μορφή της σεκάνς όσα συνήθως, αποκλείει η προσωπική παρατήρηση. Η κάμερα διϋλίζει όσα βρίσκονται στην επικράτεια του περιθωρίου και σχηματοποιούνται στη βάση του κοινωνικού διπόλου, αντιστρέφοντας συχνά τη σημασιολόγησή τους, μέσα από τα εκφραστικά μέσα της ειρωνείας, της μεταφοράς, της σατιρικής επίθεσης. Στίχοι της ανακαλούν συχνά τρόπους διαχείρισης του ποιητικού υλικού παρόμοιους με αυτούς της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς:

"Αυτός εκεί
Ο συγκεκριμένος άνθρωπος
Είχε μια συγκεκριμένη ζωή
Με συγκεκριμένες πράξεις.
Γι’ αυτό και
Η συγκεκριμένη κοινωνία
Για το συγκεκριμένο σκοπό
Τον καταδίκασε
Σ’ έναν αόριστο θάνατο".

"Εδώ αναπαύεται
η μόνη ανάπαυση της ζωής του
Η μόνη του στερνή ικανοποίηση
Να κείτεται μαζί με τους αφέντες του
Στην ίδια κρύα γη, στον ίδιο τόπο".
(M. Αναγνωστάκης)

Παρότι εκδίδεται αργότερα, η συλλογή βρίσκεται κοντά στους εκφραστικούς τρόπους και το ποιητικό αίτημα της γενιάς του ’70, έτσι όπως εκφράζεται στις αρχές -οι δρόμοι της Γώγου είναι συχνά, οι δρόμοι του Λευτέρη Πούλιου στις πρώτες ποιητικές συλλογές του:

Δρόμε, σάβανο του Γρηγόρη, του Σωτήρη, του Τάσου.
Δρόμοι-παιάνες. Δρόμοι γιορτής.
Δρόμοι-αγωνία. Δρόμοι-φονιάδες.
Ποια κατάρα πάνω σας έχει πέσει;
Περιμένουμε ο καθένας στη στάση του.
Περιμένουμε όλοι μαζί στο τσίγκινο υπόστεγο.

Η επίδραση από την beat αμερικανική γενιά και την pop κουλτούρα είναι επιπλέον χαρακτηριστικά που μοιράζεται η ποίηση της Γώγου με την ποίηση άλλων εκπροσώπων της γενιάς της. Ο Jack Hirschman, μεταφραστής της συλλογής Τρία Κλικ Αριστερά, είναι ένας από τους συνδετικούς κρίκους της ποιήτριας με τους αμερικανούς beat. Η στράτευση στο περιθώριο ή η αμφισβήτηση της στόχευσης της ποίησης ανακαλούν συχνά κείμενα όπως το Howl του Ginsberg, με την επικράτεια του ατόμου να ορίζεται παρόμοια:

I saw the best minds of my generation destroyed by madness, starving hysterical naked,
dragging themselves through the negro streets at dawn looking for an angry fix,
angelheaded hipsters burning for the ancient heavenly connection to the starry dynamo in the machinery of night […].

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μετς [...].

Η επικράτεια της Γώγου ορίζεται συχνά σε σχέση με το κοινωνικό μόρφωμα, την ένδειξη της διπολικής βάσης της κοινωνίας, η οποία δημιουργεί στη διαδικασία διαμόρφωσής της, επικράτειες αποβλήτων και επικράτειες υποκειμενοποίησης. Ο λόγος της λαμβάνει τις διαστάσεις μιας καταγγελίας σε σχέση με το ήδη υπάρχον, αρνούμενος τη διαχείριση παλαιωμένων ποιητικών υλικών ή λεξιλογίου που βρίσκεται εκτός της επικράτειας που επιλέγει να αναπαραστήσει και να τροφοδοτήσει.
Η αναγνωστική προσδοκία εκείνη την περίοδο βρίσκεται κάτω από το ρεύμα της αμφισβήτησης, συνεπώς, οι πρώτες συλλογές της Γώγου, τυγχάνουν μεγάλης αποδοχής από τον αναγνωστικό ορίζοντα της Ελλάδας και της Αμερικής, η ίδια παραμένει ωστόσο, μεταγενέστερα, εκτός των συλλογικών ανθολογιών, της επίσημης κριτικής και των ιστοριών νεοελληνικής λογοτεχνίας, προκαλώντας προβληματισμούς σε σχέση με τους τρόπους διαμόρφωσης του καλλιτεχνικού ορίζοντα κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο και των διαδικασιών επικράτησης ποιητικών τάσεων.

Την περίοδο που ακολουθεί το ’80, κατά την οποία η ποιητική παρουσία της Γώγου είναι ενεργητική, συνυπάρχουν δύο κυρίαρχες τάσεις στην ποίηση: αφενός, της αποκήρυξης, της ανατροπής των παραδοσιακών μέτρων, της αποδομιστικής προσπάθειας, η οποία εκφράστηκε δυναμικά στις αρχές του ’70 και αφετέρου της επαναφοράς του παραδοσιακού και της διερώτησης ως προς την αποκήρυξη των παλαιότερων μορφών. Ποιήτριες όπως η Κατερίνα Γώγου, ο Νίκος Αλέξης – Ασλάνογλου ή ο Λευτέρης Πούλιος αντιπροσωπεύουν την πρώτη ποιητική τάση, της απουσίας και της α-σημασίας ενώ ποιητές όπως ο Γκανάς ή ο Διονύσης Καψάλης επιδιώκουν μέσα από τα έργα τους την αισθητική μιας ‘επαναφοράς’ σε σχέση με ό, τι αποκηρύχθηκε δυναμικά από τη γενιά του ’70 και παραμένει ανολοκλήρωτη διαδικασία - ο καθένας μέσα από τα ιδιότυπά του χαρακτηριστικά.

Η έννοια της αμφισβήτησης συνεπώς, τη δεκαετία του ’80 αρχίζει να αμφισβητείται. Η συλλογικότητα του εγχειρήματος της γενιάς του ’70 διασπάται με τους ποιητές να ακολουθούν ο καθένας διαφορετικούς εκφραστικούς δρόμους. Η ποίηση της Γώγου εκτροχιασμένη από το καθεστώς, παραμερίζεται μέσα στον διάλογο που προκύπτει με τη νέα κατάσταση σε σχέση με τα εκφραστικά μέσα, τα ειδολογικά χαρακτηριστικά της ποίησης, την ελευθέρωση των μορφών-τα αποτελέσματα εν τέλει, του αμφισβητησιακού αιτήματος της γενιάς του ’70. Η κοινωνική και πολιτική κατάσταση μεταβάλλεται σημαντικά μετά το '84 τροφοδοτώντας τάσεις ακραιφνώς διαφορετικές από το αίτημα της αμφισβήτησης των αρχών του ’70. Η φωνή της Γώγου εμμένει στη στράτευσή της, στο αμφισβητησιακό αίτημα της γενιάς της εκφράζοντας αιχμηρά τον λόγο της και εισάγοντας στην ποίησή της ένα προβληματισμό αυτοαναφορικότητας, άλλοτε σε πεζόμορφα ποιήματα άλλοτε σε στίχους:

Λέξεις ανάκατες
Ασφυκτιούν, σαλεύουνε
Να βρουν θέλουνε
την πρώταρχική τους Αρχή.
[…] Δεν έχω Μνήμη Αύρα Ποίημα Μουσική
Προδότες του φωτός την Πύλη του Δάντη με
υπόκωφη βοή μ’ ανοίγουνε
ίσα ίσα μόλις λοξά περνάω.

Κάτω από τις παρούσες συνθήκες ωστόσο, η φωνή της Γώγου περιορίζεται στην επικράτεια που την αφορά άμεσα – τα ταξικά επίπεδα της κοινωνίας οριοθετούν την αναγνωστική προσδοκία, ιδιαίτερα όταν το συλλογικό αίτημα της αμφισβήτησης αρχίζει να διασαλεύεται. Η εκτροπή της και η απουσία της από τις ιστορίες νεοελληνικής λογοτεχνίας και από τις περισσότερες ανθολογίες της γενιάς της, είναι αναμενόμενη αν συνυπολογίσει κανείς τα δεδομένα της εμφάνισής της, τη στόχευσή του έργου της, τους τρόπους διαμόρφωσης του καλλιτεχνικού ορίζοντα και της κριτικής της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Σκόρπιες αναλύσεις του έργου της φιλοξενούνται με μεγαλύτερη συχνότητα σε εφημερίδες από το 1993 και εξής ενώ σήμερα, το διαδίκτυο παρέχει σημαντικό αριθμό πληροφοριών για τη ζωή της και το έργο της. Βιβλιοκρισίες σε εφημερίδες φιλοξενούν την έκδοση κάθε ποιητικής της συλλογής, ενώ στις ποιητικές ανθολογίες η παρουσία της επισημαίνεται αργότερα, για πρώτη φορά το 1993 και κατόπιν, το 2004.

Η πρώτη ποιητική ανθολογία που περιέχει ποιήματά της είναι αυτή του Βασίλη Βασιλικού , στα 1993: από τα Τρία Κλικ Αριστερά το 4/Θέλω να κουβεντιάσω, το 22/ Η ελευθερία μου είναι και από τον Μήνα των παγωμένων σταφυλιών, το 1/ Το σπίτι μου, το 2/Κι ανυπόδετη, το 7/ Νύχτωνε στον ουρανό, το 9/ Τώρα και το 22/ Και ήρθανε. Το 2004 ακολούθως, κάνει την παρουσία της στην ανθολογία των Peter Bien-Peter Constantine-Edmund Keeley-Karen Van Dyck , με το ποίημα «Οι λυπημένες μητέρες στα σούπερ μάρκετ». Αναφορά γι’ αυτήν γίνεται και στο Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Πατάκη, το 2007, σε ένα μικρό λήμμα με ενδεικτική βιβλιογραφία .

Σε άλλες ανθολογήσεις της ποίησης του ’70 ακόμα και γυναικείας ποίησης, δεν αναφέρεται. Το έργο της αποκλήθηκε συχνά εποχικό, χωρίς ιδιαίτερη εξέλιξη , ωστόσο, είναι σημαντική η διαφορά των εκφραστικών μέσων στην τελευταία της τουλάχιστον, συλλογή, τον Νόστο, στην οποία το θέμα της ποίησης και του Λόγου, της σημασίας των πραγμάτων, εκφράζεται μέσα από πεζόμορφες κατασκευές συνειδησιακής ροής που θεματοποιούν ένα διάλογο με λογοτεχνικούς προδρόμους κάθε είδους.

Η θέση που κατέχει στην ιστορία η Γώγου είναι αναμφισβήτητα θέση ποιητικής αμφισβήτησης, χώνεψης ποιητικών προτύπων, κυρίως αντλημένων από την αμερικανική beat γενιά και επαναπροσδιορισμού της ίδια της στόχευσης του ποιητικού φαινομένου-ακόμα και αν η προσπάθεια αυτής και των συγχρόνων της στέρησε πολλά από την ποίηση ανακαίνισε ένα προβληματισμό πολυεπίπεδο που απαιτεί πολυεπίπεδη ανάλυση και δεν στηρίζεται σε a priori ορισμούς της λογοτεχνίας και του κοινωνικού εκτοπίσματός της. Όπως επισημαίνει ο Eagleton , δεν μπορεί να υπάρξει κανένα αντικειμενικά υψηλό έργο τέχνης ανεξάρτητα από το ιδεολογικό και κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο παράγεται και οι τάσεις που ενυπάρχουν στην ποίηση σε κάθε περίοδο εξαρτώνται άμεσα από το καθεστώς που τις διαμορφώνει, τις ασπάζεται ή τις απορρίπτει.

[…] Τώρα, στο σπίτι που μ’εχει κρύψει η φίλη μου, σβήνω πάντα το φως και τριγυρνάω συνέχεια μ’ένα μικρό καφέ κερί, να περάσω μέσα από τη λίμνη χωρίς να σβήσει η φλόγα του, σ’ έναν παλιό νοσταλγίας καθρέφτη

Έφυγε σαν σήμερα.

κκάμ μπακ

2010-09-05T09:30:00.000-07:00

Μετά που καμπόσο σταφύλι τζαι φύλλα των δέντρων, ο Βουκώλος αποφάσισεν να στραφεί ξανά πίσω, διότι στην τουρκία μια πεταλούδα κούνησε τα φτερά της.

Τζαι όπως είπεν ένας μιτσής μια φοράν όστις θέλει οπίσω μου ελθή. Επειδή όμως εσταυρώσαν τον, μάλλον επειδή το πουπίσω εν ακούετουν πολίτικλι κορέκτ καλλίττερα να το κάμουμε δίπλα αντί πουπίσω.

Στείλτε στο voukwlos@hotmail.com Ό,ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ: ΚΕΙΜΕΝΑ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ, ΣΤΕΝΣΙΛ ΤΖΑΙ Ο,ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΑΡΑΞΕΙ ΤΑ ΝΕΡΑ ΤΖΑΙ ΤΕΣ ΛΑΝΤΕΣ, έτσι άμα γουστάρετε, αν όι εμπειράζει.

Λέμεντα τον Οκτώβρη.

Μιχάλης Κατσαρός

2010-08-29T04:19:00.000-07:00

Μπαλάντα για τους ποιητές που πέθαναν νέοι

Οι ποιητές κλειστήκανε στο σπήλαιό τους
δε βγαίνουν
φοβούνται
δεν παραδίδουν τίποτα -
Με ποιόν με ποιόν να μιλήσω;

Κρατά γερά το μυστικό ο Παπαδίτσας
παίζει
βγαίνει απ'το παράθυρο σαν το πουλί
βρέχεται ξαναμπαίνει -

Με ποιόν λοιπόν να μιλήσω;
Ο Σαχτούρης μαζεύει με ένα φακό τις λέξεις του
ταχτοποιεί σε δέντρα τα συμβάντα
χτυπάει μετά τη χορδή του
ξαφνιάζεται σαν το μικρό παιδί -
Με ποιόν λοιπόν να μιλήσω;
Χάθηκε ο Αναγνωστάκης στο Βορρά
ούτε ένα θρήνο νέο
λες και να πέθανε τώρα αλήθεια
ούτε ένα Χάρη δεν κλαίει ούτε τον ήλιο

Με ποιόν λοιπόν να μιλήσω;
Σκοτεινός περιφέρεται ο Σινόπουλος
με τους νεκρούς νεκρός δειπνεί
τρέχει μοναχός σε υπόγεια με πυρσούς
φανούς και σπίρτα.

Με ποιόν με ποιόν να μιλήσω.
Ο Δούκαρης ένας πιστός του εαυτού του
έτοιμος για σφαγή ο Καρούζος
χτυπάει το άδειο γκόγκ η Ελένη Βακαλό -
Κανείς δεν αποκρίνεται.

Με ποιόν με ποιόν να μιλήσω;
Κανέναν άλλο δε θυμάμαι πια
παρά στ'αυτιά μου ακούω φωνές
του Χριστοδούλου
μ'ένα φανάρι τριγυρνά σ'άγνωστους διαδρόμους
κραυγάζοντας σαν το σκυλί το πληγωμένο.
Ιάσονα θρηνείς Δεπούντη - μόνος;
Νίκο Φωκά ψάχνεις σε "ακροπωλεία" ακόμη;
Γιώργο μου Γαβαλά πού είσαι;
Αχ Σαραντή το έδωσες το αίμα;
Νικό Βρανά μη με κοιτάς
μ'αυτό το κρύο μάτι
είμαι εδώ κοντά σου - μόνος.

Με ποιόν με ποιόν να μιλήσω;
Και σεις ποιητές όλοι εσείς μονάχοι
τι γίνατε; Ποιός άνεμος σας έδιωξε σας πήρε;
Τώρα που σας καλώ όλους εδώ -
θυμάστε αλήθεια θυμάστε
τα καφενεία τα πεζοδρόμια τα μυδράλια
τα δωμάτια με τα χρυσά πουλιά
θυμάστε
κείνο το βράδυ που μιλούσαμε
θυμάστε;
Ο ποιητής ο Λίκος ήταν άγνωστος
και παραμένει.

Δρόμοι παλιοί

2010-07-23T14:30:00.000-07:00

Δρόμοι παλιοὶ ποὺ ἀγάπησα καὶ μίσησα ἀτέλειωτα
κάτω ἀπ᾿ τοὺς ἴσκιους τῶν σπιτιῶν νὰ περπατῶ
νύχτες τῶν γυρισμῶν ἀναπότρεπτες κι ἡ πόλη νεκρὴ
Τὴν ἀσήμαντη παρουσία μου βρίσκω σὲ κάθε γωνιὰ
κᾶμε νὰ σ᾿ ἀνταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο τοῦ τόπου μου κι ἐγὼ
Ξεχασμένος κι ἀτίθασος νὰ περπατῶ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στὶς ὑγρές μου παλάμες
Καὶ προχωροῦσα μέσα στὴ νύχτα χωρὶς νὰ γνωρίζω κανένα
κι οὔτε κανένας κι οὔτε κανένας μὲ γνώριζε με γνώριζε

1993 - Louise Bourgeois -

2010-07-17T11:49:00.000-07:00

Α λα Μαργαρίτα Καραπάνου

2010-06-19T12:28:00.000-07:00

Αθήνα, ετών ποτέ.

Οι μύγες ανακατεύουν τα σκουπίδια. Η Νεφέλη λέει πως ο κόσμος είναι σαν τις μύγες που ανακατεύουν τα σκουπίδια. Δεν ξέρω τι θέλει να πει η Νεφέλη γιατί οι μέρες εδώ είναι ηλιαχτίδες κι αυτό θα σήμαινε ότι οι μέρες και οι ηλιαχτίδες τρέφουν και τις μύγες και τα σκουπίδια. Τα σπίτια είναι μεγάλα και ψηλά λέει η Νεφέλη. Έχει τρύπες κάθε σπίτι, πολλές τρύπες από πάνω ως τα πόδια κι αυτό λογικά θα πρέπει να γίνεται για να αναπνέουν αυτοί που μένουν μέσα και να μπαινοβγαίνουν οι μύγες από τις τρύπες τους και να πηγαίνουν στα σκουπίδια τους.
«Είσαι ένα κουνούπι» μου λέει η Νεφέλη.
«Είναι καλύτερα τα κουνούπια από τις μύγες;» ρωτάω εγώ.
«Ναι» μου λέει.
«Γιατί;»
«Επειδή αυτά ρουφάνε το αίμα και κάνουνε όπως το λένε οι μεγάλοι ιντράξιο».
«Ιντεράξιον» λέει η μαμά.
«Αυτό».
«Μα και οι μύγες κάνουν ιντεράξιο με τα σκουπίδια» λέω.
«Ναι αλλά δεν τους ρουφάνε το αίμα. Και τα σκουπίδια είναι κατώτερα ενώ το κουνούπι πάει ολόισια στους ανθρώπους».
«Εγώ λέω καλημέρα σε όλους», της λέω. «Η μαμά λέει ότι δεν πρέπει στους ξένους και μάλλον θα έχει δίκιο κάποτε διότι μοιάζουν με τους πίνακες που είδαμε στο μουσείο, τους θυμωμένους. Κι αυτούς που με φιλάνε τους φιλάω πίσω στο λεωφορείο. Πού και πού έχει κάποιες μεγάλες που έχουν πλάκα γιατί δεν έχουν ισορροπία και πέφτουνε και κάνουν αστεία και φιλάνε τον κόσμο, μετά όμως τσακώνονται και θέλουν λεφτά. Ύστερα έρχεται ο διάβολος στο μετρό κι εγώ νομίζω πως ο πάτερ νικόλας έχει δίκαιο που έλεγε πώς υπάρχουνε μόνο δύο πράματα στον κόσμο, ο θείος και ο διάβολος και η Ασπασία που με φώναζε διαολισμένο πλάσμα γιατί από όλους μόνο εμένα βλέπει αυτός όταν έρχεται. Έχει πολλές στρώσεις στο πρόσωπό του σαν ζελές και ζητάει από τον κόσμο να του δώσει λεφτά κι όλοι γυρνάνε από την άλλη και τραβάω το φόρεμα της μαμάς να του δώσει γιατί ο πάτερ μιχάλης έλεγε ότι θα ρθει κάποτε ο μεσσίας και όσοι δεν του δώσουμε λεφτά ή κλείσουμε την πόρτα θα χάσουμε την ευκαιρία να πάμε στο μέρος με τα φρούτα που μας έδιωξαν παλιά, αλλά εγώ τους λέω πως έχουμε σπίτι φρούτα και στη λαϊκή κάθε Πέμπτη ο δρόμος είναι γεμάτος και να έρχονται και γελάνε και ποτέ δεν έρχονται-από κει πήρα το συνήθειο και δεν πάω πια στη λαϊκή με τη μαμά».

«Εμένα δε μ’αρέσουν τα λεωφορεία, λέει η Νεφέλη. Όποτε μπω εκεί κανείς δε με χαιρετάει, άμα καλοκαιριάσει έχουν όλοι τρελαθεί, περιμένουν τις πόρτες να ανοίξουν για να τους δει ο αέρας που είναι σκατά και βρωμάει όπως εκείνη τη φορά που πήγαμε στον πειραιά και τα καπέλα τα είχε κατουρήσει η ξινισμένη βροχή που λέει η δασκάλα μας και διάβασα σένα βιβλίο ότι ο Θεός κάνει εμετό εκείνη την ώρα όμως μην το πεις στον παπά αυτό, ούτε και στη δασκάλα για τα βιβλία που διαβάζω, ούτε και σ’αυτους τους μεγάλους που είναι στο γκρίζο κτίριο και διαβάζουνε πολύ. Νομίζω δεν τους αρέσει. Είναι και ο άνθρωπος δέντρο κάποτε με τα πράσινα μαλλιά εκει μέσα και το παιδί που φοράει μαύρα και ποτέ δεν χαιρετάει τον κόσμο γιατί λέει η μαμά πως μπορεί να έχει κάνει κακά πάνω του και να φοράει πάνα, και να μην ξεσινερίζομαι τον κόσμο έχει τα δικά του, αλλά εγώ πάλι δεν καταλαβαίνω τίποτε, διότι τη δική μου κούκλα σου τη δίνω κάποτε και παίζεις και το ίδιο κάνουν ο πάτερ με τη δασκάλα.
Όταν θα πάμε στο σχολείο πάντως, θα καθίσω έξω να περιμένω εκείνο το παίδί από το Πακιστάν που μου είπε θέλει να γίνουμε φίλοι γιατί κανείς εδώ δεν τον κάνει παρέα. Μπορεί να θέλει να παίξω και με τη δική του κούκλα αυτός. Κι άμα θέλεις έλα κι εσύ μαζί μας. Θα πούμε στη μαμά ότι πάμε για παγωτό χωνάκι».

Στη μαρή.

Long live the ''other''? Ημέρα της Γυναίκας.

2010-03-08T04:49:00.000-08:00

Η ημέρα απαιτεί Simon ή Butler. Η Νόρα λέει πως αν υπάρχει ένα 'μουνί'-όπως μας αποκαλούν τα γενναία αρσενικά- που να θεωρείται genuinely γυναίκα on this planet αυτή τη στιγμή είναι η Butler. mporei. Ακολουθεί Simon de Beauvoir: (η ελληνική πειρατεία δεν μας επέτρεψε να το παραθέσουμε στα ελληνικά-read and weep, in english):

The Second Sex
by Simone de Beauvoir (1949)

Introduction
Woman as Other

FOR a long time I have hesitated to write a book on woman. The subject is irritating, especially to women; and it is not new. Enough ink has been spilled in quarrelling over feminism, and perhaps we should say no more about it. It is still talked about, however, for the voluminous nonsense uttered during the last century seems to have done little to illuminate the problem. After all, is there a problem? And if so, what is it? Are there women, really? Most assuredly the theory of the eternal feminine still has its adherents who will whisper in your ear: ‘Even in Russia women still are women’; and other erudite persons – sometimes the very same – say with a sigh: ‘Woman is losing her way, woman is lost.’ One wonders if women still exist, if they will always exist, whether or not it is desirable that they should, what place they occupy in this world, what their place should be. ‘What has become of women?’ was asked recently in an ephemeral magazine.

But first we must ask: what is a woman? ‘Tota mulier in utero’, says one, ‘woman is a womb’. But in speaking of certain women, connoisseurs declare that they are not women, although they are equipped with a uterus like the rest. All agree in recognising the fact that females exist in the human species; today as always they make up about one half of humanity. And yet we are told that femininity is in danger; we are exhorted to be women, remain women, become women. It would appear, then, that every female human being is not necessarily a woman; to be so considered she must share in that mysterious and threatened reality known as femininity. Is this attribute something secreted by the ovaries? Or is it a Platonic essence, a product of the philosophic imagination? Is a rustling petticoat enough to bring it down to earth? Although some women try zealously to incarnate this essence, it is hardly patentable. It is frequently described in vague and dazzling terms that seem to have been borrowed from the vocabulary of the seers, and indeed in the times of St Thomas it was considered an essence as certainly defined as the somniferous virtue of the poppy

But conceptualism has lost ground. The biological and social sciences no longer admit the existence of unchangeably fixed entities that determine given characteristics, such as those ascribed to woman, the Jew, or the Negro. Science regards any characteristic as a reaction dependent in part upon a situation. If today femininity no longer exists, then it never existed. But does the word woman, then, have no specific content? This is stoutly affirmed by those who hold to the philosophy of the enlightenment, of rationalism, of nominalism; women, to them, are merely the human beings arbitrarily designated by the word woman. Many American women particularly are prepared to think that there is no longer any place for woman as such; if a backward individual still takes herself for a woman, her friends advise her to be psychoanalysed and thus get rid of this obsession. In regard to a work, Modern Woman: The Lost Sex, which in other respects has its irritating features, Dorothy Parker has written: ‘I cannot be just to books which treat of woman as woman ... My idea is that all of us, men as well as women, should be regarded as human beings.’ But nominalism is a rather inadequate doctrine, and the antifeminists have had no trouble in showing that women simply are not men. Surely woman is, like man, a human being; but such a declaration is abstract. The fact is that every concrete human being is always a singular, separate individual. To decline to accept such notions as the eternal feminine, the black soul, the Jewish character, is not to deny that Jews, Negroes, women exist today – this denial does not represent a liberation for those concerned, but rather a flight from reality. Some years ago a well-known woman writer refused to permit her portrait to appear in a series of photographs especially devoted to women writers; she wished to be counted among the men. But in order to gain this privilege she made use of her husband’s influence! Women who assert that they are men lay claim none the less to masculine consideration and respect. I recall also a young Trotskyite standing on a platform at a boisterous meeting and getting ready to use her fists, in spite of her evident fragility. She was denying her feminine weakness; but it was for love of a militant male whose equal she wished to be. The attitude of defiance of many American women proves that they are haunted by a sense of their femininity. In truth, to go for a walk with one’s eyes open is enough to demonstrate that humanity is divided into two classes of individuals whose clothes, faces, bodies, smiles, gaits, interests, and occupations are manifestly different. Perhaps these differences are superficial, perhaps they are destined to disappear. What is certain is that they do most obviously exist.

If her functioning as a female is not enough to define woman, if we decline also to explain her through ‘the eternal feminine’, and if nevertheless we admit, provisionally, that women do exist, then we must face the question “what is a woman”?

To state the question is, to me, to suggest, at once, a preliminary answer. The fact that I ask it is in itself significant. A man would never set out to write a book on the peculiar situation of the human male. But if I wish to define myself, I must first of all say: ‘I am a woman’; on this truth must be based all further discussion. A man never begins by presenting himself as an individual of a certain sex; it goes without saying that he is a man. The terms masculine and feminine are used symmetrically only as a matter of form, as on legal papers. In actuality the relation of the two sexes is not quite like that of two electrical poles, for man represents both the positive and the neutral, as is indicated by the common use of man to designate human beings in general; whereas woman represents only the negative, defined by limiting criteria, without reciprocity. In the midst of an abstract discussion it is vexing to hear a man say: ‘You think thus and so because you are a woman’; but I know that my only defence is to reply: ‘I think thus and so because it is true,’ thereby removing my subjective self from the argument. It would be out of the question to reply: ‘And you think the contrary because you are a man’, for it is understood that the fact of being a man is no peculiarity. A man is in the right in being a man; it is the woman who is in the wrong. It amounts to this: just as for the ancients there was an absolute vertical with reference to which the oblique was defined, so there is an absolute human type, the masculine. Woman has ovaries, a uterus: these peculiarities imprison her in her subjectivity, circumscribe her within the limits of her own nature. It is often said that she thinks with her glands. Man superbly ignores the fact that his anatomy also includes glands, such as the testicles, and that they secrete hormones. He thinks of his body as a direct and normal connection with the world, which he believes he apprehends objectively, whereas he regards the body of woman as a hindrance, a prison, weighed down by everything peculiar to it. ‘The female is a female by virtue of a certain lack of qualities,’ said Aristotle; ‘we should regard the female nature as afflicted with a natural defectiveness.’ And St Thomas for his part pronounced woman to be an ‘imperfect man’, an ‘incidental’ being. This is symbolised in Genesis where Eve is depicted as made from what Bossuet called ‘a supernumerary bone’ of Adam.

Thus humanity is male and man defines woman not in herself but as relative to him; she is not regarded as an autonomous being. Michelet writes: ‘Woman, the relative being ...’ And Benda is most positive in his Rapport d’Uriel: ‘The body of man makes sense in itself quite apart from that of woman, whereas the latter seems wanting in significance by itself ... Man can think of himself without woman. She cannot think of herself without man.’ And she is simply what man decrees; thus she is called ‘the sex’, by which is meant that she appears essentially to the male as a sexual being. For him she is sex – absolute sex, no less. She is defined and differentiated with reference to man and not he with reference to her; she is the incidental, the inessential as opposed to the essential. He is the Subject, he is the Absolute – she is the Other.’

The category of the Other is as primordial as consciousness itself. In the most primitive societies, in the most ancient mythologies, one finds the expression of a duality – that of the Self and the Other. This duality was not originally attached to the division of the sexes; it was not dependent upon any empirical facts. It is revealed in such works as that of Granet on Chinese thought and those of Dumézil on the East Indies and Rome. The feminine element was at first no more involved in such pairs as Varuna-Mitra, Uranus-Zeus, Sun-Moon, and Day-Night than it was in the contrasts between Good and Evil, lucky and unlucky auspices, right and left, God and Lucifer. Otherness is a fundamental category of human thought.

Thus it is that no group ever sets itself up as the One without at once setting up the Other over against itself. If three travellers chance to occupy the same compartment, that is enough to make vaguely hostile ‘others’ out of all the rest of the passengers on the train. In small-town eyes all persons not belonging to the village are ‘strangers’ and suspect; to the native of a country all who inhabit other countries are ‘foreigners’; Jews are ‘different’ for the anti-Semite, Negroes are ‘inferior’ for American racists, aborigines are ‘natives’ for colonists, proletarians are the ‘lower class’ for the privileged.

Lévi-Strauss, at the end of a profound work on the various forms of primitive societies, reaches the following conclusion: ‘Passage from the state of Nature to the state of Culture is marked by man’s ability to view biological relations as a series of contrasts; duality, alternation, opposition, and symmetry, whether under definite or vague forms, constitute not so much phenomena to be explained as fundamental and immediately given data of social reality.’ These phenomena would be incomprehensible if in fact human society were simply a Mitsein or fellowship based on solidarity and friendliness. Things become clear, on the contrary, if, following Hegel, we find in consciousness itself a fundamental hostility towards every other consciousness; the subject can be posed only in being opposed – he sets himself up as the essential, as opposed to the other, the inessential, the object.

But the other consciousness, the other ego, sets up a reciprocal claim. The native travelling abroad is shocked to find himself in turn regarded as a ‘stranger’ by the natives of neighbouring countries. As a matter of fact, wars, festivals, trading, treaties, and contests among tribes, nations, and classes tend to deprive the concept Other of its absolute sense and to make manifest its relativity; willy-nilly, individuals and groups are forced to realize the reciprocity of their relations. How is it, then, that this reciprocity has not been recognised between the sexes, that one of the contrasting terms is set up as the sole essential, denying any relativity in regard to its correlative and defining the latter as pure otherness? Why is it that women do not dispute male sovereignty? No subject will readily volunteer to become the object, the inessential; it is not the Other who, in defining himself as the Other, establishes the One. The Other is posed as such by the One in defining himself as the One. But if the Other is not to regain the status of being the One, he must be submissive enough to accept this alien point of view. Whence comes this submission in the case of woman?

There are, to be sure, other cases in which a certain category has been able to dominate another completely for a time. Very often this privilege depends upon inequality of numbers – the majority imposes its rule upon the minority or persecutes it. But women are not a minority, like the American Negroes or the Jews; there are as many women as men on earth. Again, the two groups concerned have often been originally independent; they may have been formerly unaware of each other’s existence, or perhaps they recognised each other’s autonomy. But a historical event has resulted in the subjugation of the weaker by the stronger. The scattering of the Jews, the introduction of slavery into America, the conquests of imperialism are examples in point. In these cases the oppressed retained at least the memory of former days; they possessed in common a past, a tradition, sometimes a religion or a culture.

The parallel drawn by Bebel between women and the proletariat is valid in that neither ever formed a minority or a separate collective unit of mankind. And instead of a single historical event it is in both cases a historical development that explains their status as a class and accounts for the membership of particular individuals in that class. But proletarians have not always existed, whereas there have always been women. They are women in virtue of their anatomy and physiology. Throughout history they have always been subordinated to men, and hence their dependency is not the result of a historical event or a social change – it was not something that occurred. The reason why otherness in this case seems to be an absolute is in part that it lacks the contingent or incidental nature of historical facts. A condition brought about at a certain time can be abolished at some other time, as the Negroes of Haiti and others have proved: but it might seem that natural condition is beyond the possibility of change. In truth, however, the nature of things is no more immutably given, once for all, than is historical reality. If woman seems to be the inessential which never becomes the essential, it is because she herself fails to bring about this change. Proletarians say ‘We’; Negroes also. Regarding themselves as subjects, they transform the bourgeois, the whites, into ‘others’. But women do not say ‘We’, except at some congress of feminists or similar formal demonstration; men say ‘women’, and women use the same word in referring to themselves. They do not authentically assume a subjective attitude. The proletarians have accomplished the revolution in Russia, the Negroes in Haiti, the Indo-Chinese are battling for it in Indo-China; but the women’s effort has never been anything more than a symbolic agitation. They have gained only what men have been willing to grant; they have taken nothing, they have only received.

The reason for this is that women lack concrete means for organising themselves into a unit which can stand face to face with the correlative unit. They have no past, no history, no religion of their own; and they have no such solidarity of work and interest as that of the proletariat. They are not even promiscuously herded together in the way that creates community feeling among the American Negroes, the ghetto Jews, the workers of Saint-Denis, or the factory hands of Renault. They live dispersed among the males, attached through residence, housework, economic condition, and social standing to certain men – fathers or husbands – more firmly than they are to other women. If they belong to the bourgeoisie, they feel solidarity with men of that class, not with proletarian women; if they are white, their allegiance is to white men, not to Negro women. The proletariat can propose to massacre the ruling class, and a sufficiently fanatical Jew or Negro might dream of getting sole possession of the atomic bomb and making humanity wholly Jewish or black; but woman cannot even dream of exterminating the males. The bond that unites her to her oppressors is not comparable to any other. The division of the sexes is a biological fact, not an event in human history. Male and female stand opposed within a primordial Mitsein, and woman has not broken it. The couple is a fundamental unity with its two halves riveted together, and the cleavage of society along the line of sex is impossible. Here is to be found the basic trait of woman: she is the Other in a totality of which the two components are necessary to one another.

One could suppose that this reciprocity might have facilitated the liberation of woman. When Hercules sat at the feet of Omphale and helped with her spinning, his desire for her held him captive; but why did she fail to gain a lasting power? To revenge herself on Jason, Medea killed their children; and this grim legend would seem to suggest that she might have obtained a formidable influence over him through his love for his offspring. In Lysistrata Aristophanes gaily depicts a band of women who joined forces to gain social ends through the sexual needs of their men; but this is only a play. In the legend of the Sabine women, the latter soon abandoned their plan of remaining sterile to punish their ravishers. In truth woman has not been socially emancipated through man’s need – sexual desire and the desire for offspring – which makes the male dependent for satisfaction upon the female.

Master and slave, also, are united by a reciprocal need, in this case economic, which does not liberate the slave. In the relation of master to slave the master does not make a point of the need that he has for the other; he has in his grasp the power of satisfying this need through his own action; whereas the slave, in his dependent condition, his hope and fear, is quite conscious of the need he has for his master. Even if the need is at bottom equally urgent for both, it always works in favour of the oppressor and against the oppressed. That is why the liberation of the working class, for example, has been slow.

Now, woman has always been man’s dependant, if not his slave; the two sexes have never shared the world in equality. And even today woman is heavily handicapped, though her situation is beginning to change. Almost nowhere is her legal status the same as man’s, and frequently it is much to her disadvantage. Even when her rights are legally recognised in the abstract, long-standing custom prevents their full expression in the mores. In the economic sphere men and women can almost be said to make up two castes; other things being equal, the former hold the better jobs, get higher wages, and have more opportunity for success than their new competitors. In industry and politics men have a great many more positions and they monopolise the most important posts. In addition to all this, they enjoy a traditional prestige that the education of children tends in every way to support, for the present enshrines the past – and in the past all history has been made by men. At the present time, when women are beginning to take part in the affairs of the world, it is still a world that belongs to men – they have no doubt of it at all and women have scarcely any. To decline to be the Other, to refuse to be a party to the deal – this would be for women to renounce all the advantages conferred upon them by their alliance with the superior caste. Man-the-sovereign will provide woman-the-liege with material protection and will undertake the moral justification of her existence; thus she can evade at once both economic risk and the metaphysical risk of a liberty in which ends and aims must be contrived without assistance. Indeed, along with the ethical urge of each individual to affirm his subjective existence, there is also the temptation to forgo liberty and become a thing. This is an inauspicious road, for he who takes it – passive, lost, ruined – becomes henceforth the creature of another’s will, frustrated in his transcendence and deprived of every value. But it is an easy road; on it one avoids the strain involved in undertaking an authentic existence. When man makes of woman the Other, he may, then, expect to manifest deep-seated tendencies towards complicity. Thus, woman may fail to lay claim to the status of subject because she lacks definite resources, because she feels the necessary bond that ties her to man regardless of reciprocity, and because she is often very well pleased with her role as the Other.

But it will be asked at once: how did all this begin? It is easy to see that the duality of the sexes, like any duality, gives rise to conflict. And doubtless the winner will assume the status of absolute. But why should man have won from the start? It seems possible that women could have won the victory; or that the outcome of the conflict might never have been decided. How is it that this world has always belonged to the men and that things have begun to change only recently? Is this change a good thing? Will it bring about an equal sharing of the world between men and women?

These questions are not new, and they have often been answered. But the very fact that woman is the Other tends to cast suspicion upon all the justifications that men have ever been able to provide for it. These have all too evidently been dictated by men’s interest. A little-known feminist of the seventeenth century, Poulain de la Barre, put it this way: ‘All that has been written about women by men should be suspect, for the men are at once judge and party to the lawsuit.’ Everywhere, at all times, the males have displayed their satisfaction in feeling that they are the lords of creation. ‘Blessed be God ... that He did not make me a woman,’ say the Jews in their morning prayers, while their wives pray on a note of resignation: ‘Blessed be the Lord, who created me according to His will.’ The first among the blessings for which Plato thanked the gods was that he had been created free, not enslaved; the second, a man, not a woman. But the males could not enjoy this privilege fully unless they believed it to be founded on the absolute and the eternal; they sought to make the fact of their supremacy into a right. ‘Being men, those who have made and compiled the laws have favoured their own sex, and jurists have elevated these laws into principles’, to quote Poulain de la Barre once more.

Legislators, priests, philosophers, writers, and scientists have striven to show that the subordinate position of woman is willed in heaven and advantageous on earth. The religions invented by men reflect this wish for domination. In the legends of Eve and Pandora men have taken up arms against women. They have made use of philosophy and theology, as the quotations from Aristotle and St Thomas have shown. Since ancient times satirists and moralists have delighted in showing up the weaknesses of women. We are familiar with the savage indictments hurled against women throughout French literature. Montherlant, for example, follows the tradition of Jean de Meung, though with less gusto. This hostility may at times be well founded, often it is gratuitous; but in truth it more or less successfully conceals a desire for self-justification. As Montaigne says, ‘It is easier to accuse one sex than to excuse the other’. Sometimes what is going on is clear enough. For instance, the Roman law limiting the rights of woman cited ‘the imbecility, the instability of the sex’ just when the weakening of family ties seemed to threaten the interests of male heirs. And in the effort to keep the married woman under guardianship, appeal was made in the sixteenth century to the authority of St Augustine, who declared that ‘woman is a creature neither decisive nor constant’, at a time when the single woman was thought capable of managing her property. Montaigne understood clearly how arbitrary and unjust was woman’s appointed lot: ‘Women are not in the wrong when they decline to accept the rules laid down for them, since the men make these rules without consulting them. No wonder intrigue and strife abound.’ But he did not go so far as to champion their cause.

It was only later, in the eighteenth century, that genuinely democratic men began to view the matter objectively. Diderot, among others, strove to show that woman is, like man, a human being. Later John Stuart Mill came fervently to her defence. But these philosophers displayed unusual impartiality. In the nineteenth century the feminist quarrel became again a quarrel of partisans. One of the consequences of the industrial revolution was the entrance of women into productive labour, and it was just here that the claims of the feminists emerged from the realm of theory and acquired an economic basis, while their opponents became the more aggressive. Although landed property lost power to some extent, the bourgeoisie clung to the old morality that found the guarantee of private property in the solidity of the family. Woman was ordered back into the home the more harshly as her emancipation became a real menace. Even within the working class the men endeavoured to restrain woman’s liberation, because they began to see the women as dangerous competitors – the more so because they were accustomed to work for lower wages.

In proving woman’s inferiority, the anti-feminists then began to draw not only upon religion, philosophy, and theology, as before, but also upon science – biology, experimental psychology, etc. At most they were willing to grant ‘equality in difference’ to the other sex. That profitable formula is most significant; it is precisely like the ‘equal but separate’ formula of the Jim Crow laws aimed at the North American Negroes. As is well known, this so-called equalitarian segregation has resulted only in the most extreme discrimination. The similarity just noted is in no way due to chance, for whether it is a race, a caste, a class, or a sex that is reduced to a position of inferiority, the methods of justification are the same. ‘The eternal feminine’ corresponds to ‘the black soul’ and to ‘the Jewish character’. True, the Jewish problem is on the whole very different from the other two – to the anti-Semite the Jew is not so much an inferior as he is an enemy for whom there is to be granted no place on earth, for whom annihilation is the fate desired. But there are deep similarities between the situation of woman and that of the Negro. Both are being emancipated today from a like paternalism, and the former master class wishes to ‘keep them in their place’ – that is, the place chosen for them. In both cases the former masters lavish more or less sincere eulogies, either on the virtues of ‘the good Negro’ with his dormant, childish, merry soul – the submissive Negro – or on the merits of the woman who is ‘truly feminine’ – that is, frivolous, infantile, irresponsible the submissive woman. In both cases the dominant class bases its argument on a state of affairs that it has itself created. As George Bernard Shaw puts it, in substance, ‘The American white relegates the black to the rank of shoeshine boy; and he concludes from this that the black is good for nothing but shining shoes.’ This vicious circle is met with in all analogous circumstances; when an individual (or a group of individuals) is kept in a situation of inferiority, the fact is that he is inferior. But the significance of the verb to be must be rightly understood here; it is in bad faith to give it a static value when it really has the dynamic Hegelian sense of ‘to have become’. Yes, women on the whole are today inferior to men; that is, their situation affords them fewer possibilities. The question is: should that state of affairs continue?

Many men hope that it will continue; not all have given up the battle. The conservative bourgeoisie still see in the emancipation of women a menace to their morality and their interests. Some men dread feminine competition. Recently a male student wrote in the Hebdo-Latin: ‘Every woman student who goes into medicine or law robs us of a job.’ He never questioned his rights in this world. And economic interests are not the only ones concerned. One of the benefits that oppression confers upon the oppressors is that the most humble among them is made to feel superior; thus, a ‘poor white’ in the South can console himself with the thought that he is not a ‘dirty nigger’ – and the more prosperous whites cleverly exploit this pride.

Similarly, the most mediocre of males feels himself a demigod as compared with women. It was much easier for M. de Montherlant to think himself a hero when he faced women (and women chosen for his purpose) than when he was obliged to act the man among men – something many women have done better than he, for that matter. And in September 1948, in one of his articles in the Figaro littéraire, Claude Mauriac – whose great originality is admired by all – could write regarding woman: ‘We listen on a tone [sic!] of polite indifference ... to the most brilliant among them, well knowing that her wit reflects more or less luminously ideas that come from us.’ Evidently the speaker referred to is not reflecting the ideas of Mauriac himself, for no one knows of his having any. It may be that she reflects ideas originating with men, but then, even among men there are those who have been known to appropriate ideas not their own; and one can well ask whether Claude Mauriac might not find more interesting a conversation reflecting Descartes, Marx, or Gide rather than himself. What is really remarkable is that by using the questionable we he identifies himself with St Paul, Hegel, Lenin, and Nietzsche, and from the lofty eminence of their grandeur looks down disdainfully upon the bevy of women who make bold to converse with him on a footing of equality. In truth, I know of more than one woman who would refuse to suffer with patience Mauriac’s ‘tone of polite indifference’.

I have lingered on this example because the masculine attitude is here displayed with disarming ingenuousness. But men profit in many more subtle ways from the otherness, the alterity of woman. Here is a miraculous balm for those afflicted with an inferiority complex, and indeed no one is more arrogant towards women, more aggressive or scornful, than the man who is anxious about his virility. Those who are not fear-ridden in the presence of their fellow men are much more disposed to recognise a fellow creature in woman; but even to these the myth of Woman, the Other, is precious for many reasons. They cannot be blamed for not cheerfully relinquishing all the benefits they derive from the myth, for they realize what they would lose in relinquishing woman as they fancy her to be, while they fail to realize what they have to gain from the woman of tomorrow. Refusal to pose oneself as the Subject, unique and absolute, requires great self-denial. Furthermore, the vast majority of men make no such claim explicitly. They do not postulate woman as inferior, for today they are too thoroughly imbued with the ideal of democracy not to recognise all human beings as equals.

In the bosom of the family, woman seems in the eyes of childhood and youth to be clothed in the same social dignity as the adult males. Later on, the young man, desiring and loving, experiences the resistance, the independence of the woman desired and loved; in marriage, he respects woman as wife and mother, and in the concrete events of conjugal life she stands there before him as a free being. He can therefore feel that social subordination as between the sexes no longer exists and that on the whole, in spite of differences, woman is an equal. As, however, he observes some points of inferiority – the most important being unfitness for the professions – he attributes these to natural causes. When he is in a co-operative and benevolent relation with woman, his theme is the principle of abstract equality, and he does not base his attitude upon such inequality as may exist. But when he is in conflict with her, the situation is reversed: his theme will be the existing inequality, and he will even take it as justification for denying abstract equality.

So it is that many men will affirm as if in good faith that women are the equals of man and that they have nothing to clamour for, while at the same time they will say that women can never be the equals of man and that their demands are in vain. It is, in point of fact, a difficult matter for man to realize the extreme importance of social discriminations which seem outwardly insignificant but which produce in woman moral and intellectual effects so profound that they appear to spring from her original nature. The most sympathetic of men never fully comprehend woman’s concrete situation. And there is no reason to put much trust in the men when they rush to the defence of privileges whose full extent they can hardly measure. We shall not, then, permit ourselves to be intimidated by the number and violence of the attacks launched against women, nor to be entrapped by the self-seeking eulogies bestowed on the ‘true woman’, nor to profit by the enthusiasm for woman’s destiny manifested by men who would not for the world have any part of it.

We should consider the arguments of the feminists with no less suspicion, however, for very often their controversial aim deprives them of all real value. If the ‘woman question’ seems trivial, it is because masculine arrogance has made of it a ‘quarrel’; and when quarrelling one no longer reasons well. People have tirelessly sought to prove that woman is superior, inferior, or equal to man. Some say that, having been created after Adam, she is evidently a secondary being: others say on the contrary that Adam was only a rough draft and that God succeeded in producing the human being in perfection when He created Eve. Woman’s brain is smaller; yes, but it is relatively larger. Christ was made a man; yes, but perhaps for his greater humility. Each argument at once suggests its opposite, and both are often fallacious. If we are to gain understanding, we must get out of these ruts; we must discard the vague notions of superiority, inferiority, equality which have hitherto corrupted every discussion of the subject and start afresh.

Very well, but just how shall we pose the question? And, to begin with, who are we to propound it at all? Man is at once judge and party to the case; but so is woman. What we need is an angel – neither man nor woman – but where shall we find one? Still, the angel would be poorly qualified to speak, for an angel is ignorant of all the basic facts involved in the problem. With a hermaphrodite we should be no better off, for here the situation is most peculiar; the hermaphrodite is not really the combination of a whole man and a whole woman, but consists of parts of each and thus is neither. It looks to me as if there are, after all, certain women who are best qualified to elucidate the situation of woman. Let us not be misled by the sophism that because Epimenides was a Cretan he was necessarily a liar; it is not a mysterious essence that compels men and women to act in good or in bad faith, it is their situation that inclines them more or less towards the search for truth. Many of today’s women, fortunate in the restoration of all the privileges pertaining to the estate of the human being, can afford the luxury of impartiality – we even recognise its necessity. We are no longer like our partisan elders; by and large we have won the game. In recent debates on the status of women the United Nations has persistently maintained that the equality of the sexes is now becoming a reality, and already some of us have never had to sense in our femininity an inconvenience or an obstacle. Many problems appear to us to be more pressing than those which concern us in particular, and this detachment even allows us to hope that our attitude will be objective. Still, we know the feminine world more intimately than do the men because we have our roots in it, we grasp more immediately than do men what it means to a human being to be feminine; and we are more concerned with such knowledge. I have said that there are more pressing problems, but this does not prevent us from seeing some importance in asking how the fact of being women will affect our lives. What opportunities precisely have been given us and what withheld? What fate awaits our younger sisters, and what directions should they take? It is significant that books by women on women are in general animated in our day less by a wish to demand our rights than by an effort towards clarity and understanding. As we emerge from an era of excessive controversy, this book is offered as one attempt among others to confirm that statement.

But it is doubtless impossible to approach any human problem with a mind free from bias. The way in which questions are put, the points of view assumed, presuppose a relativity of interest; all characteristics imply values, and every objective description, so called, implies an ethical background. Rather than attempt to conceal principles more or less definitely implied, it is better to state them openly, at the beginning. This will make it unnecessary to specify on every page in just what sense one uses such words as superior, inferior, better, worse, progress, reaction, and the like. If we survey some of the works on woman, we note that one of the points of view most frequently adopted is that of the public good, the general interest; and one always means by this the benefit of society as one wishes it to be maintained or established. For our part, we hold that the only public good is that which assures the private good of the citizens; we shall pass judgement on institutions according to their effectiveness in giving concrete opportunities to individuals. But we do not confuse the idea of private interest with that of happiness, although that is another common point of view. Are not women of the harem more happy than women voters? Is not the housekeeper happier than the working-woman? It is not too clear just what the word happy really means and still less what true values it may mask. There is no possibility of measuring the happiness of others, and it is always easy to describe as happy the situation in which one wishes to place them.

In particular those who are condemned to stagnation are often pronounced happy on the pretext that happiness consists in being at rest. This notion we reject, for our perspective is that of existentialist ethics. Every subject plays his part as such specifically through exploits or projects that serve as a mode of transcendence; he achieves liberty only through a continual reaching out towards other liberties. There is no justification for present existence other than its expansion into an indefinitely open future. Every time transcendence falls back into immanence, stagnation, there is a degradation of existence into the ‘en-sois’ – the brutish life of subjection to given conditions – and of liberty into constraint and contingence. This downfall represents a moral fault if the subject consents to it; if it is inflicted upon him, it spells frustration and oppression. In both cases it is an absolute evil. Every individual concerned to justify his existence feels that his existence involves an undefined need to transcend himself, to engage in freely chosen projects.

Now, what peculiarly signalises the situation of woman is that she – a free and autonomous being like all human creatures – nevertheless finds herself living in a world where men compel her to assume the status of the Other. They propose to stabilise her as object and to doom her to immanence since her transcendence is to be overshadowed and for ever transcended by another ego (conscience) which is essential and sovereign. The drama of woman lies in this conflict between the fundamental aspirations of every subject (ego) – who always regards the self as the essential and the compulsions of a situation in which she is the inessential. How can a human being in woman’s situation attain fulfilment? What roads are open to her? Which are blocked? How can independence be recovered in a state of dependency? What circumstances limit woman’s liberty and how can they be overcome? These are the fundamental questions on which I would fain throw some light. This means that I am interested in the fortunes of the individual as defined not in terms of happiness but in terms of liberty.

Quite evidently this problem would be without significance if we were to believe that woman’s destiny is inevitably determined by physiological, psychological, or economic forces. Hence I shall discuss first of all the light in which woman is viewed by biology, psychoanalysis, and historical materialism. Next I shall try to show exactly how the concept of the ‘truly feminine’ has been fashioned – why woman has been defined as the Other – and what have been the consequences from man’s point of view. Then from woman’s point of view I shall describe the world in which women must live; and thus we shall be able to envisage the difficulties in their way as, endeavouring to make their escape from the sphere hitherto assigned them, they aspire to full membership in the human race.

view this also

Τ/κ και Δικοινοτικές Εκδηλώσεις για τη Μέρα της Γυναίκας

2010-03-05T08:38:00.000-08:00

6 Μαρτίου 2010 – Σάββατο

“Μη Μ’ Αγγίζεις” – “Don’t Touch My Body”
Εκδήλωση Ενάντια στη Βία

Οργανώνεται από το Φεμινιστικό Ατελιέ και την Αντι-Ομοφοβική Πρωτοβουλία
Lokmaci / Οδός Λήδρας
10:00 – 12:00
————————————————–

8 Μαρτίου 2010 – Δευτέρα
Εκδήλωση Γυναικών για την Ειρήνη

Οργανώνεται από τη Γυναικεία Πρωτοβουλία για τη Λύση
Lokmaci / Οδός Λήδρας
11:00 – 13:00
————————————————–

8 Μαρτίου 2010 – Δευτέρα
Πορεία για τα Δικαιώματα των Γυναικών - των Λεσβιών – Ομοφυλοφίλων – Αμφιφιλόφιλων – Τρανσέξουαλ.
(Η ματαιότητα προσδιορισμού της σεξουαλικής ταυτότητας)

Οργανώνεται από το
Baraka Kultur
στην Οδό Dereboyu Street, 5 μ.μ.

φαλιες.

Anne Sexton

2010-02-22T13:31:00.000-08:00

The Ballad of the Lonely Masturbator

by Anne Sexton

The end of the affair is always death.
She’s my workshop. Slippery eye,
out of the tribe of myself my breath
finds you gone. I horrify
those who stand by. I am fed.
At night, alone, I marry the bed.

Finger to finger, now she’s mine.
She’s not too far. She’s my encounter.
I beat her like a bell. I recline
in the bower where you used to mount her.
You borrowed me on the flowered spread.
At night, alone, I marry the bed.

Take for instance this night, my love,
that every single couple puts together
with a joint overturning, beneath, above,
the abundant two on sponge and feather,
kneeling and pushing, head to head.
At night alone, I marry the bed.

I break out of my body this way,
an annoying miracle. Could I
put the dream market on display?
I am spread out. I crucify.
My little plum is what you said.
At night, alone, I marry the bed.

Then my black-eyed rival came.
The lady of water, rising on the beach,
a piano at her fingertips, shame
on her lips and a flute’s speech.
And I was the knock-kneed broom instead.
At night, alone, I marry the bed.

She took you the way a woman takes
a bargain dress off the rack
and I broke the way a stone breaks.
I give back your books and fishing tack.
Today’s paper says that you are wed.
At night, alone, I marry the bed.

The boys and girls are one tonight.
They unbutton blouses. They unzip flies.
They take off shoes. They turn off the light.
The glimmering creatures are full of lies.
They are eating each other. They are overfed.
At night, alone, I marry the bed.

Music Swims Back to Me

by Anne Sexton

Wait Mister. Which way is home?
They turned the light out
and the dark is moving in the corner.
There are no sign posts in this room,
four ladies, over eighty,
in diapers every one of them.
La la la, Oh music swims back to me
and I can feel the tune they played
the night they left me
in this private institution on a hill.

Imagine it. A radio playing
and everyone here was crazy.
I liked it and danced in a circle.
Music pours over the sense
and in a funny way
music sees more than I.
I mean it remembers better;
remembers the first night here.
It was the strangled cold of November;
even the stars were strapped in the sky
and that moon too bright
forking through the bars to stick me
with a singing in the head.
I have forgotten all the rest.

They lock me in this chair at eight a.m.
and there are no signs to tell the way,
just the radio beating to itself
and the song that remembers
more than I. Oh, la la la,
this music swims back to me.
The night I came I danced a circle
and was not afraid.
Mister?

judith butler-gender trouble

2010-01-10T04:32:00.000-08:00

μωρά στη φωτιά

2010-01-04T11:21:00.000-08:00

baby this town rips the bones from your back.
it's a death trap.
it's a suicide rap.

2010

2010-01-02T02:56:00.000-08:00

Βουκώλος- Τεύχος 6ον

2009-12-28T04:37:00.001-08:00

voukwlos_6

Γιορτή στο δρόμο

2009-12-16T06:59:00.000-08:00

Μνήμη

2009-12-14T12:46:00.000-08:00

remember remember the sixth of december

2009-12-03T10:43:00.000-08:00

Μάρκος Μέσκος

Ιδιωτικό Νεκροταφείο

Ό,τι πονούσε τότε τώρα το χλευάζεις
στίχο το στίχο θλιβερά αναιρείς
κι όμως 'πιδέξιος κάθε μέρα μπορείς
φρέσκα πουκάμισα ν'αλλάζεις.

Λοιπόν όλα ωραία και χλωρά λουλούδια
στο τραπέζι και καλό κρασί.
-Εβίβα!(Ψέμα όταν μου ζητάς εσύ
κρυφούς σκοπούς και αλλοτινά τραγούδια).

Καλύτερα να φύγω στη γωνιά να πάω
στα χείλη μου το τελευταίο φιλί
τα μάτια μου στο δάσος μαύρο πουλί
(δεν θέλω δεν θέλω να μοιρολογάω...).

Τη ματαιότητα των παιδιών να πω μόνο
ήρθαν-μεγάλωσαν θα φυγουν σκοτωμένα
με μια σφαίρα στου μυαλού τα φρένα
(βλαστέ μου!να πως το ποίημα τελειώνω).

...Ότι πονούσε τότε τώρα το χλευάζεις
στίχο το στίχο θλιβερά αναιρείς
κι όμως 'πιδέξια κάθε μέρα μπορείς
μάτια χέρια πόδια ν'αλλάζεις.

-------------------------

Jack Hirschman

THE WHOLE SHOT

In Memory of Gregory Corso

Most, given the death we've all been given
before we die, die.
Greg didn't, Greg wouldn't, Greg ain't.
He burned his being burned and being burned up
right in front of you,
up front,
in your face, he was a fighting little neighborhood,
city-wide.
I never saw him sing, he never sang, copper,
O but he sang.
And guzzled and fixed and trashed and mashed.
Consumed. He was consumed by consuming,
competition's fool
from Maldoror through every lowdown kind of
kinahoor clear down to his own stretch marks
in Dannemora.
I went to see him in the hospital once
when his head, 3 times its size, some blood
he'd dissed in the drunk-tank had kicked in.
Which was after he'd once right-crossed me
for no good reason, like my best friend the
Calabrese kid in my neighborhood in The Bronx.
Which was before a bull-dyke once decked him
For dissing lesbians, and for being monstrously cute,
humiliating in public to women and men alike,
a self-styled "rotten fuck" who never cleaned up,
a nice guy who said, "No more nice guy",
all brag and loudmouth blow,
fame up his ass
"I'm Gregory Corso"
like at a horseshow,

provoking, stirring shit,
yelling, "Hey, Ginzy!" up to Shig's place on Grant St.
when Allen was visiting, for some dough.
Or: "Hey, Jackie, where's Neeli? He took
Max for a walk?"
In this bar or that, running with this or that mug,
that chick or this,
toking in an alley or back in the john,
or cross-legged serious in the Caffe Trieste
reading the Chronicle or The Times
mixing it up with a mouth in a gallop
like Billy Hallop
with twinkle and charm out of hell,
he was one of a kind
of a devil character,
so you might never have known
he could precision an image
to its finest fain.
turn a phrase and make it sit in
with a combo of sounds
that unearthed a flagrant poesy
from ancient undergrounds,
write from a spring
without himself in it
and make the running diamonds
"the whole ball game"
or "the stiff arm of Cuba"
more than just sport,
"the whole shot"
in the senses that toppled
lying news reports,
taking one's breath away
and leaving a real agape suddenly
sprouting daisies in your empty spaces,
the way it is when you're met
by a pair of eyes on the street
above a mouth that might say anything,
above a body that might do anything,
yet those eyes in a slow, smiling
recognition rise and wink:
"Hey you, human bean, you Poet,
You synechdochal yokel of All,
Nothing's concealed,
Nothing's hid.
Cross my heart and hope to live."
The Kid is dead.
Long Live the Kid!

What a splendid head, yet no brain.

2009-11-18T10:28:00.000-08:00

Κωνσταντίνα Κούνεβα-αναμνήσεις ενόψει ''χριστουγέννων''.

2009-11-12T14:00:00.000-08:00

Βρέχει

Il pleut de bois de femmes...
G. APOLLINAIRE

Βρέχει απ'το πρωί.
Βρέχει στ'αυτοκίνητα, στα πλαστικά υπόστεγα των δρόμων.
Στο δράκο καπνοσυλλέκτη ψηλά στην ταράτσα
στο λεπρό δάσος με τις αντένες.

Βρέχει και δε βλέπεις τη βροχή
στο γραφείο 405 από βροχή δεν ξέρεις.
Βρέχει έξω από τις αίθουσες των μυστικών συσκέψεων
τους κύλινδρους των στεγνοκαθαριστηρίων έξω.
Βρέχει και δε βρέχεσαι, αδύνατο να βραχείς
να' ρθεις να περπατήσεις κάτω απ'τη βροχή μαζί μου.

Βρέχει στον τελευταίο σταθμό της βενζίνης, στο χαλασμένο
λάστιχο του φορτηγού
στο νεκροταφείο της ακτής, στην κρεμασμένη θάλασσα
στους πεθαμένους ουρανούς των διυλιστηρίων
στις τρομερές σημαίες των διεθνών εταιρειών.
Βρέχει στους σκουπιδότοπους.
Στ'ασθενοφόρο που σε παίρνει.

Βρέχει συνέχεια.
Μήτε φωνές γυναικών

Μήτε τίποτα.

Πάνος Θασίτης

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΣΟΜΣΚΥ & ΦΟΥΚΩ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΟ-ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

2009-11-03T14:39:00.000-08:00

Ε καλά...Φουκώ.

awake within the walls-protest 4-10-2009 (alert/kisa) nicosia

2009-10-28T11:54:00.000-07:00

Το μυθιστόρημα των δρόμων και η λογοκρισία του-παλιά λευκωσία και καταστολή

2009-10-14T03:42:00.001-07:00

Τον τελευταίο καιρό, η περιοχή της παλιάς λευκωσίας έχει γίνει πεδίο
'σύγκρουσης' ανάμεσα στο καθεστώς και τους πολίτες. Οι φορείς εξουσίας και συμφερόντων ακολουθούν την τακτική του 'ήρθαν τ'αγρια να διώξουν τα ήμερα' προκειμένου να εκκαθαριστεί η περιοχή από τα 'αντιφρονούντα' στοιχεία και να καταστεί ομαλή η διείσδυση του κεφαλαίου μέσα στην περιοχή, γεγονός που μακροπρόθεσμα θα καθορίσει τον ίδιο τον χαρακτήρα της πόλης.
Η δημαρχίνα Λευκωσίας αντιμετωπίζει την παλιά πόλη όπως περίπου την έχει στο μυαλό της η πλειοψηφία των κατοίκων Λευκωσίας-καταφύγιο των μεταναστών, χώρος δράσης των απροσάρμοστων και ασφαλώς, μια περιοχή που με τη βοήθεια της αστυνομίας και των μέσων κρατικής καταστολής θα μπορούσε στο άμεσο μέλλον να εξελιχθεί σε κάτι ανάλογο της...μακαριακής αιμοβόρας περιοχής.
Οι περισσότεροι από μας, δεν ξέρουν τι γίνεται με τα έργα στην πλατεία ελευθερίας, η δε διπολική φύση της κοινωνικής μας γεωγραφίας υπαγορεύει στους περισσότερους πολίτες της μικρόπολης, να αδιαφορούν για τα τεκταινόμενα στην παλιά περιοχή, η οποία σημειωτέον, τα τελευταία χρόνια, με την διάνοιξη των οδοφραγμάτων και τη ρευστότητα των ρηματικών διαδικασιών, άρχισε να γίνεται πόλος έλξης για τους πολίτες και να εντάσσεται στην περιοχή του 'κέντρου' φιλοξενώντας πρωτοπορίες, ομάδες εναλλακτικής ενημέρωσης, εκδηλώσεις, συζητήσεις και διαδράσεις ανάλογες του βεληνεκούς άλλων πόλεων του κόσμου που προσπαθούν να ξεπεράσουν το εθνικιστικό παρελθόν τους μέσα από την έννοια της διάδρασης.
Η παλιά πόλη τώρα πια φιλοξενεί ιδέες, οι οποίες προβάλλουν ως οι πλέον ρεαλιστικές και σύγχρονες λύσεις απέναντι σε προβλήματα, για τα οποία οι φορείς εξουσίας παλινωδούν -εκπαίδευση, στρατός, κυπριακό πρόβλημα, κρατική καταστολή, πολυπολιτισμικότητα, ρατσισμός, κοινωνική ανισότητα, πολιτιστική δράση- προκαλώντας αναπόφευκτα την αντίδραση του πλειοψηφικού κέντρου, το οποίο προσπαθεί με την αστυνόμευση της περιοχής και όχι μόνο να καταστείλει την δράση εκείνη εντός και εχτός της παλιάς πόλης, που επιδιώκει στην πρόοδο του 'συνόλου' και όχι μόνο ορισμένων καστών που καθοδηγούν το λάιφστάιλ της μεσαίας τάξης, προκειμένου να διαιωνίζεται η υφιστάμενη κοινωνική κατάσταση.
Ωστόσο, η έντονη παρουσία της αστυνομίας στον χώρο της παλιάς λευκωσίας μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ στους ίδιους τους φορείς άσκησης εξουσίας-ένα από τα αποτελέσματα αυτής της περαιτέρω αστυνόμευσης το βιώσαμε το περασμένο σάββατο σε ένα από τα πολλά street parties που λαμβάνουν χώρα στην πλατεία φανερωμένης, με την άσκηση βίας σε οχτώ νεαρές και νεαρούς θαμώνες του πάρτυ και την τελική τους σύλληψη.

Υποθέτω, κανείς από τους φορείς που εμπλέκονται δεν θέλει να παραδεχτεί ότι η παρουσία των αστυνομικών στην εν λόγω περιοχή και η άσκηση βίας απέναντι στους νεαρούς ήταν στοχευμένη και τροφοδοτείται από μια ευρύτερη ιδεολογική και πολιτική κατεύθυνση και ασφαλώς τείνει να εξυπηρετήσει κάποια συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα η όλη δράση της αστυνομίας στην παλιά πόλη. Συνεπώς, μέσα στις επόμενες βδομάδες ενδέχεται να απολαύσουμε ακόμα μια παραποίηση της πραγματικότητας που θα μας στείλει ξανά σε παράλληλο σύμπαν πρόσληψης, βγάζοντας την αστυνομία λάδι, καθαρή και ξέξασπρη, τους νεαρούς, ενόχους για τους αλφα χι ψι λόγους και η στερεοτυπική σκέψη του κύπριου πολίτη θα κληθεί ακόμα μια φορά να αφήσει στην άκρη την περιοχή της παλιάς πόλης-ωσαν, ει δυνατον, να μην τον αφορά- και στο όνομα της ασφάλειάς του ασφαλώς, η αστυνομία θα προσπαθήσει να ενισχύσει την παρουσία της παντού και να δικαιολογήσει τις πράξεις της.
Επειδή όμως, τα γεγονότα τρέχουν, οι κοινωνικές διαδικασίες είναι ρευστές και οι θεσμοί εξουσίας συνήθως ηλίθιοι μηχανισμοί που 'κόφκουν πίσω' που την ροή του χρόνου, πρέπει να επισημανθεί, ότι η παλιά πόλη δεν είναι η ίδια όπως ήταν πριν μερικά χρόνια και η αντίσταση των πολιτών απέναντι στην εξουσία δεν βρίσκεται πλέον σε μηδαμινά επίπεδα-είδαμε την αντίσταση της αλέρτ απέναντι στην αθώωση των δέκα, διαβάσαμε και τις καταγγελίες που υπέβαλε προχτές η καθηγήτρια αγγλικών και μητέρα μιας κοπέλας κατά της οποίας ασκήθηκε βία το περασμένο σάββατο από συγκεκριμένο αστυνομικό.
Υπάρχουν ασφαλώς, συμφέροντα, ωστόσο, η κατοχύρωσή τους ορίζεται πάντα από το μέγεθος της κάθε επικράτειας και στην παλιά πόλη, δεν υπάρχουν ισχυρές επικράτειες υποκειμενοποίησης που να αντισταθούν σε μειονοτικές επικράτειες. Στην παλιά πόλη ο αντιεξουσιαστικός λόγος είναι διάχυτος και πλέον δεν μπορεί να κατασταλεί καμιά αντιεξουσιαστική δράση-θα προκαλέσει τεράστια αντίδραση από μέρους των πολιτών-που σημειωτέον προέρχονται από διάφορα κοινωνικά στρώματα και δεν ανήκουν σε κοινωνικές κάστες-γεγονός που προσκρούει στις προσδοκίες του κέντρου και των συμφερόντων.
Η συμπεριφορά της εξουσίας λοιπόν και η πολιτική που ακολουθεί το κράτος απέναντι στην ευαίσθητη περιοχή της παλιάς περιοχής όχι μόνο κουράζει τους κάτοικους της αλλά τροφοδοτεί ένα κλίμα διάκρισης, στιγματισμού, περιθωριοποίησης του διαφορετικού και άμυνας απέναντι στο ανοίκειο στο οποίο έχει ασκηθεί μεγάλη πολεμική από μέρους των θαμώνων της παλιάς πόλης και θα συνεχίσει να του ασκείται-διότι ασφαλώς πρόκειται για κλίμα που τροφοδοτεί αρκετά από τα κοινωνικά μας προβλήματα και ασφαλώς, το περιβόητο 'εθνικό'.
Η αύξηση της καταστολής και της βίας, είδικά από έναν θεσμό που θεωρείται κατά βάσιν εξουσιαστικός μόνο την ανάλογη αντίδραση μπορεί να προκαλέσει. Ο άνθρωπος που αντιδρά στην εξουσία θα συνεχίσει να αντιδρά με ακόμα δυναμικότερο τρόπο όσο αυτή η εξουσία κλιμακώνεται και του στερεί πράματα που αυτός θεωρεί αυτονόητα και κατοχυρωμένα-η διασκέδασή του σε δημόσιους χώρους, η ελευθερία του λόγου του, η υπεράσπιση της σωματικής του ακεραιότητας, το ειρηνικό μέλλον που οραματιζεται.

Συνεπώς, καλά κάνουν οι φορείς και τα συμφέροντα να...κάτσουν την μάππα χαμαί, να ενεργοποιήσουν την φαιά ουσία του διπολικού τους εγκεφάλου και όσο για την δημαρχίνα μας, να αφήσει του πολίτες της πόλης '?της?' να ζήσουν ελεύθεροι με τον τρόπο που αποφασίσαν:

διαδραστικά, δικαιωματικά και με αξιοπρέπεια.

ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΈΧΕΤΕ ΧΩΡΟ ΔΑΜΕ. ΕΛΑΤΕ ΑΛΛΙΩΣ.
Η ΠΟΛΗ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΗΣ ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΩΝ 'ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ' ΣΑΣ:

Festival at Phaneromeni Square against police violence

Φεστιβάλ δρόμου στην Πλατεία Φανερωμενης με μουσική, ζογκλέρικα, γκράφιτι,
προβολές και άλλα για διαμαρτυρία ενάντια στην αστυνομική βία και
βαρβαρότητα. Να δείξουμε πως είμαστε παρών, πως αυτός ο χώρος ανήκει σε
ΟΛΟΥΣ μας.

Διαδώστε το!

Street Festival at Phaneromeni Square with music, juggling, graffiti,
screenings and more, protesting against police violence and brutality. Let's
show them that we are here, that this place belongs to ALL of us.

Spread the word!

Saturday, October 17, 2009 at 5:00pm until 12:00pm"

Αντίδραση στην αστυνομική αυθαιρεσία και τον ρατσισμό (πλατεία ελευθερίας, την κυριακή 4 οκτωβρίου, η ώρα 11 το πρωί)

2009-10-02T07:50:00.000-07:00

Κίνηση Πολιτών Alert – Alert Citizens Movement

Όχι στον ρατσισμό και την αστυνομική αυθαιρεσία

Η πρόσφατη επιχείρηση «σκούπα» (25/9/09) της Αστυνομίας στην παλιά Λευκωσία κατά των μεταναστών αποτελεί μια νέα κατάφορη προσβολή των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δημοκρατικού κεκτημένου στην Κύπρο. Η επιχείρηση παραβιάζει, μεταξύ άλλων, το άρθρο 4 του Πρωτοκόλλου 4 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, που απαγορεύει τη μαζική απέλαση αλλοδαπών.

Το Υπουργείο Δικαιοσύνης και η Αστυνομία αντί να εργάζονται για την πάταξη του εγκλήματος, με τις δική τους παράνομη επιχείρηση υποδαυλίζουν το ρατσιστικό έγκλημα. Η Αστυνομία έστησε οδοφράγματα στην παλιά πόλη, μπούκαρε στα σπίτια των μεταναστών και σύλλαβε πάνω από 150 μετανάστες (μεταξύ των οποίων και έγκυες γυναίκες), τους πέρασε χειροπέδες και τους μετέφερε στους αστυνομικούς σταθμούς για εξακρίβωση στοιχείων. Μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό αυτών των μεταναστών δεν είχε τακτοποιημένα χαρτιά, πράγμα που αποτελεί απλώς ένα διοικητικό παράπτωμα και όχι έγκλημα.

Η ρατσιστική επιχείρηση σκούπα που μεταχειρίζεται σαν σκουπίδια τους μετανάστες αποτελεί μια νέα πράξη αυθαίρετης αστυνομικής βίας που προστίθεται σε μια σειρά άλλων περιστατικών όμοιας φύσης. Ο άγριος ξυλοδαρμός δύο φοιτητών από την γνωστή ομάδα των 10 αστυνομικών που προβλήθηκε από όλα τα έντυπα και τηλεοπτικά μέσα είναι ένα από τα πολλά αυτά περιστατικά. Οι 10 βασανιστές αθωώθηκαν από το δικαστήριο, ενώ το Ανώτατο Δικαστήριο ανέβαλε επ’ αόριστον την εξέταση της έφεσης της εισαγγελίας. Οι δέκα βασανιστές κυκλοφορούν ανάμεσα μας, ενώ καθ’ όλα νόμιμοι μετανάστες σύρονται με χειροπέδες στα μπουντρούμια της αστυνομίας σαν κοινοί εγκληματίες.

Παρά το γεγονός ότι η επιχείρηση «σκούπα» αποδοκιμάστηκε ακόμη και από τον Υπουργό Εσωτερικών που είναι αρμόδιος για θέματα μετανάστευσης, ο αρχηγός της Αστυνομίας και ο Υπουργός Δικαιοσύνης συνεχίζουν προκλητικά να υπεραμύνονται της παράνομης και ρατσιστικής τους επιχείρησης και απειλούν μάλιστα ότι θα επαναλάβουν τέτοιου είδους ενέργειες.

Η Kίνηση Πολιτών ALERT, μια οργάνωση που δημιουργήθηκε για να υπερασπιστεί τα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα όλων των κατοίκων της Δημοκρατίας, Κυπρίων και μεταναστών, καταδικάζει την εγκληματική επιχείρηση «σκούπα» και καλεί σε μια μαζική διαδήλωση κατά της αστυνομικής αυθαιρεσίας και κατά της δικαστικής πρακτικής που την ανέχεται και την ξεπλένει. Την Κυριακή 4 Οκτωβρίου, η ώρα 11:00 στην πλατεία Ελευθερίας.

Ζητούμε την άμεση παύση του Υπουργού Δικαιοσύνης και του Αρχηγού της Αστυνομίας που φέρουν την πολιτική ευθύνη της επιχείρησης και που απειλούν να συνεχίσουν αυτές τις παράνομες και ρατσιστικές πρακτικές. Επίσης ζητούμε την άμεση αναθεώρηση του Νόμου περί μετανάστευσης που επιτρέπει την είσοδο της Αστυνομίας στα σπίτια των μεταναστών χωρίς δικαστικό ένταλμα.

Όχι στην υπονόμευση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δημοκρατικού κεκτημένου.
Όχι στον ρατσισμό και την ξενοφοβία.
Όχι στην αστυνομική αυθαιρεσία και το δικαστικό της ξέπλυμα.
Όχι στη δημοκρατία της μπανάνας.
Όλες και όλοι με μπανάνες και σφυρίχτες στην εκδήλωση διαμαρτυρίας την Κυριακή στις 11 π.μ στην πλατεία ελευθερίας.

Βουκώλος Τεύχος Νο.5

2009-09-18T14:37:00.000-07:00

βουκωλος 5

Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους-17 και 18 Σεπτεμβρίου

2009-09-17T16:18:00.000-07:00

Επήαμε σήμερα στο φεστιβάλ του ιδρύματος Άρτος, ποτζεί που εν οι Άγιοι Ομολογητές. Εν ξέρω ρε γαμώτο αν η κινητικότητα στην λευκωσία σημειώνεται τα τελευταία χρόνια ή αν υπήρχε που πάντα τζαι γω απλώς εκοιμούμουν πάνω μου. ε, τέλοσπάντων, προτείνω να πάτε αύριον όσοι μπορείτε για το δεύτερο μέρος του φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους-μπορώ να πω ότι η θέαση τζαι οι οπτικές γωνίες εν ποικίλες. Εχει κόσμο γενικά, στες 9 ξεκινά, αν δεν έβρετε χώρο -ή και να βρετε δηλαδη- νομίζω κάτσετε χαμαί μπροστά που την οθόνη.εν καλλύττερα.

Εμπήκε χρώμα στην περίφραξη-αλλά τελικά τι ενα δούμε στα 'αποκαλυπτήρια';

2009-09-14T02:00:00.000-07:00

Το αποτέλεσμα που τες χτεσινές εκδηλώσεις για τον εξωραϊσμό της περίφραξης στην πλατείαν ελευθερίας:

Αφού το αναρώτημα ''πότε επιτέλους ενα τελειώσουν τούντα έργα'' κάμνει ακόμα τον ρητορικό του κύκλον...κάποιοι είπαν να του βάλλουν τζαι λίο χρώμα.

Ωραία η όλη φάση αν τζαι πιστέφκω ότι η δημαρχίνα πέραν που το να συμφωνήσει για μιαν τέθκοιαν ενέργεια ενα πρεπεν ίσως τζαι να μας ενημερώνει για την εξέλιξη των έργων τζαι τι ενα δούμε τελικά στα αποκαλυπτήρια-συνήθως εν καλά να υπολογίζεται τζαι η αισθητική των πολιτών στην δημιουργία δημοσίων έργων...εχτές ήταν μια πολλά καλή ευκαιρία.

Δημιουργείστε τα δικά σας γκράφιτι στην Πλατεία Ελευθερίας την Κυριακή

2009-09-12T15:32:00.000-07:00

Λευκωσία: Την ερχόμενη Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου, από τις 11:00 μέχρι τις 19:00, στο εργαστήρι γκράφιτι που θα στηθεί στην Πλατεία Ελευθερίας, μικροί και μεγάλοι θα μπορούν με τη βοήθεια των καλλιτεχνών να δημιουργήσουν τα δικά τους γκράφιτι, αφήνοντας έτσι το δικό τους «σημάδι» στην Πλατεία Ελευθερίας.

Ο Δήμος της Πρωτεύουσας ανακοίνωσε πως ο επανασχεδιασμός του έργου της ανάπλασης της Πλατείας Ελευθερίας για τη σωστή ένταξη των αρχαιολογικών ευρημάτων γέννησε ιδέες, όπως ο εξωραϊσμός της περίφραξης.

Την Κυριακή, ομάδα Κυπρίων καλλιτεχνών γκράφιτι, με τη στήριξη του Δήμου Λευκωσίας, αναλαμβάνουν να μετατρέψουν την περίφραξη των έργων που εκτελούνται στην Πλατεία Ελευθερίας σε ένα σύγχρονο αστικό έργο τέχνης.

Οπως ανακοίνωσε ο Δήμος Λευκωσίας, οι επισκέπτες θα μπορούν να απολαύσουν παζαράκι, φαγητό και ποτό, μουσική από DJ, ζωντανές συνδέσεις, και επιδείξεις με τροχοσανίδες (πατίνια) και με τη βοήθεια των καλλιτεχνών να δημιουργήσουν τα δικά τους γκράφιτι.

...

2009-09-12T05:09:00.001-07:00

Ποδηλατοπορεία-Critical Mass 12 Σεπτεμβρίου

2009-09-10T17:11:00.000-07:00

Σάββατο 12/09/2009

Στην πλατεία Ελευθερίας, Ώρα 17:30

Ποδηλατοπορεία Critical Mass στους κεντρικούς δρομους της Λευκωσιας. Η ποδηλατοπορεια θα τερματισει στη Πλατεια Φανερωμενης οπου θα γινει παρτυ δρομου. Φερτε τους φιλους και τις φιλες σας, φερτε μπαλονια, μουσικα οργανα, μεταμφιεστειτε, βαφτειτε και ο,τι αλλο σκεφτειτε. Ελατε με ποδηλατα, πατινια, skates, rollerblades.

Για να επανακαταλαβουμε τους δρομους!!

ALERT! είμαστεν;

2009-09-09T03:22:00.000-07:00

Εντάξει, η μνήμη εν πολλοβοηθά. Είμαι σίουρη ότι ο παραπάνω κόσμος εξίασεν την υπόθεση με τους δέκα αστυνομικούς-όσοι βέβαίως ελάβαν γνώσην ευθύς εξαρχής διότι τουλάχιστον στο πανεπιστήμιο κύπρου οι αναρτημένες αφίσιες του τύπου 'διαμαρτυρία για την αθώωση των δέκα' επροκαλούσαν στους παραπάνω απορίες αγελαδινού ύφους για το ποιοι εν οι δέκα τζαι τι εκάμαν τζαι άμπα τζαι εφταίαν τζαι οι μιτσιοι τζαι εδέραν τους τελικά (...???.!!)-καμιά φορά διερωτούμαι τι κάμνει τόση 'νεολαία' μέστα πανεπιστήμια.

Τέλοσπάντων, όπως τζαι να σιει για μέναν η διαμαρτυρία του κόσμου για την αθώωση των αστυνομικών τζαι οι κινητοποιήσεις που εγίναν ήταν κάτι πρωτοφανές για τα δεδομένα της κύπρου-ήταν κάτι που τέλοσπάντων εφυσούσε λίο κόντρα σε τζεινο το κρύψε τζαι ούσου να περάσουμεν, πάντα έτσι ενα ένι, εν κύπρος δαμέ-τούτα ούλλα τα στερεοτυπικά. Ενεν αλήθκεια αυταπόδεικτη, αλλά συνήθως άμα περνά ο τζαιρός, τα πράματα μπαίνουν ξανά πίσω στο αυλάτζι του συνηθισμένου τζαι του αναμενόμενου, άμαν παρατείνεις μιαν αντίδραση συνήθως λειτουργεί ανασταλτικά-μπορεί να δικαιώνεται δηλαδή τζαι η θυμοσοφία στη βράση κολλά το σίδερο. Πιστέφκω ότι τούτον εξέραν το καλά οι υπερασπιστές της ξεκούδουνης δικαιοσύνης. Νιώθω, χωρίς να είμαι ο πανόπτης της υπόθεσης, ότι σε τούντην περίπτωση, την έννοια του χρόνου εκμεταλλευτήκαν την ή τουλάχιστον επροσπαθήσαν να την εκμεταλλευτούν όσο πιο συμφεροντολογικά εγίνετουν το δικαστήριο τζαι οι συνήγοροι των αστυνομικών.

Ωστόσο, έσιει αθρώπους τζαι μάλλον τούτον εν το υπολογίσαν- που το φρένο του καλοτζαιρκού εγέμωσεν ξανά τες μπαταρίες τους-έσιει τζαι αθρώπους που θυμούνται ακόμα τζαι θυμίζουν μας το τζαι μας ότι αξίζει μας κάποια άλλη δικαιοσύνη τζαι κάποια άλλη προοπτική κοινωνική που τούτην που μας εμάθαν τζαι που μας εσυνηθίσαν να απολαμβάνουμε μαζοχιστικά.

Γι'αυτό πιστεύκω ότι την Παρασκευή ενα σιει κόσμο στην πλατεία φανερωμένης -για τούντην εκδήλωση της αλέρτ. Στο κάτω κάτω εν το κέντρο της παλιάς πόλης, ενα θυμηθούμε απογευματιάτικα με πιο εύκολους τρόπους-συζητήσεις, μουσική, φωτογραφίες τζαι να ταρακουνηθούμε ξανά. Στην πλατεία, αλά Brassens:

Ενα σας δούμε τζιαμέ.

Στης Βουλής τα έδρανα, αχ κι εγώ να έκλανα

2009-09-06T03:05:00.000-07:00

Από τον Δεκέμβρη μέχρι τον Οκτώβρη μετράμε δέκα μήνες.

Αν νικήσει πάλι το στημένο δίπολο της κάλπης, τότε από δω και στο εξής η μνήμη του Νεοέλληνα θα μετριέται στα πέντε δάχτυλα της μούτζας.

I'm hatin' it-PETA

2009-09-04T03:46:00.000-07:00

Almost everyone has heard of McDonald's, and most people have eaten at the chain at least once, but many people don't know about the horrific cruelty that goes into every portion of chicken served under the Golden Arches.

In the slaughterhouses of McDonald's U.S. and Canadian chicken suppliers, birds are dumped out of their transport crates and hung upside-down in metal shackles, which often results in broken bones, extreme bruising, and hemorrhaging. Workers have the opportunity to abuse live birds, and birds have their throats cut while they are still conscious. Many birds are immersed in tanks of scalding-hot water while they are still alive and able to feel pain.

McDonald's has the ability to end these abuses.

There is a less cruel method of chicken slaughter available to McDonald's suppliers called controlled-atmosphere killing, or CAK, and it would cost the corporation nothing to demand that its suppliers use it. CAK would eliminate the worst abuses currently suffered by chickens killed for McDonald's. In fact, a 2005 study about CAK produced by McDonald's concluded that it is far better for animals than the current method of slaughter.

Write to McDonald's now, and demand that it phase in the exclusive use of chickens killed by CAK by requiring that its suppliers switch to this method.

PETA-People for the ethical treatment of animals.

1η Σεπτεμβρίου-Δικοινοτική πορεία για ειρήνη και επανένωση.

2009-08-24T04:14:00.000-07:00

Την 1η Σεπτεμβρίου μας δίνεται ακόμα μια ευκαιρία να ενώσουμε τη φωνή μας ε/κ τζαι τ/κ για την ειρήνη τζαι την επανένωση του νησιού.

Η Πλατφόρμα για την Ειρήνη διοργανώνει το απόγευμα της 1ης του Σεπτέμβρη, ημέρα Τρίτη, δικοινοτική πορεία από την Πλατείαν Ελευθερίας και το Πάρκο Κοουλού προς το κοινό σημείο του Λήδρα Πάλλας εις απόδειξιν της δυναμικής που αρχίζει να αποκτά η προοπτική της επανένωσης.
Θα ακολουθήσει μουσική εκδήλωση με ε/κ και τ/κ συγκροτήματα.

Μεν καρτεράτε να δείτε προώθηση που τα ΜΜΕ. Όπως δηλώνει τζαι η Πλατφόρμα τ/κ και ε/κ εκπαιδευτικών οι πορείες τούτες γίνουνται στα πλαίσια της αντίστασης στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα τζαι στις εμμονές των διχοτομικών αντιλήψεων.
Υπάρχει πλέον αρκετό κοινόν έδαφος τζαι πολλοί λόγοι για μιαν τέθκοιαν αντίσταση που ούλλους τους κατοίκους τούτου του νησιού.

Clermont-Ferrant, France-Ο Σαρκοζύ φιγουράρει στα μουσεία

2009-08-15T02:04:00.000-07:00

Τουλάχιστον οι Γάλλοι έχουν το θάρρος της γνώμης τους.

Γιώργος Χειμωνάς, Η αβοήθητη μοναξιά του άντρα.

2009-08-12T09:33:00.000-07:00

"Ποτέ γυναίκα δεν κατάλαβε έναν άντρα"
ΑΜΛΕΤ

Η φίλη μου Ρ. έκλεισε τη συζήτηση για έναν κοινό μας φίλο ομοφυλόφιλο και τα αδιέξοδά του, με το γνωστό οξύ και θρασύ της χιούμορ: «Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ομοφυλόφιλοι. Αν δεν υπήρχαν, εσείς οι άντρες θα περνούσατε έτσι από τη ζωή, χωρίς να σας έχει αγαπήσει κανένας».

Έφερα στον νου μου πάμπολλες λατρευτικά αφοσιωμένες αγάπες γυναικών προς άντρες που θα διέψευδαν αμέσως τον, εξεζητημένο άλλωστε, ισχυρισμό της Ρ. και ταυτόχρονα, ωστόσο, σκέφθηκα τη διαφορετικότητα των γυναικείων και ανδρικών συναισθημάτων, ιδίως των ερωτικών. Στην ιδανική ερωτική σχέση της η γυναίκα εξαντλεί όλα τα αιτήματα της δικαίωσής της, ως προσώπου προπαντός, αλλά και ως ύπαρξης ή, έστω, εξασφαλίζει τον ουσιωδέστερο όρο για να προχωρήσει απερίσπαστη προς ό,τι θεωρεί επιτυχία για τον δημιουργικό εαυτό της. Ενώ για τον άντρα, στην αντίστοιχη περίπτωση, περισσεύουν πολλά (και μάλλον τα σημαντικότερα γι' αυτόν) τέτοια αιτήματα που, θά 'λεγε κανείς, η ερωτική δικαίωση μοιάζει να τα κάνει ακόμη πιο επιτακτικά. Αυτό σημαίνει ότι η γυναίκα είναι ικανή, και ώριμη, για την ιδανικότητα της ερωτικής σχέσης, τοποθετώντας εκεί, με πολλή υγεία κι ακόμα περισσότερη υγιεινή, ολόκληρη τη φυσιολογία της ανθρώπινης κατάστασης ο άντρας όμως όχι.

Σημαίνει ακόμα, πέρα από την ολιγάρκεια της πρώτης και την απληστία του δευτέρου, ότι ο άντρας πάσχει από μια χρόνια, ανεκπλήρωτη φιλοδοξία ανόρθωσης, που ξεπερνάει κατά πολύ το σπουδαίο γεγονός της ανόρθωσης του ανθρωπίνου όντος στα δύο του κάτω άκρα, όπου η γυναίκα πιστεύει, και πολύ σωστά, ότι μ' αυτό τέλειωσε οριστικά κάθε ιστορία περαιτέρω ανόρθωσης. Και προφανώς αυτή η φιλοδοξία πρέπει να υπαγορεύεται από μια λειτουργία, αμιγώς αρσενική, επικράτησης και θριάμβου, η οποία, τουλάχιστον στο επίπεδο των φυσικών προδιαγραφών του φύλου, λείπει από τη γυναίκα σαν περιττή. Ο θρίαμβός της εξάλλου στη σχέση της είναι με το παραπάνω αρκετός, μια και η γυναίκα πάντα θριαμβεύει στη σχέση της με τον άντρα· ο μόνος τρόπος να θριαμβεύσει ο άντρας είναι να αρνηθεί να μπει σ' αυτήν.

Το γεγονός είναι ότι η γυναίκα είναι σκανδαλωδώς ευνοημένη από τη φύση. Βρίσκεται πιο κοντά της, την έχει πάντα με το μέρος της η φύση συνεχίζεται μέσα της, χρησιμοποιεί το σώμα της για ν' αναπαραχθεί. Ας μην το ξεχνάμε: η γυναίκα έχει συγγένεια με το φως του φεγγαριού (που στον άντρα προκαλεί την επιληψία), με τις παλίρροιες των ωκεανών. Ο άντρας είναι αφύσικος, τεχνητός. Κατασκευασμένος μέσα σ' ένα ανοίκειο γυναικείο ικρίωμα, το σώμα της μητέρας του, κατασκευασμένος ακόμα από εντολές κύρους και εξουσίας, «ανδρισμού» και αντοχής, τις οποίες, στη διάρκεια της σύντομης ζωής του, είναι καταναγκασμένος πειθήνια και καθημερινά να εκτελεί. Κι ας μην επικαλεστεί κανείς τις κοινότοπες ιστορικοκοινωνικές αιτιότητες ασφαλώς ισχύουν, αλλά βασίζονται στους δεδομένους, βιολογικούς χαρακτήρες του φύλου του.

Αποκλεισμένος από το άλλο ανθρώπινο σώμα, μη έχοντας ποτέ καμιά ενσυνείδητη συγκοινωνία αίματος με το άλλο σώμα, όπως έχει η γυναίκα με το κύημά της ούτε καν έξοδο αίματος, όπως εκείνη, παρά μονάχα όταν το σώμα του εκτεθεί στη βία, έχει ένα σώμα μοναχικό κι αδιαπέραστο· κλειστό, δηλαδή απειλημένο. Που δεν ανοίγει ποτέ, ούτε κατά την ερωτική του δράση, οπότε κλείνει ακόμη περισσότερο και το κάθε σώμα αποχωρεί, αποσύρεται στην πιο απόλυτη δική του σιωπή, που είναι η ηδονή. Αντίθετα, το σώμα της γυναίκας, προτού κι αυτό απουσιάσει από την ερωτική ένωση, είναι ένα σώμα πάντα ανοιχτό ο υπέροχος αυτός κάλυκας που είναι φτιαγμένος για να υποδέχεται και για να περιβάλλει.

Κι αφού η γυναίκα τον άντρα μονάχα να τον αγαπάει μπορεί και τίποτε άλλο, θα κάνω εγώ, ένας άντρας, το εγκώμιο γι' αυτό το αυτοδημιούργητο θαύμα που είναι ο άντρας. Χαριστικά θα βάλω πρώτη στη σειρά τη συμβολή της γυναίκας, που σίγουρα βοηθάει να συντελεσθεί, κυρίως με το ανεκτίμητο (και κατ' εξοχήν γυναικείο) χάρισμά της, που είναι ο αλάθητος ρεαλισμός της. Χωρίς αυτόν ο άντρας θα παράπαιε, ακόμα θα περιπλανιόταν, θα είχε χαθεί μέσα στις ομίχλες των επικών του φαντασιώσεων ένα χάρισμα που η γυναίκα, αν το θελήσει, μπορεί να το μεταποιήσει σε θανάσιμο ανδροκτόνο εργαλείο αν θελήσει να υπονομεύσει, χρησιμοποιώντας το, όλες τις ευσυγκίνητες μυθολογίες, που χάρη σ' αυτές και αποκλειστικά μ' αυτές ο άντρας επιβιώνει.

Χειρώνακτας του πολιτισμού αλλά και εγκέφαλός του, έκτισε από την αρχή τον κόσμο με μέτρο τον άνθρωπο. Κι αν αυτός ο κόσμος φαίνεται να είναι ανδροπρεπής, εκεί που χρειάζεται γίνεται θηλυκός, πολύ τελειότερα απ' ό,τι θα τον έπλαθε η ίδια η γυναίκα: χάρη στον άντρα η τέχνη κατοικήθηκε από εξαίσιες (αν και ανύπαρκτες) γυναίκες και πήραν γυναικείο όνομα οι πιο αυστηρές εξουσίες της ζωής ενώ κράτησε για τον εαυτό του τον δυστυχισμένο ρόλο του ηττημένου, δηλαδή αυτός επωμίστηκε με αυταπάρνηση τη μεταφυσική μοίρα της ήττας που βαραίνει το ανθρώπινο γένος. Δεν δέχθηκε χαρμόσυνους αγγέλους όπως η Θεοτόκος, δεν έπεσε σε ερωτική έκσταση όπως η Αγία Θηρεσία· ταπεινά κι αγόγγυστα υπηρέτησε τη θητεία του στα τάγματα του Θεού. Δεν είχε μεγαλομανιακές ακουστικές ψευδαισθήσεις όπως η Ιωάννα της Λορραίνης ανώνυμος αφανίσθηκε σε ατέλειωτους και άδικους πολέμους (και καμιά δεν έχει σημασία ότι ο ίδιος τους ξεκίνησε), εξοντώθηκε σε ισόβιες δουλείες. Ανιδιοτελής, αθώος αλλά ευφυής, εύπιστος με τη θέλησή του εύθραυστος και χωρίς σε αντίθεση με τη γυναίκα να επιζεί του θρυμματισμού του· ασκημένος από ένστικτο να επινοεί τεχνάσματα του κυνηγιού για την τροφή της ομάδας, να αγρυπνάει για τους κινδύνους· από γεννήσεως ανυπεράσπιστος, γιατί η φύση τού πήρε πίσω όλα τα όπλα του, έμεινε πάντα πολεμιστής, άοπλος και με χίλιους τρόμους γενναίος. Εκπνευμάτωσε τη φυσική του ρώμη και την έκανε δύναμη, κυρίως τόλμη, μυαλού και κραδασμό ιδεών. Αυτός είδε τα όνειρα όταν ήρθαν οι μεγάλες νύχτες κι όλα αυτά από το τίποτα, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από κανέναν. Έχοντάς τα όλα αντίξοα, και πιο πολύ αντίξοη τη γυναίκα που τον αγάπησε.

Και λυπηθείτε τον, με την πιο ευγενικιά, την πιο τρυφερή λύπη, γι' αυτή την απέραντη, την ως το τέλος αβοήθητη μοναξιά του. Δείτε τον, παραμερίζοντας τις αγορίστικες κομπορρημοσύνες του, τα απελπισμένα χάδια της μάνας του παραμερίστε τα όλα: τα αφηρημένα αγγίγματα της γυναίκας του, τα αρπαχτικά και φιλημένα χεράκια των παιδιών του και δείτε τον σε όλη του την ανέχεια. Και μη του μιλάτε, αφήστε τον να σωπαίνει όταν σωπαίνει. Και αν αρχίσει να κλαίει ξαφνικά, ποτέ μην τον ρωτήσετε γιατί.

Γιώργος Χειμωνάς.

2009-08-08T12:05:00.000-07:00

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
είναι μη γίνω "ποιητής"
Μην κλειστώ στο δωμάτιο
ν' αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου.
Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν.
Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος
μη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες και ακαδημαϊκοί
και πουστέψω
Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις
σκυλιά μας έχουν κάνει
να ντρεπόμαστε για την αργία
περήφανοι για την ανεργία
Έτσι είναι.
Μας περιμένουν στη γωνία
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.
Ο Μάρξ...
τον φοβάμαι
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν
αυτοί οι αλήτες φταίνε
δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό
μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...

ΟΛΑΡΙΑ ΟΛΑΡΑ

2009-08-07T10:14:00.000-07:00

''Τα παιδιά που αγαπούν τα στρατιωτάκια
τ'αλογάκια και τα ξύλινα σπαθιά
βρυκολάκιασαν και βγήκαν στα σοκάκια
έλα μέσα και μίλα πιο σιγά''

Τι σκατά τα θέλει κι η φάρα μας να κρατά διαχρονικά τα τραγούδια;
Πέρασε ακόμα ένας Ιούλης με κυμβαλοκρουσίες και σειρήνες,
συνθηματολογίες και ξύλο,
τον Σαμψών να τραγουδά από το ΡΙΚ το δικό του εμβατήριο,
τα άρθρα του Λάζαρου Μ. να προσπαθούν να πείσουν για την ανάσταση των νεκρών ελληνικών κυττάρων που κουβαλάει κάθε κύπριος στο γονιδιακό του κιγκλίδωμα
και τέλος, την ζέστη της Μέσανατολικής μας θέσης να ζητά απεγνωσμένα ανάπαυλες αλκοόλ και θάλασσας, καλά, τουλάχιστον για όσους δεν περιπέσανε ακόμα σε καλοκαιριάτικη μαστούρα.

Να δούμε πότε θα σκάσουν οι σίγουροι και πότε θα σκύψουν οι περήφανοι (να αναλογιστούν).

Jenny Saville - bodies that matter

2009-07-30T09:36:00.000-07:00

20η Ιουλίου - Someday they' ll give a war and nobody will come.

2009-07-20T12:03:00.000-07:00

Εν έσιει κάτι να πεις για μια μέρα που ξεκινά με σειρήνες αναμνηστικής λήθης. Someday they' ll give a war and nobody will come λαλεί τζαι η μάνα μου στην Άιλι.

Γι'αυτό τζαι γω αφού εν ξέρω να πω τίποτε για σήμερα, ενα παραθέσω το ποστ που ήβρα στα νεκατώματα(www.nekatomata.blogspot.com)τζαι όσοι μπορέσουμε...ας δώκουμε το παρόν.

Αντιπολεμική, δικοινοτική εκδήλωση στο τέρμα της Λήδρας

Τετάρτη 22 Ιουλίου, 19.30-22.00

Τιμούμε ε/κ και τ/κ για πράξεις θάρρους και ανθρωπισμού εν καιρώ πολέμου. Οι αφανείς αυτοί ήρωες προστάτευσαν ή έσωσαν συνανθρώπους τους από την "αντίπαλη" κοινότητα από βέβαιο θάνατο, σφαγή ή βιασμό. Ελάτε να τους πούμε ευχαριστώ και να στείλουμε το μήνυμα της συνέχισης του αγώνα για την επίτευξη ειρήνης στην Κύπρο.
Διοργάνωση της εκδήλωσης από τη Συμμαχία Σταματήστε τον πόλεμο.

Η πόλη μας εν άσιημη

2009-07-02T11:01:00.000-07:00

Ένι. Όσο τζαι να προσπαθείτε να την κάμετε όμορφη με τες μερσεντές που γυαλίζουν τζαι τα ξωβάμματα του κωμμωτηρίου εν σάζει. Όσο τζαι να επιστρατευτεί το λάιφστάιλ που μοστράρεται στα περιοδικά τζαι στα μέσα, η πόλη τούτη ακόμα θα ένι άσιημη. Γιατί σε τούντην πόλη λείπει ο διάλογος, διότι τούτη η πόλη το μόνο που ξέρει ένι να θάφκει τζαι να γκετοποιεί ό,τι δεν καταλαβαίνει τζαι ό,τι δεν χωρεί στον φιξαρισμένο της εγκέφαλο. Εθκιάβαζα στο μπλογκ του Πλάνητα (www.planitas.blogspot.com) για την εξέγερση στην Ελλάδα, τον Δεκέβρη - τζείνο που ετόνιζε εν ότι η εξέγερση ήταν μια σύγκρουση του όμορφου με το άσιημο τζι ότι οι φωτογραφίες που τα γεγονότα, αντικατοπτρίζαν τούντη σύγκρουση προβάλλοντας το όμορφο τζαι αναδεικνύοντας το μέσα που την υπεροχή της δύναμής του τζαι της αξιοπρέπειάς του.
Παραθέτω τζαι γω ξανά χειροκροτώντας το quotation του Κρισναμούρτι:

''ο νους που είναι ελεύθερος, ευαίσθητος, που το "εγώ" σαν παρελθόν έχει ολότελα διαλύσει, ένας τέτοιος νους είναι γεμάτος ενέργεια και πάθος, κι επομένως ομορφιά''

Θκιαβάζοντας το ποστ του Πλάνητα τζαι κουβαλώντας κάποιες αναμνήσεις που άλλες χώρες(οι οποίες εν εγεννήσαν μεν την Αφροδίτη, αλλά εν τες λαλείς τζαι χάλια) εσυνειδητοποίησα ότι η πόλη μας εν βαθκιά άσιημη, άσχετα που το βιωτικό της επίπεδο για το οποίο περηφανέφκουνται οι πολιτικοί, άσχετα που την γερή της οικονομία για την οποία περηφανέφκουνται οι τράπεζες, άσχετα που τες λουίς βιλόν των κυπρίων γυναικών που έχουν τζαι κατέχουν ρευστό ή δάνεια στες τράπεζες, τζαι άσχετα που τα καλλιστεία του Ιουλίου που εκαθηλώσαν καμπόσους στες οθόνες τους, για την ανάδειξη της σαχλής ομορφκιάς.
Η πόλη εν εν όμορφη γιατί πολλά απλά, υπακούει στους κανόνες του συμβατικού και του πλαστικά όμορφου - δεν μπορεί να 'συνδυάσει', να διαλεχθεί, να σκεφτεί, να βάλει κάτω τη φαντασία της, να γεννήσει ερωτισμό και κατ'επέκτασην να θρέψει τους πολίτες της με ομορφκιά τζαι ερωτισμό. Τρώει καθημερινά τα παιθκιά της, όπως ο Κρόνος τζαι φτύνει τα κόκκαλα τους τζιαμέ που εν θα τα δουν οι παραπάνω. Τζαι να σκεφτει κανένας ότι εν είμαστε καν μεγαλούπολη. Είμαστε πολλά μικροί, πολλά περιορισμένοι τζαι μια δυναμική που θα μας επέτρέπε να ζήσουμε πιο αθρώπινα τζαι κατ'επέκτασην πιο όμορφα, έπρεπε να υπήρχεν ήδη. Εν αδιανότητο να γκετοποιούμε τόσον πολλά τον 'αλλο' χωρίς καν να τον αφουγκραστούμε, να 'σεβούμαστεν' ακόμα τους τζέγκενους της εξουσίας, να παίζουμε πουρού ή να πατούμε τον ποδηλατιστή που ΑΠΛΩΣ αξιοποιεί το αυτονόητο μέσο διακίνησης σε μια πόλη που οι αποστάσεις εν μηδαμινές (!) τζαι να σβήνουμε που τους τοίχους τζαι το μόνο γκράφιτι που προσπαθεί να βάλει ξυπνητήρι στη συνείδησή μας ή στην τζοιμισμένη μας φαντασία σε μια παλιά πόλη που θεωρείται το καταφύγιο του κάθε πικραμένου (!) Κύριοι ευρωπαίοι πολίτες, η ευρώπη εν γεμάτη με πόλεις που σε ένα μέρος τους διατηρούν τον παλιό τους χαρακτήρα, τζαι με πολίτες που ζουν σε τούτα τα ζωντανά μέρη των πόλεων, σεβόμενοι τες μνήμες τζαι τον δίπλα τους. Εν λαλώ ότι παντού εν τέλια, αλλά επειδή το μέτρο σύγκρισης του αδύνατου ή του πολιτικού πάντα εν το χειρότερο προτιμώ να αποφύγω τη σύγκριση που ενα μας πάρει ακόμα πιο κάτω. Είμαστεν ήδη μόνο λίο πιο πάνω που τον πάτο. Πολλοί λαλούν ότι κάτι άρχισε να ξυπνά τον τελευταίο χρόνο. Εν ξέρω αν απλώς, χρειάζεται τζι άλλος χρόνος. Ας ελπίσουμε μόνο ούλλες οι προσπάθειες που γίνουνται που ομάδες πολιτών τζαι ''μειονότητες'' να αποκτήσουν σύντομα τζείντην δυναμική μιας εξέγερσης ή μιας αντιπαράθεσης που ενα αναδείξει επιτέλους τζαι σε τούτον τον τόπο την ομορφκιά της αντίστασης, της συνύπαρξης, του ερωτισμού τζαι της φαντασίας.

Έλενα

Κάθε πεθαμένου παρέλαση- MADRID-BARCELONA-GRANADA

2009-06-24T07:27:00.000-07:00

Ε τι φταίω, είναι από τους αγαπημένους. Pessoa και Whitman. Όχι για κάθε στίχο μα για κάθε ετερώνυμο και κάθε πολυπληθή δήλωση. Καλά, δεν είναι και τυχαία η ένδειξη ενδιαφέροντος. Ο Pessoa χτύπησε περίπου 360 ετερώνυμα σ’όλη του τη ζωή κι αυτό είναι πράμα που μπορεί να εκτιμηθεί δεόντως από ένα παιδί που μεγάλωσε στη στενάχωρη Λευκωσία. Το χιούμορ και μόνο, του να δηλώνει κανείς ότι είναι πολυπληθής και σε καμιά γαμημένη περίπτωση σχιζοφρενής, ε στα δεκάξι μου μου φαινόταν απλώς, ό,τι καλύτερο για την υπόθεσή μου. Αποφάσισα λοιπόν, στις μακρινές μου αναχωρήσεις αν βρεθώ ποτέ κάπου κοντά σε κανα τάφο τους, να δω ό,τι απέμεινε και να χασκογελάσω που εξακολουθούν να’ ναι ακόμα, παρά τις ενστάσεις του χρόνου ζωντανοί κι έτσι, για το κουλό της όλης υπόθεσης να χαράξω εκεί κοντά κάποιες απ’τις στιχάρες τους που πάντα με συντροφεύαν-είμαι άλλωστε από τις γκόμενες που σταθερός τους σύντροφος υπήρξε πάντα η σχιζοφρένεια ενός βιβλίου κι όχι το πέος ενός σχιζοφρενούς. Βέβαια, Philadelfia μεριές, που’ ναι κι ο τάφος του Γουίτ, απ’ όπου και το κορυφαίο: I laugh at what you call dissolution; And I know the amplitude of time" στο προσεχές μέλλον δεν θα το βλεπε η τύχη μου, η Ισπανία όμως, ήτανε κομπλε κι επομένως, ήταν αυτονόητο ότι με προσωρινή βάση Λακορούνια θα πέρναμε λεωφορειάκι για Πόρτο και θα χτυπούσαμε εφεξής μια Λισσαβόνα για την θέαση του τάφου του Πορτογάλλου που μου’ χε χαρίσει μπόλικες συντροφίες στη κωλομοναξιά της κωλοεφηβείας.
Η πορεία λοιπόν, ξεκίνησε όπως ξεκινάνε τα τρένα: ρυθμισμένα και κανονικά με μπίρες και ρυθμούς του Watson στο Wooden arms-χεράκι και κέρατο στον Waits ένα περίπου. Αεροδρόμια και διανυκτερεύσεις και κάθε πεθαμένου παρέλαση από Λόρκα μέχρι Λουίς Βελέθ και Vallejo δίπλα σε κινέζους με μάσκες τρομοκρατημένες από την γρίπη των μέσων μαζικής. Πρώτη στάση με τους καμπούρηδες, ο Villalta στην Μαδρίτη, πίνακες πω ρε φίλε στο Reina Sofia, ασύστολα ειρωνικοί, καλά με δόσεις αυτοαναφοράς μπόλικες για την περίοδο εκείνη της ζωγραφικής στην Ισπανία, γύρω στο 1970 - μεταμοντέρνο τον λένε κάποιοι τον Villalta, χέσε λέω εγώ, ίσως το καλύτερο που άξιζε από την διαμονή στη Μαδρίτη πέρα απ’τα πάρκα με υπόκρουση ριμέικς της ροκ σε μπαχιανά ρέκβιεμ και κάτι καταλήψεις αραιά και πού, τα μουσεία. Κλασικά τα λόγια του Μολερο στα ΄87 για την επανάσταση ενάντια στην δικτατορία: nuestra forma de lucha consistia en ignorar que existia una dictadura-para nosotros estaba muerta y como tal nos comportabamos - ο τρόπος των καλλιτεχνών.
Μετά τα μουσεία - καλά και πριν τα μουσεία - προγευματάκι το χουνε οι Ισπανοί το τίντο- έρχεται το ντιν νταγκ ντογκ, κρασάκι με λεμοναδίτσα και κουβέντα με τους ντόπιους παρα πρακτικάρ λα λέγκουα- άθλια νύχτα η Δευτέρα στη Μαδρίτη, ανοιχτές μόνο ντίσκο με τραγούδια να ξερνάς απάνω στο ποδοσφαιράκι κάτω από την αστραφτερή μπάλα που γυρνάει και την γκόμενα με το λαμέ στην αφίσα –ή στο μπαρ απέναντι ξέρω γω- να ξεφτιλίζει την αισθητική μυρωδιά του πρωινού μουσείου ή να αποθεώνει το λογοτεχνικό φέρετρο του Μπουκόφσκι-αναλόγως διαθέσεως. Η ατμόσφαιρα τραβάει για ουίσκι μιας και ματώνουν τα σαντάλια απ’το περπάτημα με τις ώρες, αν δεν την περπατήσεις την πολη δεν έχει γούστο, λέει κι ο καμπούρης, να πάρεις και καμιά αφίσα απ’τους θαλάμους τηλεφώνου ή τις πόρτες της πλατείας-έρχεται κι ο Cohen Granada τον Σεπτέμβρη- να κάνεις και καμιά παράδα στα παγκάκια λέω γω, να σου φανεί κι η Μαδρίτη τακτοποιημένη, με την οικονομική της κρίση αλλά στη μούφα.
Αεροδρόμια ξανά, Barcelona το επόμενο βαγόνι, ταξιδιωτικός οδηγός στον κάλαθο, παλιά πόλη αποθέωση, θάλασσα - αγορά του Αλχαλίλι σκυλιά γατιά πλανώδιοι και αυτόνομη Καταλονία. Αφίσες στους δρόμους για διαδηλώσεις υπέρ του αιτήματος και σεβασμό στους νεκρούς της ιδεολογικής και πολιτικής μάχης- η οικονομία της περιοχής είναι γερή, το λένε απλά -ταϊζουμε την υπόλοιπη Ισπανία. Γι’ άλλους το αίτημα έχει χαρακτήρα ουτοπικό στις σημερινές μέρες των ‘μειονοτήτων’ που θέλουν να αποσπαστούν από τον ‘εθνικό’ κορμό, για τους ενοποιητικούς και τους ειρηνιστές είναι περίπου στενάχωρο. Ο σερβιτόρος μιλά καταλανικά στον Ισπανό, στον τουρίστα ό,τι να’ναι-είναι κουλτούρα τόπακα που πάει όπου την βγάλει. Μουσεία μικρότερα της Μαδρίτης, λέει ο αμερικάνος, έχει γεμίσει ο τόπος αμερικλανιές φωνάζουν οι καμπούρηδες, Juan Miro, γελάει ο ένας -διαβάζω βιογραφία: τον Μιρο τον διώξανε από την σχολή καλών τεχνών για έλλειψη δεξιοτεχνίας-τώρα εχει αναδειχθεί σε έναν από τους καλύτερους ζωγράφους του 20ου. Picasso μουσείο, καπέλο ψάθινο, ύπνος απ’έξω, φωνάζει μια γριά εβδομήντα που κοιμάμαι στο πάτωμα – μουσείο σοκολάτας προηγουμένως overdose, μπροστά στην ηδονή της σοκολάτας γαμήσαμε την ηδονή της τέχνης και μας έχει μείνει ακόμα μια ηδονή με παράταση επ’αόριστον. Κοκτέιλς στην παλιά πόλη, φτηνή η Βαρκελόνη άμα την ψάξεις, τουρίστες βαβούρα τον Ιούνιο μα πετυχαίνεις και ντόπια στέκια άμα μπεις πιο μέσα. Θάλασσα, λιμάνι και παλιά πόλη, βόλτα στο κέντρο με θέα τα αρχιτεκτονικά του Gaudi, λίγος Νταλί, πόλη που ζει με τα φαντάσματα των δημιουργών της και τις μπαρούφες των τουρίστων.
Μαδρίτη τετράγωνη, Βαρκελώνη ανοίγματα του κύκλου.
Τελειώνουν οι μέρες σιγά σιγά και στην προβλήτα της Βαρκελώνης, το hostel μπατάρισε από αμερικάνους, τραβάμε για Granada αφιχθέντες ξημερώματα, φωνάζουν οι υπάλληλοι για τα εργοστάσια που καίγονται από ‘μόνα’ τους, απολύσεις σωρό -ίσως η μόνη πόλη που έχει τα πιο εμφανή σημάδια της οικονομικής κρίσης. Γράφουν οι εφημερίδες διάφορα, ανάμεσα σ΄όλα αυτά ο Σαρκοζύ καταδικάζει την μπούρκα στο Παρλιαμέντο στο Παρίσι, μάλλον εν απουσία κάποιου σχεδίου αντιμετώπισης του οικονομικού φαλιρίσματος κι ο πλανώδιος μουσουλμάνος που βρίσκουμε λίγο πιο κάτω απ’την Αλάμπρα μας εξιστορεί την ιστορία του προφήτη Σολομόντα εξηγώντας μας μέσα σε ΜΟΝΟ δύο ώρες πως όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα, το άγχος διακατέχει μόνο τους Σκανδιναβούς και το φάρμακο για την κατάθλιψη είναι ο ήλιος και το σεξ. Οι φοιτητές βέβαια, κάθονται αραχτοί, μυρωδιές πάνε κι έρχονται, η Granada αρέσει γιατί είναι φλου λένε και εκσυγχρονισμένη, με εξελίξεις γραφικής ταχύτητας. Μπίρες μπίρες μπίρες και κάπου εκεί στις μπίρες, λίγο με τον Λόρκα λίγο με την Αλάμπρα, λίγο με τα μπιρόνια, τα ράστα και τα ανεβοκατεβάσματα, ξεμείναμε χωρίς Πορτογαλία, με μια πτήση για Πράγα και τα Memoria του Pessoa στη τσάντα για την αναμονή της επιστροφής. No pasa nada λέει κι ο καμπούρης.
Κάποια άλλη φορά θα τον πετύχω τον Pessoa και από κοντά, όσο κουλό κι αν ακούγεται.

Χέλεν

2o ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ 18:00-24:00

2009-06-24T07:15:00.000-07:00

Οι Φάλιες πάνε Χάνι Καϊμακλίου - 19 ΙΟΥΝΙΟΥ 8 μ.μ.

2009-06-12T07:30:00.000-07:00

Oι Φάλιες στις 19 Ιουνίου παν στο Χάνι Καϊμακλίου για Πειραματική Μουσική Παράσταση "Ηop_":

Προβολή Animation

Έκθεση Φωτογραφίας

Προβολή της Ταινίας MODERN TIMES του Τσάρλι Τσάπλιν

DJ Party!! και ΄...

Έναρξη στις 8 μ.μ., Είσοδος Δωρεάν

ΝΕΑ ΤΕΥΧΗ ΠΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ-ΤΑ ΠΟΣΤ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ...

2009-06-05T13:08:00.000-07:00

Νέα τεύχη του Βουκώλου από Σεπτέμβρη, ωστόσο παραμένουμε ανοιχτοί για ποστ και γι' άλλα καθόλη την διάρκεια του καλοκαιριού...
καλό καυτερό κυπριακό καλοτσαίρι σε όσους μας εθκιαβάσαν τσαι μας εφτύσαν.
Όσοι αξιοποιούν ακόμα το σύνολο του εγκεφάλου τους μέσω ανάγνωσης, μπορούν να διαβάσουν τα Εκατό χρόνια μοναξιά που μας αφήνει ο Μαρκές μαζί με έναν Έρωτα στα χρόνια της χολέρας και τις Θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου, ανάμεσα σε άλλα...

Απάντηση σε όσους απαιτούν μια ψήφο ευρωεκλογικήν...

2009-06-04T16:56:00.000-07:00

''επειδή εβαρέθηκα τους ούλλους, εκαταλαβα ότι εν αξιζει η προσπάθεια δαμέ, έτσι εν θα την συνεχίσω τζαι απλώς, ενα φύω. Όι για να πάω να βρω τον παράδεισο. Σκατά. Απλώς, για να έβρω έναν τόπο χωρίς αθρώπους. εν ο μόνος τρόπος να ζήσω σαν άθρωπος. Το μόνο που εγνώρισα δαμέ ήταν σακατεμένους που τους έρήμαξεν το σύστημα τζαι τωρά περιπαίζει τους και γελά σε βάρος τους - τζαι σε βάρος όσων τύχει να βρίσκουνται τσιαμέ γυρώ να ακούσουν τον πόνο τους και να τους πουν -αλίμονον- μια καληνύχτα. Ούλλα εν κατεστραμμένα, ούλλα εν καλοσχηματισμένα μέσα σε δίπολα-καπιταλιστες τζαι αριστεροί, τούρτσοι τζαι κυπραίοι, και πάει λέγοντας...εβαρέθηκα τον κόσμο σας τζαι τα όνειρα τούτου του κόσμου. εβαρέθηκα τες συμβάσεις του κόσμου σας τζαι τες συμβάσεις των ονείρων σας''.

τζαι ναι η αποχή εν συνενοχή. απλώς ενεν ούλλη δική μας.

EUROPEAN JAZZ DIALOGUES, ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ ΟΔΟΥ AXIOTHEAS

2009-05-29T03:38:00.000-07:00

Βουκώλος-Τεύχος 4ον

2009-05-15T03:26:00.000-07:00

Voukwlos_4

Publish at Scribd or explore others:

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ-ΕΑΡΙΝΟ ΕΞΑΜΗΝΟ 2008-09

2009-05-11T09:14:00.000-07:00

ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ
ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΠΟΥ ΞΕΧΩΡΙΣΑΝ
ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΣΤΑΛΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΡΙΤΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥΣ
ΣΗΜΕΙΩΝΩ ΞΑΝΑ ΟΤΙ Η ΠΤΥΧΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ ΔΙΟΤΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ ΕΣΤΑΛΗΚΕ.

Ποίημα:
Ονήσιλος Παυλίδης, Περάσαμε τα σύνορα...
Νέαρχος Κουρσάρος, Nemo defendit

Πεζό:
Μαριλένα Στυλιανού, Homo Ludens
Ονήσιλος Παυλίδης, Όλες λέγαν LOL

Νικητές Διαγωνισμού Λογοτεχνικής Έκφρασης

Τα κείμενα διακρίθηκαν με κύριο κριτήριο την ανταπόκρισή τους στους σύγχρονους τρόπους έκφρασης στην ποίηση και στην πεζογραφία.

Το πρώτο βραβείο συγγραφής ποιήματος απονέμεται στον Ονήσιλο Παυλίδη, για το ποίημα Περάσαμε τα σύνορα…, για τις ιδιάζουσες υφολογικές επιλογές του, σε ένα έργο, που αγγίζει το θέμα της ατέρμονης πορείας του ανθρώπου ανιχνεύοντας την υπόστασή της με πρωτοτυπία και συστηματοποίηση στην τεχνική.

Το δεύτερο βραβείο απονέμεται στο ποίημα Nemo Defendit του Νέαρχου Κουρσάρου για την ικανότητά του να προσαρμόσει στις απαιτήσεις του σημερινού αναγνώστη, θέματα, που αφορούν κοινούς λογοτεχνικούς τόπους.

Πρωτείο στη συγγραφή πεζού κειμένου (αποφεύχθηκε η χρήση του ειδολογικού προσδιορισμού σε διήγημα, λόγω της θολής ειδολογικής ταυτότητας των διαγωνιζόμενων κειμένων) δίδεται στη Μαριλένα Στυλιανού για το κείμενο Homo Ludens για την αμεσότητα του ύφους, τη σύγχρονη θεματική, την αιχμηρή κριτική ματιά και, εν γένει την λογοτεχνική πένα της.

Το δεύτερο βραβείο πεζού απονέμεται στο 'Όλες λέγαν LOL' του Ονήσιλου Παυλίδη για την καίρια κατάδειξη σύγχρονων κοινωνικών φαινομένων με ενάργεια και καθαρότητα στον τρόπο έκφρασης.

Κριτική επιτροπή: Σταυρούλα Λοφίτη, Μαριλένα Νεοκλέους, Στυλιάνα Χ’’Γεωργίου: μεταπτυχιακές φοιτήτριες στον τομέα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας.

"Περάσαμε τα σύνορα, και είμαστε ακόμα εδώ. Πόσα σύνορα πρέπει να περάσουμε ακόμη για να φτάσουμε στο σπίτι μας; "

η μελαγχολια
του τελους
του αιωνα

τα υπολοιπα -μουπαν οτι- ειναι
σιωπη

Μήπως εννοείτε: γιατι φευγει πως φεύγει κανεις για που? Εμφάνιση 2 κυριότερων αποτελεσμάτων
ftou.gr - Τσεκουράτα - Πού πάει η αγάπη όταν φεύγει;
topatsiouri: ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΕΥΓΕΙ...
κοριτσια θελω τα φωτα σας!!!πως φευγει η κυταριτιδα;;
Απ: Πως φεύγει η κρεμυδίλα? - Κουζινολογίες - Οι Συνταγές της Παρέας

Ονήσιλος Παυλίδης

Nemo Defendit

Δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας
είπε ο Εφιάλτης στον Λεωνίδα.
Αλλά αυτός αγρίεψε και με μιας
εσκιάχτη.
Καθώς όμως οι Μήδοι έφθαναν όλοι
τους γλεντούσαν.
Μονάχα αυτός όρμησε σαν κύμα
επάνω τους κι οι υπόλοιποι τον
περιγελούσαν.
Έτσι άνοιξαν τις πύλες και υποδέχθηκαν
τη νέα εποχή καλώντας τους άλλοτε
πολέμιους να γίνουν κοινωνοί.
Δύσμοιροι, ουδείς αμύνεται πια και πάντες
βουλιάζετε αδιαλείπτως στο χρυσάφι του Δαρείου.

Νέαρχος Κουρσάρος

Homo Ludens

Θα παίξω τα γνωστά ασφαλή τραγούδια. Θα τα τραγουδήσω ξανά και ξανά, να μάθω όλα τα λόγια απ’έξω, να ξέρω τους ρυθμούς, να ξέρω τα πάντα, να έχω πρόγραμμα-απόλυτος έλεγχος. Όταν περπατώ στα χαλίκια θα φοράω παππούτσια. Υπάρχουν κοφτερές πέτρες, σπασμένα γυαλιά, περίεργα αντικείμενα. Όταν κολυμπώ θα μένω στα ρηχά, θα φοράω μπρατσάκια, θα κρατώ σωσίβιο και θα βλέπω συνέχεια το βυθό μήπως με δαγκάσει κάτι ζωντανό και επικίνδυνο. Θα γράψω και μετά θα σβήσω, θα γράψω και θα σβήσω, θα αυτοδιορθωθώ ξανά και ξανά. Ήταν κάποτε ένα δέντρο που έζησε χειμώνα, άνοιξη, καλοκαίρι και φθινόπωρο, χειμώνα, άνοιξη, καλοκαίρι και φθινόπωρο, χειμώνα...ξανά και ξανά.
Σήμερα συγύριζα και βρήκα κάτι παλιές χριστουγεννιάτικες κάρτες. Τις πέταξα όλες. Θα έρθουν τα χριστούγεννα. Θα έρθει το Πάσχα. Θα έρθει ο Άγιος Βασίλης. Κάποιος θα έρθει, κάτι θα γίνει. Όταν ήμουν παιδί ήθελα να γίνω ναύτης. Και μετά μεγάλωσα. Όταν ήμουν παιδί ο ουρανός ήταν απέραντος. Και μετά άρχισα να λέω ψέματα, και ο κόσμος μίκρυνε και ο ουρανός φλατάρισε και ξεκίνησα για κυνήγια θησαυρών-σελοφάν γύρω από το δέρμα μου.
Τι θα γίνει αν πώ το όνομα μου? Θα με μπουνιάρει στο πηγούνι εκεί που δεν το περιμένω? Σαν μπάλα που κρατάς κάτω από τη θάλασσα και σου γλιστρά και εκτοξεύεται στα μούτρα σου? Είναι φορές που τσούζουν τα πόδια σου από το σκαμπανέβασμα και σταματάς να δεις πίσω σου τον δρόμο που περπάτησες. «Πώς έφτασα εδώ?Πώς ξεκίνησαν όλα?» Τι κλισέ, το να ψάχνεις για την αρχή. Είμαι σε ένα δωμάτιο γεμάτο με κομμάτια από puzzle. Φωτογραφίες, εισιτήρια, προσκλήσεις, ημερολόγια. Kάποια στομφώδικα λένε «been there, done that”, κάποια κοιτάζουν το κενό σαραβαλλιασμένα, σαν να θέλουν να ξεχαστούν. Τα πετάω όλα, κόβω με ψαλίδι εγκαινίων το πριν, βγάζω τα παππούτσια και περπατώ ξυπόλητη, βουτώ στα μαύρα κουτιά του σταυρολέξου-ο ευσεβής πόθος του να ξεκινάς, ξανά και ξανά. Τι θα γίνει αν αλλάξω το όνομά μου?
Θυμάμαι τα θρανία του Λυκείου. Γράφαμε με μπλάνκο, πένες, μολύβι και μαρκαδόρους (μαρκαδόρους που δεν φεύγουν, μικρές απαιτήσεις αθανασίας). Υπογραφές: η Μεξικάνα, ο Κότσιος, ο Χαλλούμας, η Σπινότριχα, ο Ναντίτο, Ομόνοια λαός, Αποελάρα σ’ αγαπώ, westlife, στίχοι τραγουδιών, σκονάκια, Θύρα 9, τύποι Μαθηματικών, L.F.E., καρδούλες με γράμματα σε πρόσθεση, σχέδια χωρίς νόημα, εκτονώσεις της σιωπής μπροστά στις σωστές λέξεις του πίνακα, πολυκαιρισμένα σάντουιτς, εμφύλιοι πολέμοι με σβηστήρια και κιμωλίες, μυστικές αλληλογραφίες, κουτσομπολιά, τσακωμοί και συμμαχίες, λιωμένες αθλητικές φόρμες, εθνικός ύμνος και σημαίες, οι απόντες και οι παρόντες και παρατακτικά να περπατάτε στην παρέλαση.
φανέλες με αφιερώσεις, μισοσβησμένοι πασιαμάδες, γέλια, διήμερα, λευκώματα, ψίχες ψωμιού που ρίχναμε πίσω μας σαν τον Χάνσελ και την Γκρέτελ.
Και μετά στο Πανεπιστήμιο «Ένα φραπέ παρακαλώ, να σώσει την μέρα. Α! Και μια αφίσα του Τσε-Πόσο κάνει είπατε?» Μια αφίσα να την έχω δικιά μου, να μου λέω παραμύθια πως θα αλλάξω το σύστημα. Μια ιδεολογία, παρακαλώ, να σφίξω πάνω μου δυνατά, να νοιώσω λιγότερο μόνη, μόριο κύμματος σε κερκίδα ποδοσφαίρου.
Παρακολουθώ διάλεξη. Δάχτυλα που δείχνουν, που λένε «αυτό είναι αλήθεια»-με ύφος 10 καρδιναλλίων-ξανά και ξανά-γιατί «δράξασθαι παιδείας» μη χέσω.
(«Νομίζω πως ξαναπεράσαμε από εδώ» είπε ο Χάνσελ στην Γκρέτελ βλέποντας μισοφαγωμένες ψίχες ψωμιού μπροστά του)
Παρόλα αυτά, θα ισορροπήσω σε ψηλά τακούνια. Θα φτιάξω τα νύχια μου και όλα θα είναι οκ, θα αλλάξω το μαλλί μου και όλα θα είναι οκ. Η εμφάνισή μου, μια λεπτή κλωστή που με συνδέει με αυτό τον κόσμο. Ποιός είπε ότι το πνεύμα είναι ανώτερο? Μαλακίες του Πλάτωνα. Τελείωσα πια με το καλό κορίτσι που δεν αντιμιλά, που κουβαλά σχολικούς πίνακες στη ράχη του, που έχει γυάλινο βλέμμα και τοίχους από χαρτί γύρω του. Τελείωσα με το καλό κορίτσι που πάει εκκλησία, που δεν προσέχει αόρατες περιοχές, που παραδίδει τα κλειδιά, που έχει καταχωρημένο αριθμό τηλεφώνου και ταυτότητα. Τελείωσα με το δίπολο καλό-κακό. Δεν θα σερφάρω ανάμεσα σε φιλολογικές φιοριτούρες και όμορφα επίθετα πάλι. Θα γίνω ρήμα, μεταβατικό.
Τα αεροδρόμια είναι ανάποδα ξυπνητήρια. Σε τσουλάνε απότομα από τον συγυρισμένο κόσμο της ρουτίνας στον άστατο κόσμο των ονείρων. Μπαίνω μέσα σπρώχνοντας το τρόλει με τα συμπράγκαλά μουκαι ξυπνώ μέσα σε ένα ρευστό πλήθος. Σώματα που κινούνται με αίσθηση σκοπού, που λένε «ξέρω που πάω». Η καθημερινότητά μου-κύμα που υποχωρεί αφήνοντας πίσω αφρό, σκουπίδια και άμμο που στεγνώνει. Εδώ, μπροστά στις οθόνες αφίξεων και αναχωρήσεων ο πίνακας της ζωής μου σβήνεται και είναι σα να μην έρχομαι από πουθενά. Με κάθε λέξη: Αθήνα, Δουβλίνο, Άμστερνταμ, Βουδαπέστη...οι πιθανότητες φουσκώνουν. Είμαι στη μέση μιας ιστορίας. Κάτι θα γίνει, ένα καινούριο μέρος, άλλοι άνθρωποι. Μα, ποιο σενάριο με γράφει? Ποιός μύθος με νομάδες και περιπέτειες και σπασμένες αλυσίδες και μοτοσυκλέτες που τρέχουν στο highway με κάνει να φεύγω? Το σώμα μου το δένουν αόρατες γραμμές που χάνονται στο άπειρο πριν. Τη δύναμη που με κινεί την καταπίνει ο χρόνος.

Μαριλένα Στυλιανού

Όλες λέγαν LOL

H Ρούλα ντροπαλή, εσωστρεφής, μυξοπαρθένα, δεν είχε πει ούτε ένα γεια τρία χρόνια τώρα στη δουλειά και όμως… είχε λογαριασμό στο face book. Δεν το περίμενα, αυτή δεν έχει ούτε ένα φίλο στην πραγματικότητα, άλλο που μου' κανε και για άτομο που ούτε να ανοίξει το excel δε θα μπορούσε. Άντε να γράψει κάνα κειμενάκι, να στείλει κάνα mail, εντάξει, μέχρι εκεί. Καταχώρησα το όνομα της τυχαία μια νύχτα που σερφάριζα για χαβαλέ… Name: Roula Papagewrgiou …ENTER… τσουπ! Να’ την! Μμμ για να δούμε, photos:21, friends:230! 230 φίλους! Απίστευτο ρε, αυτή που δεν σηκώνει τα μάτια να κοιτάξει πάνω από το κουβούκλιο της στην εταιρία; Το κορίτσι που δεν ήρθε μια φορά μετά τη δουλεία για ποτό; Η γνωστή με το παρατσούκλι «Ρούλα της σιωπής»;! Ναι, έτσι την λέγαμε στη δουλειά, το ξέρω πως είχε φτάσει στ' αυτιά της, μάλλον από εκείνον τον πνευματικά υπολειπόμενο καφετζή, τον Κωστάκη, που την ζαχάρωνε εις μάτην.
Σιγά μη του καθόταν βέβαια αυτή, ο τύπος έτσι που ήταν δε θα μου φαινόταν περίεργο αν είχε στο λαιμό του κανένα ιατρικό περιλαίμιο «να μην αναπαράγεται, κίνδυνος χρωμοσωμικών ανωμαλιών». Αλλά ήταν κακός και ύπουλος, ερχόταν μουλωχτά και κρυφάκουγε τις συζητήσεις μας όταν κάναμε coffee-break. Είμαι σίγουρος ότι κάτι άκουσε και της το σφύριξε για να κερδίσει την εύνοια του αντικειμένου του πόθου του. Αλλά δεν μας ένοιαζε -ούτως ή άλλως, ήταν αντικοινωνική και περίεργη, περνούσε σαν αερικό ανάμεσά μας, με μια αγκαλιά χοντρά ντοσιέ, σφιχτά πάνω στο στήθος λες κι ήταν φυλαχτό. Γοργοπερπάτητη χαμηλοβλεπούσα, maxi φούστα και τα μαλλιά κότσο, λες και είχε ξεπηδήσει απ’ το κανάλι της εκκλησίας ήταν, γαμώ την ασχήμια της, η ξενέρωτη.
Η Ρούλα ήταν ερωτευμένη εδώ και τρία χρόνια με το Θόδωρο, τον assistant manager στο τμήμα πωλήσεων. Δεν το είχε αποκαλύψει βέβαια σε κανέναν μια και κανείς στο γραφείο δεν είχε πρόσβαση στις μύχιες σκέψεις της, κι εδώ που τα λέμε, ούτε καν στις πιο επιφανειακές μιας και δεν μιλούσε ποτέ για τα προσωπικά της. Αλλά φαινόταν από μίλια μακριά ότι του είχε ξεχωριστή αδυναμία. Όταν αυτός εμφανιζόταν να δώσει κάποιο report ή να πάρει μέρος σε καμιά σύσκεψη στον όροφό μας, η Ρούλα αναψοκοκκίνιζε, της πέφτανε τα χαρτιά, τα στυλό, παραπατούσε, έχανε τα αυγά και τα πασχάλια. Άλλες φορές έτρεχε και κρυβόταν στην τουαλέτα ή παρίστανε ότι της έπεσε κάποιος συνδετήρας και χωνόταν σαν φοβισμένο κουτάβι κάτω απτό γραφειάκι της. Ο Θόδωρος το’ ξερε και την έπαιζε ο μαλάκας! Αρκούσε μια ματιά του, μια υποψία εκείνου του χαμόγελου που απέπνεε επιτυχία και η σταχτοπούτα της εταιρίας πάθαινε αρρυθμίες, μικρά ερωτικά σκιρτήματα στο στήθος, ακανόνιστα πεταρίσματα μιας παραζαλισμένης ραγισμένης καρδιάς. Δεν υπήρχε χάπι για αυτή την περίπτωση. Εκτός αν της το ’δίνε ο Θόδωρος σε extra δόση των 500mg. Αλλά δεν γίνονται πλέον θαύματα, ειδικά για την Ρούλα της σιωπής που οι προσευχές της έμοιαζαν με κελαηδίσματα στ' αυτιά των Θεών.
Μπαίνεις, λοιπόν, στο λογαριασμό της στο face book και είναι ντυμένη σαν πουτάνα, με τις φίλες της να ποζάρουν σαν πορνοστάρ με λεσβιακές νύξεις! Ψηλοτάκουνα 10-ποντα, μίνι καυτά μαύρα φορεματάκια με τους ώμους έξω και το μισό βυζί να κρέμεται σαν ετεροχρονισμένη αμαζόνα. Μαλλιά ξανθά πλατινέ και τρέντι έξαλλο χτένισμα των 200 ευρώ, κραγιόν κόκκινο φανταχτερό, το αιματοβαμένο χαμόγελο της vamp με ένα κάτασπρο δείγμα λεύκανσης που έκανε τον οδοντίατρο της μάγκα. Νύχια ψεύτικα, μακριά, σαν εκκεντρική πρωταθλήτρια του στίβου, με περίτεχνα σχέδια ασυνάρτητα, σπονδή στον αλλοπρόσαλλο Πάνα, στρασσάκια, αστράκια… παραπροσεγμένα, σίγουρα μισή ώρα το κάθε χέρι., αχ τι τραβάμε και εμείς οι μανικιουρίστες. Κι η φίλη της τα ίδια, σκέτη καύλα, ήταν και αυτή μια κοπέλα απ’ το γραφείο, η «πώς-την-λένε» την λέγαμε, γιατί κανείς δεν τη λάβαινε υπόψη.
Έτσι που είχαν πεταγμένα αριστερά τα μπούτια η μια δίπλα στην άλλη, είχε κάτι από καν-καν, σαν βιτρίνα στο Άμστερνταμ που διαφημίζουν τα προϊόντα, σαν κρέατα στο χασάπη. Με λάγνα βλέμματα γεμάτα προσμονή για τους μελλοντικούς καβαλάρηδες, σειρήνες ψηφιακών απρόσωπων Οδυσσέων, δυστυχισμένων και χαμένων για πάντα στο καταραμένο τους ταξίδι μέσα στον τυφώνα τον bits και των bites. Πήγα πιο κάτω και είδα ένα κάρο εικονίδια, που ανέγραφαν: footmasage, hot bath, french kiss κλπ. Η τύπισσα ερωτοτροπούσε στο ίντερνετ κανονικά και αναίσχυντα, ήταν αυτό που λέμε μια ιέρεια του διαδικτυακού έρωτα!
Εκείνο το βράδυ κάναμε cybersex. Ήταν πολύ έντονο, την πήρα στην κουζίνα, πάνω στο νεροχύτη και μάλιστα της έβαλα και το κεφάλι κάτω απ’ τη βρύση ανοίγοντας την παροχή ενόσω της τον έδινα από πίσω. Μου 'χε μείνει απωθημένο να το κάνω αυτό από τότε που είδα τον Μαίκλ Ντάγκλας και την Γκλεν Γκλόουζ στο “Fatal Attraction” και… αφού δεν τολμούσα να το κάνω με την κοπέλα μου, το 'κανα με την Ρούλα μέσα από το msn! Ήταν υπέροχη, καυλιάρα, δυναμική, έπαιρνε πρωτοβουλίες και μου 'λεγε και πρόστυχα. Είχαμε βάλει και τις κάμερες για να βλεπόμαστε… ήταν βαμμένη στην τρίχα, υπερβολικά, σαν μοντέλο περιοδικού, φορούσε και μια περούκα κατάμαυρη, σε στυλ κουρέματος καρέ… καμία σχέση με την Ρούλα στο γραφείο, αυτή ήταν η αληθινή Ρούλα.
Σύντομα στις μετα-μεσονύχτιες ερωτικές συνευρέσεις μας προστέθηκε η «πώς-την-λένε» και μια άλλη κοπέλα, η Zena24, που σύντομα ανακάλυψα ότι δουλεύει στο λογιστήριο. «Λογίστρια και βαρετή μέχρι αηδίας» μου είπε ο Θόδωρος που δεν άφηνε θηλυκό για θηλυκό. «Βγήκαμε για ποτό, δεν ήξερε να μιλήσει για τίποτα, δεν είχε απολύτως καμία γοητεία και στο κρεβάτι… ψόφια», πρόσθεσε ξινίζοντας τα μούτρα του. Μου μπήκαν σκέψεις και αποφάσισα πως πρέπει να γνωρίσω κάποια από αυτές ζωντανά, πρέπει να βγούμε ένα πραγματικό ραντεβού εκτός… οθόνης.
Όταν πλησίασα την Ρούλα, ήταν σκυμμένη στο γραφείο της και έψαχνε ένα χαμένο φάκελο. Της ψιθύρισα στ' αυτί «θέλεις να σου δαγκώσω τη ρωγίτσα;» -αυτό ήταν κάτι που την τρέλαινε στις διαδικτυακές συναντήσεις μας, γέμιζε με LOL την οθόνη! Αντί όμως να γελάσει, με χαιρέτησε διστακτικά και έφυγε βιαστικά προς το δωμάτιο με τα φωτοτυπικά. «Τι διάολο;», σκέφτηκα. Την ακολούθησα καταπόδας και όταν μπήκε στο δωματιάκι έκλεισα πίσω μας την πόρτα. «Έλα βρε τσιμπουκοπνίχτρα κάνε μου μια μετάνοια» της είπα καυλωμένος. Κοκκίνισε, δάκρυσε, κόντεψε να βάλει τα κλάματα, με έκανε να νιώσω σαν βιαστής, σαν κανένας μαλάκας. Ποιά, η Ρουλίτσα που πάνω στο κυβερνο-σεξ έβριζε χειρότερα από λιμενεργάτη. «Τα ’χω με τον Κωστάκη που δουλεύει στο κυλικείο, σε παρακαλώ μη με ξαναενοχλήσεις», μου ’πε και έφυγε σχεδόν τρέχοντας. Κρύφτηκα στο κουβούκλιο της εταιρίας και έμεινα να βράζω στο ζουμί μου. Αποφασισμένος και απτόητος κατέβηκα κάτω, στο λογιστήριο. Πλησίασα τη… Zena24 και της είπα δυνατά «τι κάνει το τιγράκι μου»; Αυτό ήταν το χαϊδευτικό της, επειδή φορούσε κάτι τιγρέ στριγκάκια με μαύρες και κίτρινες ρίγες. Όταν της τα 'γραφα αυτά στο ίντερνετ, συνήθιζε να γουργουρίζει και να γελάει «GOURGOURRR ARRR LOL»… Τέτοια μου ’γραφε όλο νάζι και μετά έβγαζε τα ρούχα της και τριβόταν πάνω στην κάμερα. Βέβαια στον πραγματικό (;) κόσμο το αποτέλεσμα της επιπολαιότητας μου ήταν να αλλάξει εκατό χρώματα και να κάνει πως δεν καταλαβαίνει. «Τι λες τώρα ρε Γιώργο; Τι τιγράκι και αηδίες; Έχω δουλειά τώρα, άσε τις σαχλαμάρες». Έφυγα με την ουρά στα σκέλια και δεν τους ξαναμίλησα.
Έχω μια θεωρία, οι γυναίκες γελάνε με κάποιον που γουστάρουν ακόμα και αν λέει σαχλαμάρες. Πάντα ήθελα να ’μαι απ’ εκείνους τους χαρισματικούς άντρες που κάνουν τις γυναίκες να γελάνε δυνατά με τα αστεία τους, που περνάνε και εισπράττουν χαμόγελα από όλες. Πλέον καμία τους δεν μου μιλούσε στη δουλειά, όπως και δεν τόλμησα να ζητήσω σε καμία να βγούμε. Αλλά τα βράδια… κάθομαι μπροστά στο pc μου, μπαίνω στο chat room, τις χαιρετάω ενόσω ρυθμίζω την κάμερα και βγάζω τα ρούχα μου, ξέροντας, πως ό,τι βλακεία και να πω…. Όλες, μα όλες, λένε LOL!

ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ Ή ΑΝΤΙΡΡΉΣΕΙΣ ΕΊΝΑΙ ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΑ.
ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΘΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΟΥΝ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΒΟΥΚΩΛΟΥ, ΠΟΥ ΘΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ.

''ΑΠΟΜΕΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ''

2009-05-06T14:33:00.001-07:00

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΘΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΟΥΝ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΕΡΧΟΜΕΝΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΟΥΝ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΒΟΥΚΩΛΟΥ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΡΚΕΤΑ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΜΑΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΔΙΑΚΑΤΕΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΑΝΙΑ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ, ΔΙΑΚΙΝΗΣΗΣ ΙΔΕΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (???) ΚΑΙ Η ΠΤΥΧΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ ΕΦΟΣΟΝ ΜΟΝΟΝ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ ΕΣΤΑΛΗΚΕ.

Του Βουκώλου τα εννιάμερα_Τεύχος 3 (UPDATED)

2009-04-06T11:38:00.000-07:00

voukwlos_3

Publish at Scribd or explore others:

Βουκώλος-Τεύχος 2ο

2009-03-30T06:41:00.000-07:00

voukwlos_2

Publish at Scribd or explore others:

Βουκώλος-Τεύχος 1ο

2009-03-30T06:30:00.000-07:00

Voukwlos_1

Publish at Scribd or explore others:

''Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥΣ''

2009-03-27T10:41:00.000-07:00

ΠΟΡΕΙΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 29/03 ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΑΘΩΩΣΗΣ ΤΩΝ ΔΕΚΑ.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΙΣ 11 πμ

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

2009-03-27T10:33:00.000-07:00

Ισχυρό παγκόσμιο μήνυμα για κοινή δράση ενάντια στην υπερθέρμανση του πλανήτη θα στείλουν ένα δισεκατομμύριο πολίτες από 1.000 πόλεις και χωριά ανά τον κόσμο το Σάββατο 28 Μαρτίου 2009, στη φετινή "Ώρα της Γης". Στις 20:30 το βράδυ και για μία ώρα, οι πολίτες θα σβήσουν τα φώτα, ζητώντας από τους ηγέτες του κόσμου - λίγους μήνες πριν την Παγκόσμια Σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών για το Κλίμα στην Κοπεγχάγη το 2009 - δεσμεύσεις για δράσεις που θα μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, προς όφελος του πλανήτη. Στην Κύπρο η συλλογική αυτή προσπάθεια, ακόμα δεν τυγχάνει ιδιαίτερης ανταπόκρισης...

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ: ΑΝ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ, ΑΣ ΑΚΟΥΣΕΙ

2009-03-23T12:07:00.000-07:00

24 ΜΑΡΤΙΟΥ, ΤΡΙΤΗ - ΩΡΑ 6 μμ
ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΑΓΟΡΑΣ ΤΟΥ ΟΧΙ - ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΩΩΣΗ ΤΩΝ 10 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ ΠΟΥ ΑΣΚΗΣΑΝ ΒΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΦΟΙΤΗΤΕΣ

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΝ ΤΟ ΜΕΡΙΔΙΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΑΛΟΓΕΙ.

ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

2009-03-22T17:05:00.000-07:00

ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΟΝ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

23-27 ΜΑΡΤΙΟΥ

Αν οι εποχές μας φτάνουν μικρές, ίσως να φταίνε κι οι δικές μας ανόητες ή ανύπαρκτες αναγνώσεις -εκείνα τα βιβλία που διαβαστήκανε σαν τις διαβατικές γυναίκες που παραλλάζουνε τ'όνομα.

2009-03-22T06:43:00.001-07:00

Στον πρόλογο της μόνης ελληνικής έκδοσης παλαιστινίων πεζογράφων που βρήκα στην βιβλιοθήκη, ο Γιαχια Γιακλεφ, τοτινός γενικός γραμματέας της ένωσης παλαιστινίων συγγραφέων και δημοσιογράφων διηγείται ακροθιγώς την ιστορία της σύγχρονης παλαιστινιακής γραφής, ομολογώντας αυτονόητα, πως μέχρι το εξήντα τουλάχιστον, τα πολιτιστικά θέματα παραμερίζονταν μπροστά στα βασικά βιοτικά προβλήματα του παλαιστινιακού λαού κι όταν άρχισε κάποια δραστηριοποίηση λογοτεχνική, αναποφευκτα, θα’ τανε πια συνυφασμένη με το τείχος των δακρύων, την θλίψη της προσφυγιάς και το βάναυσο του πολέμου. Από την άλλη μεριά της όχθης, βρίσκονται κείμενα ισραηλινών συγγραφέων,
που τραβάνε κι αυτά τα νήματά τους απ’την ιστορία των δυο λαών και συχνά, φαίνεται να αποζητούν μια σύμπραξη -έστω σ’αυτό το επίπεδο- και μιαν ειρήνευση που δυστυχώς, ακόμα χωλαίνει και προσκρούει πάνω σε πέτρινα ιδεώδη και συμφέροντα. Παρακάτω παρατίθενται κάποια δείγματα γραφής από τον Mahmοud Darwish, τον γνωστότερο παλαιστίνιο συγγραφέα και τον εξίσου αναγνωρισμένο ισραηλινό ποιητή Aharon Shabta. Πρέπει βέβαια, να σημειωθεί πως οι Παλαιστίνιοι αποτελούν κάτι σαν φάντασμα και όσον αφορά την γραφή τους, αφού χτυπιούνται από χίλια μέτωπα κι η ανάγκη της επιβίωσης φυσικά προτρέχει κάθε άλλης ανθρώπινης εκδήλωσης. Ωστόσο, ακόμα κι όταν η εκδήλωση αυτή είναι αξισημείωτη, δεν τυγχάνει ιδιαίτερης αναγνώρισης.

I Am There
I come from there and remember,
I was born like everyone is born, I have a mother
and a house with many windows,
I have brothers, friends and α prison.
I have a wave that sea-gulls snatched away.
I have a view of my own and grass
an extra blade of grass.
I have a moon past the peak of words.
I have the godsent food of birds and olive trees beyond the kent of time.
I have traversed the land before the sword turned bodies into banquets.

Mahmoud Darwish, Παλαιστίνιος ποιητής.

PASSOVER
Instead of scalding
your pots and plates,
take steel wool
to your hearts:
You read the Haggadah
like swine, which
if put before a table
would forage about in the bowl
for parsley and dumplings.
Passover, however,
is stronger than you are.
Go outside and see:
the slaves are rising up,
a brave soul
is burying its oppressor
beneath the sand.
Here is your cruel,
stupid Pharaoh,
dispatching his troops
with their chariots of war,
and here is the sea of Freedom,
which swallows them.

{...} I told her:
D., even if they cut off your legs
(I called them “chips”)
I’ll love you.
It was, in fact, a vow.
You know how far I’d go with her?
Even into apostasy
even into the PLO
I’d – so I told her –
plain and simple
and all night
(every night)
kiss you
and I’m entirely capable
I mean it in all seriousness
of carrying out
just such a total kiss.

I αm a man
who, gradually,
has learned
the arts of love{...}

Aharon Shabta, Ισραηλινός ποιητής.

Έλενα Τ.

Μακρυγιάννης...

2009-03-22T06:41:00.000-07:00

Βγαίνει έξω με τις συμφοιτήτριες. Αποφασίζουνε να πάνε στο νέο μαστ στέκι της πρωτεύουσας, τη Μάζα. Μία τα ξημερώματα και το δρομάκι κατάμεστο από νεολαίους σε επίσημη ενδυμασία.
Με φουσκωμένο μαλλί σπρώχνει τον κόσμο η Π. Σκληρή και πρόστυχη, με ένα απαξιωτικό προσποιητό βλέμμα διασχίζει τη λαοθάλασσα για να φτάσει κορδωτή στο μηδενικό της σημείο, μέσα στον ασφυκτικό χώρο με την έκρυθμη μουσική. Σκύλα ανάμεσα σε σκύλες, έχει εκείνο το κάτι που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν ξεχάστηκε να κοιταχτεί στον καθρέφτη πριν επιλέξει το συγκεκριμένο άουτ φιτ, ή αν απλώς, η πωλήτρια στην μπουτίκ, απ’ όπου ψωνίζει ήθελε να ξεφορτωθεί άρον άρον το κομμάτι που τώρα φορά. Διαλέγει το θύμα της μεταξύ φλώρων με ριγέ ροζ πουκάμισα και κολαριστά σιδερωμένα μαλλιά. Κοιτάζει εξονυχιστικά όλους τους μυώδεις άντρακλες του ύψους της, ένα και πενήντα, σε τριγωνικό σχήμα, με τις δύο γωνίες τους πάνω φαρδιοί και κάτω μικροσκοπικοί, μικροσκοπικά πέη με το ζόρι και τις ορμόνες να φτάνουν στο μέγεθος της μπάμιας, στριμοκοπημένα μέσα στα θεόστενα τζινάκια, ανυπόμονα να κατακτήσουν το αδηφάγο της αιδοίο που λικνίζεται στο ρυθμό.
Η Π. αποφασίζει να κάνει κάτι παράτολμο. Επιχειρεί να κοιτάξει έναν τυχαίο στα μάτια. Η υποψία πως ίσως τον φλερτάρει του μπλοκάρει το σύστημα. Αμέσως γυρνάει το μάτι του αλλού. Η άμεση επαφή των ματιών μπορεί να του κάνει κακό. Γυρνάει το κεφάλι στην αντίθετη κατεύθυνση για να την ξανακοιτάξει δειλά δειλά λίγα δευτερόλεπτα μετά. Η θέλησή του να το παίξει γενναίος και να επιχειρήσει να ανταποδώσει το βλέμμα της δεν ευοδώνεται. Δεν φταίει αποκλειστικά αυτός για τούτο. Εμποδίζει, βλέπεις, η τύπισσα με το οξυζενέ σκουπόξυλο μαλλί που το παίζει και καλά κάτοχος της ζεϊμπεκικής τέχνης. Ξέρεις, παραπάτημα από την παραζάλη, βαρύς καημός στα στήθια, φτώχεια, λατέρνα και φιλότιμο.
Το ζεϊμπέκικο -σουξεδάκι πιπίλα στο στόμα ψιθυρίζουν τα μισομεθυσμένα κωλόπαιδα. Νιώθουν τους στίχους βαθιά. Το διακρίνει κανείς στο πονεμένο τους βλέμμα και στο νωχελικό τρόπο που ρουφούν το τσιγάρο. Σαν ήρωες σε μελό ταινία εποχής. Η μοναδική τους ευκαιρία να γίνουν ήρωες, να νιώσουν τα φώτα πάνω τους. Προβολείς εστιάζουν στο πρόσωπό τους, μπογιατισμένο με χιλιάδες πούδρες, φώτα αναβοσβήνουν, ο χρόνος γίνεται άσπρο μαύρο, κλικ κλικ κλικ, η ατμόσφαιρα πνιγηρή, ένας μαλάκας από δίπλα επιμένει να τους σκουντά κάθε τρεις και λίγο, είμαι εγώ εδώ άραγε, ίσως να αναρωτιούνται ορισμένοι.
Τα ποτά διαδέχονται το ένα το άλλο. Η Π. ποζάρει σε φωτογραφίες, τα φλας δείχνουν τη μούρη της κάτασπρη, πλάι σε μια άλλη παρόμοια κάτασπρη μούρη. Αφού τελειώνει και τούτη η υποχρέωση, η Π. είναι ελεύθερη να συνεχίσει το γλέντι της. Ψάχνει για το επόμενο υποψήφιο θύμα, τον τύπο που θα της χαρίσει το βλέμμα του, τον αριθμό τηλεφώνου του κι αν ίσως σταθεί τυχερή, ένα γρήγορο πήδημα στο αυτοκίνητό του.
Γύρω στις τρεις και βάλε, ανάβουν τα φώτα και το φιάσκο της ούτω αποκαλούμενης διασκέδασης τελειώνει. Για να δώσει την αυριανή συνέχεια με διαφορετικά καλοντυμένα puppets σε ένα άλλο in χώρο. Με ρούχα τσαλακωμένα, μασχάλες να βρωμοκοπούν ιδρωτίλα, παπούτσια λερωμένα με στάχτες και λεκέδες από τα χυμένα στο πάτωμα ποτά, ξέρεις, σπάμε ποτήρια για να δείξουμε τη μέθη και την αντρίλα μας, πληρώνουν στην καημένη σερβιτόρα τα οφειλόμενα και οι παραδομένοι στη γλυκιά μέθη των τεσσάρων ποτηριών με ουίσκυ, υποβασταζόμενοι από το μοναδικό ίσως νηφάλιο της παρέας, πάνε να βρούνε πού στο καλό αφήσανε τα αμάξια τους. Οι μίνι κοπέλες περπατούν σαν σπασμένες κούκλες θεάτρου. Φταίνε τα δωδεκάποντα, τα απίστευτα άβολα μα τρομερά μοδάτα. Ο τύπος που το έπαιζε παράγοντας στην είσοδο του κλαμπ κρατώντας τη λίστα των κρατήσεων, τώρα ξέροντας πως σε λίγο θα σχολάσει, τους καληνυχτίζει με ανακούφιση. Φοράει γκρίζο λουστρίνι παπούτσι. Η Π. αν και δεν έριξε κανέναν τελικά απόψε, συμφωνεί με τους υπόλοιπους πως ήταν μια μέτρια βραδιά, πως το κλαμπάκι ήταν ασφυκτικά γεμάτο και πως χάλασε ο κόσμος που συχνάζει σε αυτό. Μπαίνει στο αμάξι και προς τη δόξα τραβά.

Καημένε Μακρυγιάννη, να ‘ξερες γιατί
το τσάκισες το χέρι σου.
Το τσάκισες για να χορεύουν σέικ
τα κωλόπαιδα.

Μαρία Μηνά

Προς αποφοίτους …

2009-03-22T06:40:00.000-07:00

Αγαπητοί συμφοιτητές-απόφοιτοι,

Τα χρόνια πέρασαν και το πρώτο σας πτυχίο τέλειωσε. Πήγατε και στην πολύωρη αποφοίτηση με το καπέλο-ξεφτίλα τζαι τη στολή-κομπάρσος σε ταινία Χάρι Πότερ τζαι κάπως έτσι αφήκατε το Πανεπιστήμιον Κύπρου πίσω σας, πριν ένα, θκυό, τέσσερα χρόνια. Κάποιοι επήετε σε άλλα πανεπιστήμια, σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη, άλλοι αφήκετε τα ακαδημαϊκά ιδρύματα τζαι επιάσετε δουλειές σχετικές τζαι άσχετες με τζείνον που εσπουδάσετε. Κάποιοι που μας πάλε είμαστεν ακόμα δαμέ για μεταπτυχιακά τζαι άλλα μαζοχιστικά (βρίζουμεν τα, αλλά κατά βάθος αρέσκουν μας, εν αντρέπουμαι να το πω). Μπορεί, λοιπόν, εσείς που εφύετε τζαι έσιει τζαιρόν να πατήσετε το πόδιν σας δαμέ, να σκέφτεστε μέσα-μέσα: «Μάνα μου ρε, το Πανεπιστήμιον Κύπρου, τι να γίνεται άραγες σου;».
Ε, το λοιπόν, η Ερυκίνη productions σας μεταφέρει εκ των έσω, ως ένα από τα παλαιότερα μέλη ετούτης της φοιτητικής κοινότητας (ο παλιός είναι αλλιώς), τι άλλαξε και τι όχι που τον τζαιρόν που ήσασταν δαμέ.

Τι άλλαξε:

1. Ναι, ναι, εχτίστηκεν η πανεπιστημιούπολη τζαι οι εστίες. Τζαι λειτουργούν. Δεν είναι ψέμαν. Εχαλαρώσαμεν νάκκον στα κεντρικά (εσταματήσαμεν να τρώμεν στες σκάλες), αλλά μεν φανταστείς.
2. Αποκτήσαμεν ραδιοφωνικό σταθμό, το «UCY voice», αν τζαι εν «UCY τσιριλλιά» που έπρεπεν να το λαλούν, γιατί ώρες ώρες έρκεται σου να τσιριλλήσεις δαμέσα δα. Εν καλός ρε, να τον ακούεις, να θυμάσαι τα φοιτητικά σου. Ανάλογα με τες ώρες βέβαια. Το πρωινό-μεσημερο-απόγευμαν ας πούμεν, όποτε το γυρίσω στο 95.2 (κάμνω τζαι διαφήμισην) 8 στες 10 φορές παίζει Χατζηγιάννην. Πιο αργά πετυχαίνεις τζαι alternative καλαμαράες. Περί ορέξεως…
3. Η Φοιτητική εν έσιει πλέον Σωφρόνη, Δούκα, Κριτικήν του Κρητικού. Όπως τζαι να το κάμεις έννεν το ίδιο. Έσιει άλλους, βέβαια, τζαι άλλα έντυπα, σαν το Βουκώλο, αλλά άτε.
4. Η καφετέρια εσταμάτησεν να παίζει σερί Ρέμο, Πλούταρχο τζαι Βίσση 24 ώρες το 24ωρο. Άλλη μια ένδειξη του ξεπεσμού των μεγάλων σταρ της ελληνικής πίστας.
5. Εναλλακτικά, τα τελευταία χρόνια, η καφετέρια παρουσιάζει νέους, ανερχόμενους Κύπριους ντι-τζέι στο πανεπιστήμιο, τουλάχιστον μια φορά τη βδομάδα. Μια πολιτισμική προσφορά του Πανεπιστημίου Κύπρου. Ξέρω τι σκέφτεσαι, αλλά όι εν σερβίρουν ποτά, άμαν θέλεις φέρνεις τες μπίρες τζαι τες τεκίλες που σπίτι σου.
6. Ο Αγώνας εγίνην άφαντος, μεν σου πω τζι η ΑΦΕ. Εν ξέρω αν πρέπει να λυπηθώ αλήθκεια. Τζαι αν θυμάσαι την ΠΑΡΙΣ, ήταν στιγμιαίον φίλε, δεν κράτησε. Είχαν όμως δίκαια αιτήματα. Μεν γελάς, αν έξερες ότι τωρά πιερώνουμεν 1.10 για το ίδιο φραπέ που έπινες τζι εσύ…. Θωρώ την ΠΑΡΙΣ να αναγεννάται μέσα από τις στάχτες της.
7. Εγινήκαν καινούριοι όμιλοι που εσύ μπορεί να μεν επρόλαβες. Τζαι η βραδιά ομίλων, σαφώς αναβαθμισμένη για να ξέρεις. Σταθερή αξία τωρά τελευταία (εκτός που το φαΐν που πάντα εξαφανίζεται εν ριπή οφθαλμού) στη βραδιά ομίλων, ο τοίχος (ο τοίχος αναρρίχησης ρε) τζαι προβολές βίντεο στους τοίχους. Τι; Εν με πιστεύκεις; Καρτέρα ως του χρόνου, τζι έλα να δεις που μόνος σου.
8. Τες ασημιές, μονίμως σπασμένες, καρέκλες της καφετέριας θυμάσαι τες; Που εσκέφτεσουν: να κάτσω, να μεν κάτσω; εννά σώσουν; Ε, ξέχαστες. Έχουν πλέον αντικατασταθεί από άσπρες, πλαστικές καρέκλες Lordos. Μια πινελιά από γάμο στο χωριό για να συμπληρωθεί το ντεκόρ. Όχι δεν έχει χάρτινα τραπεζομάντιλα.

Τι έχει μείνει ακριβώς το ίδιο:

1. Το σιντριβανούιν μπροστά που το ρολόιν εξακολουθεί να μεν έσιει νερό (η λέξη σιντριβάνι απονέμεται τιμής ένεκεν).
2. Ναι, ναι το νούμερο 1 σπορ στο Πανεπιστήμιον εξακολουθεί να εν η πιλόττα. Μεν ακούεις τες φήμες για τες αθλητικές εγκαταστάσεις. Ναι ρε, ναι, υπάρχουν οι εγκαταστάσεις, αλλά η πιλόττα εν άλλο πράμαν. Αν είσαι πιλόττας, τζαι επεθύμησες τα πολύωρα τουρνουά στην καφετέρια, μεν ανησυχείς πάντα έσιει μιαν παρέαν στην καφετέρια που γυρεύκει τέταρτον.
3. Ναι, οι κύπριοι φοιτητές εξακολουθούν να εν οι μόνοι φοιτητές ανά το παγκόσμιον που διαθέτουν υπηρετικό προσωπικό να τους συνάει τα πιάτα τους.
4. Ναι, η εκκλησιά εν τζιαμέ ακόμα, τζαι ναι εξακολουθούν να κάμνουν αγιασμόν στην αρκήν της χρονιάς, νομίζω δηλαδή. Για να είμαι ειλικρινής έσιει χρόνια να δω παπάν μέσα στην καφετέριαν.
5. Τα φαγιά της καφετέριας έχουν την ίδιαν σταθερήν ποιότηταν. Ακόμα δεν έχει διευκρινιστεί επιστημονικώς πώς είναι εφικτό κάτι τέτοιο. Θυμάσαι ούλλες τζείνες τες φορές που έφαες χοιρινό, αλλά δε θύμιζε χοιρινό; Ε, ούτε τωρά θυμίζει. Τα υπόλοιπα για να είμαι ειλικρινής έννεν άσιημα.
6. Ναι, οι φοινιτζιές εν ακόμα στην είσοδον. Διούν σου την αίσθησην ότι είσαι στο Μάλιμπου (χωρίς τους ηλιοκαμένους-ξανθούς-IQ πατάτα Αμερικάνους), τις οποίες για κάποιον παράδοξον λόγον πάντα κλαδεύκουν γυναίκες. Είμαστεν τζαι φεμινιστικόν πανεπιστήμιον, όι πελλάρες.
7. Σταθερή αξία στο χρόνο, η κεντρική αυλή κάποιες μέρες του χρόνου μετατρέπεται σε ταράτσα, σαν τζείνες στες παλιές ταινίες που απλώναν οι νοικοτζυρές την μπουγάδαν στα σιοινιά. Ναι, ναι τη γνωστή μπουγάδα με τες κόκκινες τζαι μπλε αφίσες (ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει….μωβ;).
8. Οι φοιτητές τζαι οι φοιτήτριες εξακολουθούν να είναι όπως παλιά, τζαι οι κλασσικοί χαρακτήρες είναι παντού, όπως παλιά. Η ντυμένη-βαμμένη-τακούνι-τσάντα-πάμε στα μπουζούκια. Ο γκόμενος ο λουμένος της κολώνιας, με το γυαλίν, τζαι το υφάκι. Ο πορωμένος με την παράταξην με το αυτοκόλλητον στο πέττον. Ο χαντακωμένος με την πιλόττα με το μάτιν μονίμως λλίον γλαρωμένον. Ο καλαμαράς με το στυλάκι το «σας έχω όλους χεσμένους». Η κουλτουριάρα φοιτήτρια με το στυλ το ό,τι να’ναι. Οι ροκάες/ροκούδες. Οι ερασμικοί. Οι παλιμπαιδίζοντες που παίζουν βόλεϊ ή μάππαν στο γρασίδι, παντομίμες τζαι ζώα/φυτά/πράγματα να περάσει η ώρα κλπ.

Φίλε απόφοιτε, αγαπημένε συμφοιτητή, όπως βλέπεις όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν. Τζι αν μέσα-μέσα πεθυμάς το Πανεπιστήμιον Κύπρου, τι να σου πω… όποιος εν έξω που το χορόν, πολλά τραούθκια ξέρει…
Λευτεριά σε μας τους υπόλοιπους……
Ερυκίνη. Όβερ.

ΥΓ: πιθανότατα του χρόνου που ννα μαι τζαι εγώ που την άλλην μερκάν, εννά τα θορώ ούλλα όμορφα. Η μνήμη ξέρετε είναι μια εποικοδομητική διεργασία…

Ερυκίνη

Με μουσική υπόκρουση από νάρκες που σκάνε...

2009-03-22T06:37:00.000-07:00

Περπατώ στην πανεπιστημιούπολη και οι νάρκες που σκάνε κάνουν τις σκιές των κτιρίων να τρεμουλιάζουν και το έδαφος να σείεται ρυθμικά. Σκέφτομαι ασυναίσθητα τη συζήτηση που έγινε το τελευταίο 20λεπτο του μαθήματος που μόλις παρακολούθησα. Οι συμφοιτητές μου συνομιλούσαν με μένος και καταφέρονταν ενάντια στους Τούρκους, τους εποίκους και την παράνομη εισβολή. Οι φωνές υψώνονταν και διψασμένες για δικαιοσύνη κατακεραύνωναν την αδιαλλαξία του Ταλάτ, την κουτοπονηριά της Άγκυρας, την παθητικότητα των Τ/Κ.
Ήταν όλοι γεμάτοι με μια άγρια χαρά και ανέσυραν επιχειρήματα από τις εμπειρίες τους στα κατεχόμενα, από τα σπίτια τους, στα οποία δεν μπορούσαν να μπούνε, τα διαβατήρια που έπρεπε να δείξουν. Κανένας φυσικά δεν ανέφερε το ποιος ξεκίνησε τις διακοινοτικές φασαρίες, το καθεστώς σκλαβιάς και εξευτελισμού που επικρατούσε για τους Τ/Κ πριν την εξέγερσή τους, τα πούλμαν με αμάχους Τ/Κ που γαζώθηκαν και θάφτηκαν αυτούσια στο χρονοντούλαπο, την ΕΟΚΑ Β΄, τις εθνικιστικές παρόλες περί «ένωσης», τις περιουσίες των Τ/Κ που διαχειρίζονται τώρα διάφοροι γνωστοί-άγνωστοι, το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η πλειοψηφία των Τ/Κ ανταποκρίθηκε καταφατικά στην πρόταση λύσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Τουρκική εισβολή ήταν γι’αυτούς απελευθέρωση, γιατί η αληθεια είναι ότι χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχαν τωρα Τ/Κ, θα είχαν εξαληφθεί στη γενοκτονία. Αλλά αν τους έλεγα κάτι τέτοιο θα με «έτρωγαν» ζωντανό, ήταν δικό τους αυτό το πάρτι και δεν χωρούσε αντιρρήσεις και πνεύματα αντιλογίας.
Δεν έδειχναν να συνειδητοποιούν καν το γεγονός ότι το «ψευδοκράτος» έχει πραγματικούς πολίτες που υποφέρουν δυσανάλογα σε σχέση με τους E/K, ανθρώπους που έχασαν και αυτοί τα σπίτια τους, που καταπιέζονται από το καθεστώς τους και που είναι πραγματικά όμηροι αυτής της κατάστασης καθώς αποτελούν παγκοσμίως φαντάσματα: τα πτυχία, οι αθλητικές αποστολές και η διεθνής τους υπόσταση δεν αναγνωρίζεται πουθενά. Ίσως οι συμφοιτητές μου να ταυτίζονταν μαζί τους περισσότερο, αν οι Τ/Κ είχαν το κατάλληλο βιοτικό επίπεδο για να έρθουν μια επίσκεψη από «εδώ» για shopping therapy και clubbing.
Καθόμουν και τους άκουγα προσεχτικά και δεν τολμούσα να πω αυτά που σκεφτόμουν, δεν ήθελα να τους χαλάσω αυτή την έξαρση αλυτρωτισμού, αυτή τη γλυκιά πανάκεια για όλες τις παρασπονδίες των «άνω», αυτό το τέλειο άλλοθι για τις αντιφάσεις και τις αδικίες του συστήματος... και άραγε πώς να αντιδρούσαν αν τους έλεγα πόσα εκατομμύρια ευρώ ξοδεύονται στα καζίνο και τα μπουρδέλα του… «ψευδοκράτους», λεφτά πάντως που δεν είναι καθόλου ψεύτικα. Ή αν τολμούσα να ανοίξω την καρδιά μου λέγοντας τους ότι οι ξένοι που ερχόμαστε στην Κύπρο νιώθουμε περισσότερη ζεστασιά και φιλοξενία από…τους εχθρούς μας, παρά όταν γινόμαστε στόχοι περνώντας μπροστά από τα αποστειρωμένα μαγαζιά της Μακάριου με τους ξινισμένους θαμώνες να εκτοξεύουν αρχοντοχωριάτικη περιφρόνηση. Ή μήπως να μιλήσω για τα κορναρίσματα και τα γιουχαΐσματα από τους αφέντες του δρόμου ενάντια σε όσους υποπέσουν στο φριχτό αμάρτημα της πεζοπορίας; Ποιους δηλαδή; Τους οικονομικούς μετανάστες και τους ξένους φοιτητές που, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, δεν έχουν την δυνατότητα να πάρουν αμάξι ή, για να γίνω ακόμα πιο προκλητικός, μπορεί απλώς να έχουν διάθεση για…περπάτημα.
Μιλώντας για μετανάστες θυμήθηκα και το μένος των συμφοιτητών μου ενάντια σ΄αυτούς. «Έχει γεμίσει η Κύπρος Πακιστανούς, Ινδούς, και Σριλανκέζους, δεν ακούς πια ελληνικά» έλεγε κάποια και όλοι συμφωνούσαν, «ναι και Ρωσίδες που παίρνουν τους άντρες μας και κλείνουν σπίτια και Κινέζες στα καμπαρέ που σκορπίζουν αρρώστιες». Κανείς βέβαια δεν ήξερε ότι μιλάνε για ανθρώπους (συχνά αξιόλογους και μορφωμένους) κατατρεγμένους από δικτατορίες, από πολιτικές και θρησκευτικές διώξεις, από φυσικές καταστροφές, από την ανεργία, την φτώχια, την αρρώστια που αναγκάζονται εδώ στην ξενιτιά να υπομείνουν τα πάνδεινα. Πάω στοίχημα όμως ότι όλοι οι συμφοιτητές μου σαν καλοί χριστιανοί που αγαπάνε τον πλησίον τους (προφανώς μόνο τον E/K πλησίον τους και αν…) συγκινούνται όταν ακούνε τη Μεγάλη Παρασκευή το «…δός μοι τουτον τον ξένον, ινα κρύψω εν τάφω, ος ως ξένος ουκ εχει την κεφαλην που κλιναι…»
Αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν η καθηγήτρια που σχολίασε σχεδόν ορυώμενη: «και παίρνουν όλοι Ταϊλανδέζα baby sitter και τα παιδιά μεγαλώνουν μ’ αυτούς τους βρωμισμένους και χάνουν την ελληνική τους ταυτότητα». Ναι! Λες και είναι γραμμένη στο DNA η ελληνικότητα και θα τους τη ξεγράψουν με φριχτή πλύση εγκέφαλου. Λες και δεν είναι άλλη μια κατασκευή, όπως το έθνος, η ιστορία και όλα αυτά που μας κάνουν πωρωμένα υποχείρια της εξουσίας. Που μας στρέφουν σαν τα ανθρωπάκια στα παλιά ξύλινα ποδοσφαιράκια, αυτά με τα κολλημένα χέρια στο πλάι, σαν απομίμηση στρατιώτη σε στάση προσοχής που δεν έχουν μάτια να δουν μήτε στόμα να μιλήσουν. Και οι νάρκες έξω συνέχισαν να εκρήγνυνται με περισσό κρότο, σαν να επένδυαν μουσικά αυτή την θερμοκέφαλη συζήτηση υπενθυμίζοντας διαρκώς την παρουσία του Άλλου.
Υπήρξε μόνο μια φωνή διαφορετική από τις άλλες που έφερε το εξής επιχείρημα «εγώ σπούδασα Λονδίνο και συνήθισα να ζω σε πολυ-πολιτισμικές κοινωνίες». Λες και μπορεί να υπάρξει ποτέ η μη πολυ-πολιτισμική κοινωνία έξω από τις φαντασιώσεις των ρατσιστών και των εθνικιστών που μισούν την διαφορετικότητα. Η απάντηση πάντως που της έδωσαν ήταν αποστομωτική: «ναι αλλά αυτοί δεν είναι παράνομοι». Λες και μπορεί ποτέ ένας άνθρωπος να είναι παράνομος, λες και την ανθρωπιά, την καλοσύνη, την αξιοπρέπεια, το ήθος, σου τα δίνει η ταυτότητα, το διαβατήριο και ο αριθμός κοινωνικών ασφαλίσεων. Λες και μπορεί να εμφυσήσει αξίες και ακεραιότητα χαρακτήρα η σφραγίδα της υπηρεσίας μετανάστευσης και των τελωνειακών.
Όταν η συζήτηση αναπόφευκτα πήγε στα τηλεοπτικά προγράμματα αναφέρθηκε το σκανδαλιστικό φιλί κάποιων ομοφυλόφιλων που προβλήθηκε σε «ώρα που τα παιδιά ηταν ξύπνια». Άρχισε τότε ένας τρίτος γύρος μένους ενάντια στην σεξουαλική διαφορετικότητα αυτή τη φορά! Από τα διάφορα σχόλια που άκουσα αποκόμισα τα εξής : ο έρωτας των ομοφυλόφιλων είναι ακάθαρτος και φανερά κατώτερος από των ετεροφυλόφιλων. Τώρα σε τι, δεν κατάλαβα, ούτε το πώς ακριβώς έκαναν την σύγκριση: σε αισθητική; Ρομαντισμό; Πάθος; Κομψότητα; Στοργή; Βέβαια οι ομοφυλόφιλοι είναι εξωγήινοι οπότε μπορεί να ζευγαρώνουν σαν τα φίδια και να αλλάζουν και δέρμα στο τέλος. Το πιο εντυπωσιακό πάντως, πόρισμα ήταν ότι είχε την μαγική ιδιότητα να «μολύνει» και να… διαφθείρει όσους ατυχούσαν να γίνουν μάρτυρές του, για παράδειγμα, κάποιος που βλέπει μια ταινία με σκηνές gay ζευγαριών μπορεί στην στιγμή να «το γυρίσει»! Μην γελάτε, γίνεται! Κάτι σαν τη χολέρα και την πανούκλα μου έκανε η περιγραφή των συμφοιτητών μου! Μόνο που δεν πρότεινε κάποιος, να τους μαζέψουμε όλους μαζί και να τους κάψουμε, αλλά αυτή δεν θα ήταν και τόσο πρωτότυπη ιδέα…
Με τα πολλά τα καταφέραμε και εξαντλήσαμε το χρόνο του μαθήματος και έφυγαν όλοι ικανοποιημένοι, ιδιαίτερα αφού κατέδειξαν συνεργατικά όλα τα δεινά που ταλαιπωρούν τον δύστυχο κυπριακό λαό. Τώρα που φεύγω όμως και τα αφήνω όλα αυτά πίσω μου, ένα τελευταίο σχόλιο έχει μείνει να βουίζει στα αυτιά μου : «Ευτυχώς τώρα θα γίνει ο δρόμος και θα φτάνουμε γρήγορα και άνετα.» Όταν θα γίνει ο δρόμος… Όμως έτσι όπως τραντάζονται όλα, θαρρώ ότι περνάω μέσα από ένα τεράστιο ναρκοπέδιο, ένα ναρκοπέδιο που εκτείνεται από εδώ ως την άκρη του κόσμου, ως τα βάθη της μισαλλόδοξης καρδιάς μας.

Παυλίδης Ονήσιλος
onisilosp@gmail.com

Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ

2009-03-22T06:33:00.000-07:00

Έχουν περάσει τρεις μήνες από τότε που πάτησα το πόδι μου για τελευταία φορά στο Πανεπιστήμιο. Κι όμως, πάλι βρίσκομαι εδώ, μπροστά από ένα πληκτρολόγιο και προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου. Να μαζέψω τις μνήμες έξι χρόνων με όνειρα διαλυμένα, με νεύρα, με απογοητεύσεις, με μικροεπιτυχίες, με αποτυχίες. Έξι χρόνια πολέμου με ένα σύστημα το οποίο δεν σε αφήνει να ζήσεις κι απλώς σε κλειδώνει μέσα σε φοβικά σύνδρομα του τύπου «εάν δεν πάρω το πτυχίο στην ώρα μου έχω χάσει το τρένο». Ένα σύστημα, του οποίου ο μόνος στόχος είναι να σε βάλει να μάθεις ένα συγκεκριμένο πράγμα, να γίνεις ένα ακόμη γρανάζι, το οποίο όταν δεν το χρειάζεται η μηχανή το φτύνει, το στέλνει σ’ ένα σκουπιδότοπο.

Πριν από έξι χρόνια μπήκα και εγώ στο Πανεπιστήμιο Κύπρου με τις προσδοκίες του μέσου Έλληνα πρωτοετή φοιτητή. Δηλαδή να γίνω ένας φοιτητής ενεργός, να κάνω πράγματα που μου αρέσουν, να ανακτήσω την προσωπική και κοινωνική ζωή που έχασα στο λύκειο και να μάθω πράγματα, να διευρύνω τους ορίζοντες μου περισσότερο από εκείνον που μου έδειχναν τα αποστειρωμένα και εκτός πραγματικότητας βιβλία του σχολείου. Απογοητεύτηκα οικτρά. Και αυτό γιατί, αντί για την εικόνα του πανεπιστημίου που καλλιεργείται στον Έλληνα, εγώ βρήκα κάτι το εντελώς διαφορετικό. Αυτό που βρήκα ήταν ένα εργοστάσιο παραγωγής εύκαμπτων εργαζομένων (όσον αφορά στις στάσεις στις οποίες θα τους γαμάει ο εργοδότης), γεμάτο με παιδιά-λάστιχο τα οποία με την έξοδο από το ευαγές αυτό ίδρυμα θα είναι έτοιμα να κάνουν τα πάντα για να μπορούν να υπομένουν καρτερικά τις ορέξεις των εργοδοτών.

Σε αυτόν τον πόλεμο βρήκα, κατά καιρούς, διάφορους συντρόφους και συμπαραστάτες. Μαζί γευτήκαμε μερικές μικρές νίκες, αρκετές απογοητεύσεις. Στο τέλος όμως, είχαμε μόνο θύματα. Άλλοι πλήρωσαν την αντίσταση με τον εξοστρακισμό τους από το πανεπιστήμιο, άλλοι με ένα πολύ πληγωμένο εγώ (στα όρια της παράνοιας κιόλας) και άλλοι αναγκάστηκαν να «πάνε σπίτια τους» για να περισώσουν τα όσα κομμάτια από τα όνειρα τους δεν έκανε θρύψαλα το πανεπιστήμιο. Η αλήθεια είναι ότι μέσα στο UCY είδα να χάνονται ή να χαντακώνονται μερικά από τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου. Άνθρωποι που εάν βρίσκονταν οπουδήποτε αλλού θα γίνονταν ηγέτες, ηθοποιοί, δάσκαλοι, διαολεμένα οραματιστές επιστήμονες, καλλιτέχνες. Μιχάλης, Άκης, Πρίτσκας, Βαρδουλάκης, Χάρης, Αλεξία, Λευτεράκος, Πόντιος, Μιχαλάκος, Μήτσος, Γκόνος. Άνθρωποι που είδαν τον εαυτό τους να χάνεται στην πλημμυρίδα της εντατικής ενασχόλησης και που παρά τις φιλότιμες προσπάθειες τους, δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν την δημιουργικότητα τους μέσα στις αυστηρές νόρμες που έβαζε το πανεπιστήμιο. Κάποιους τους έφτυσε το σύστημα λες και ήταν σπασμένα γρανάζια (Μιχάλης, Άκης, Πρίτσκας (ο άνθρωπος έφαγε διαγραφή από......τα κομπιούτερ της μέριμνας), Χάρης, Μιχάλης) και κάποιοι άλλοι αναγκάστηκαν να σκύψουν το κεφάλι για να μην δουν τα πάντα να χάνονται.Τσακισμένα όνειρα, τσακισμένοι άνθρωποι, χάριν της κερδοφορίας μιας ομάδας απελπιστικά λίγων καπιταλιστών.

Το Πανεπιστήμιο Κύπρου πατά συστηματικά τα σταφύλια της οργής, αλλά η έκρηξη δεν έρχεται ποτέ, γιατί οι λίγοι που εκρήγνυνται είναι, προς ώρας, καταδικασμένοι σε έναν μοναχικό αγώνα, επειδή πολύ απλά όλοι οι υπόλοιποι φοβούνται να οργανωθούν, είτε φοβούμενοι τον στιγματισμό (κοίτα αυτόν είναι σαν τους «παραπονιάρηδες» από την Ελλάδα), την τιμωρία (μην κοπούν στο μάθημα) και τις μύριες όσες τιμωρίες υπάρξουν στην πορεία. Εγώ τα πλήρωσα όλα μαζεμένα στο έκτο έτος. Σταδιακός παραγκωνισμός μου από την Φοιτητική (για να βάζουν 6σέλιδα γεμάτα μαλακίες επειδή «δεν καλυπτόταν αλλιώς η ύλη» και να’σαι καλά neil που τους τα έχωνες σε μια περίοδο που εγώ δεν μπορούσα να τρέχω για τα οργανωτικά και να τους τα λέω από πρώτο χέρι), μετά ήρθε η τραυματική εμπειρία του φοιτητικού ραδιοφώνου κι έδεσε το γλυκό, η αντιπολίτευση εκπαραθυρώθηκε και από 'κει.

Υπάρχει βέβαια, και η παράνοια του πρώτου έτους, που παραλίγο να βρεθώ καταθλιπτικός και ζούσα με μια δίαιτα από χάπια και αλκοόλ. Υπήρξαν και οι φορές που άκουσα από φίλους και συμφοιτητές ότι παίρνουν σιρόπια και αμφεταμίνες για να αντέξουν την πίεση και να μπορούν να εργάζονται τις ατελείωτες ώρες που τους ζητά το πανεπιστήμιο, ιδίως σε περιόδους εξεταστικής και παρουσιάσεων.
Είδα φίλους μου να λυγίζουν και να παραδίδονται στην τρέλα, να καίγονται.Είδα κόσμο να την πέφτει στα ναρκωτικά απλά και μόνο για να τα βγάλει πέρα με την παράνοια του συστήματος, είδα... Μόνο κάποιον να σκάει στο πανεπιστήμιο με επαναληπτική καραμπίνα και «όποιον πάρει ο χάρος» δεν είδα. Το χειρότερο όμως, ήταν ότι τουλάχιστον για ένα εξάμηνο σχεδόν χάθηκα από τους φίλους μου για να μπορέσω να τα βγάλω κι εγώ πέρα, να το τελειώσω το ρημάδι. Σε αυτό το πανεπιστήμιο πρέπει να γίνεις ο νταβατζής του εαυτού σου και να τον πουλάς τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα εάν θέλεις να φύγεις λέγοντας ότι έχεις μάθει κάτι που θα σε βοηθήσει στο μέλλον σου, ό,τι βοήθεια και να συνεπάγεται αυτό.

Υπήρχαν όμως και χαρούμενες στιγμές, που χάρισαν απίστευτο γέλιο, κι ας έρχονταν με το σταγονόμετρο, κι ας έρχονταν με το μάτι στο ρολόι και την αγωνία των φίλων μου μήπως χάνουν την ώρα τους άσκοπα και δεν διαβάζουν. Εκείνες οι δύο χαοτικές εκπομπές με τον Τάσο και τον Ευθύμη, τα dnd sessions στο Δουκάτο, το πρώτο εξάμηνο λειτουργίας του κινηματογραφικού ομίλου, η ηρωική εποχή των πρώτων κινήσεων της ΠΑ.ΡΙ.Σ., μέχρι την ανακάλυψη των παιχνιδιών που παίζονται στα ανώτερα κλιμάκια της ΦΕΠΑΝ, και την σταδιακή αποχώρηση γεμάτη αηδία για αυτήν την κατάσταση, το ηρωικό πρώτο (και τελευταίο) τεύχος του ΚΡΑ, η ασύστολη μάσα στην Καλλίπολη και στην Πανδώρα. Αλλά ακόμα κι αυτά ήταν απλώς ένα μικρό ηρεμιστικό, μια μικρή απόδραση από την επαναλαμβανόμενη διαπίστωση ότι όλοι μας ζούμε αποσπασματική προσωπική ζωή. Σπασμωδικές σχέσεις, σπασμωδικός έρωτας, σπασμωδική διατροφή, πολλές φορές ελάχιστος ύπνος.

Αυτή ήταν η ζωή μου, αυτή είναι και η ζωή των φίλων μου. Φοιτητική ζωή στη Λευκωσία. Κουραφέξαλα. Αλλά αυτά παθαίνεις σε μια χώρα όπου βασικός «παίκτης» στο κεφάλαιο παιδεία είναι ο ΣΕΒ, ο οποίος μάλιστα κάνει ό,τι γουστάρει στο θέμα και κανείς δεν του κουνιέται. Τελικά το UCY πέτυχε στον στόχο του για την ώρα. Να πάρει τα καλύτερα μυαλά μιας γενιάς και να τα μετατρέψει σε αυτιστικά άτομα, τα οποία βγαίνοντας μετά στην κοινωνία γίνονται άτομα που μέχρι και πίπες θα παίρνουν από τα αφεντικά για να μπορέσουν να έχουν μια ζωή ανεκτή, χωρίς όνειρα κι οράματα, μιας κι όλα αυτά θα έχουν καταστραφεί μεθοδικά από τον τεράστιο μηχανισμό που λέγεται « Πανεπιστήμιο Α.Ε.»
Το πανεπιστήμιο μας έχει καταδικάσει σε έναν βίο αβίωτο. Μια ζωή εν τάφω. Ελπίζω όποιος το διαβάζει αυτό να μην τα βάψει κατευθείαν μαύρα, αλλά να αναπτύξει τις σωστές άμυνες και τα ανάλογα αγωνιστικά αντανακλαστικά. Να οργανωθεί και να παλέψει.

Να γίνουμε πολλοί, γιατί οι καιροί που πλησιάζουν είναι χαλεποί και εάν δεν πέσει έστω και ένα βόλι, εάν δεν γίνει έστω και μια διαδήλωση, εάν επιμείνουμε να μην παίρνουμε την ζωή μας στα χέρια μας, από’ δω και πέρα θα έρχονται μόνο σφαλιάρες και ταπεινώσεις.

Duke, Νίκος Κοκάλης

editorial 2

2009-03-22T06:30:00.000-07:00

«Εχουν σίγουρα να με κατηγορήσουν για ένα σωρό.
Που κοιμήθηκα για μέρες κατάχαμα εκειπέρα, που βρόμισα το σπίτι,
που ζωγράφισα καλαμάρια στους τοίχους, που έπαιξα μπιλιάρδο.
Θα με κατηγορήσουν που έκοψα τριαντάφυλλα απ’τον κήπο, που ήπια μπίρα σπάζοντας τον λαιμό των μπουκαλιών στο περβάζι του παραθύρου: δεν έχει μείνει σχεδόν καθόλου κίτρινη μπογιά στην ξύλινη κάσα. Φαντάζομαι πως σε λίγο θα χρειαστεί να παρουσιαστώ μπροστά σ’ένα ανθρώπινο δικαστήριο. Τους αφήνω αυτά τα σκουπίδια για διαθήκη. Ελπίζω, χωρίς κομπασμό, να με καταδικάσουν για κάτι, έτσι ώστε να πληρώσω μ’όλο μου το κορμί το σφάλμα να ζω».

Ξεκινάμε τούτο το εξάμηνο με την φλασιά της Ακαδημίας: Λε Κλεζιό. Το απόσπασμα μου σπάει τα νεύρα για την απίστευτη ικανότητα των ανθρώπων να καταράζονται αυτούς που ζουν αυθορμήτως και να πριμοδοτούν τους κεκτημένους φωνογράφους. Μου θυμίζει σχεδόν Μπουκόφσκι για την ιδέα βέβαια, όχι την διατύπωση, στις αντιστροφές του Burning in Water, Drowning in flame: αν νομίζετε πως τρελάθηκα/ δεν έχετε παρά να δοκιμάσετε/ να κόψετε ένα λουλούδι από/ τον κήπο του γείτονά σας.
Ο χρόνος απλοϊκά δεν υπάρχει σύμφωνα με τον Einstein και τον Ηράκλειτο, έτσι δεν υπάρχει και κανένας λόγος συμφοιτητές (όχι συνάδελφοι, όπως τείνουν να μας αποκαλούν ειρωνικώς τα ακαδημαϊκά εργαλεία) να ευχηθούμε καλή χρονιά και τα συναφή αρχειοθετημένα ευχολόγια κάθε κοινωνικής συμβατικότητας. Είπαμε, ξεκινάμε με Πρόστιμο από Κλεζιό: στο οπισθόφυλλο του ομωνύμου θα βρείτε το απόσπασμα που παρατίθεται και στο ταχυφαγείο της σκέψης σας, αν ψάξετε καλά τους καταλόγους, θα βρείτε την εντολή κάθε διαβίωσης που δεν μπορεί αν δεν σπάσει μπίρες κι αν δεν ζωγραφίσει στους τοίχους, έστω, καλαμάρια. Είναι τουλάχιστον, αποτρόπαιο να γράφει κανείς σήμερα με τις λέξεις αγάπη, υγεία και ευτυχία να κωλοτρίβονται στο πεζοδρόμιο της έκφρασης. Γι'αυτό θα αφήσω σε εκφορά, αυτό που θέλουμε όλοι κατά βάθος: την εξόρμηση και την ανάσα μιας στιγμής που μπάζει ευχαρίστηση, ένα μέρισμα αλήθειας και μιας λογής συντροφικότητα.
Το τεύχος Φεβρουαρίου καλωσορίζει αυτούς που βωλοδέρνουν ακόμα στους δρόμους με αιτήματα κι αξιώσεις ζωής κι αναθυμάται απολογιστικά όσα το αφορούν εδωπέρα. Τα διαδικαστικά προς το παρόν μπαίνουν στην άκρη κι όσες φανφάρες συνοδεύουν κάθε φορά την εκφορά ενός άλλου λόγου παραμερίζονται προκειμένου να γλιτώσει μια αυθόρμητη ιδέα κι ένα ανερμάτιστο εγχείρημα από τυχόν αφομοιώσεις. Ευχαριστούμε λοιπόν, αυτούς που μας μετροφυλλούν κι αυτούς που γράφουν ακόμα,έστω, επί ματαίω.

Έλενα Τ.

ΤΕΥΧΟΣ2, ΚΩΛΟΣ-ΒΟΥ

2009-03-22T06:27:00.000-07:00

«Είχαν δεν είχαν τους ξεκάναν
τους πειρατικούς σταθμούς»,
«έξω η ζωή χαμογελάει
με τα νέα φλωράκια της» κι
«η αξία της γλάστρας
έγκειται στην τρύπα της»- Ντίνος

«Είσαστε το παραβάν του εαυτού σας
Πίσω σας γυμνή συμβαίνει η ζωή σας»
«Ο καθένας μια βίδα ένα γρανάζι
Όλοι μαζί έν’άσκοπο ρολόι
Για να βλέπει την ώρα ο κανένας»
Και η «ποίηση ελεημοσύνη
Στην παλάμη ενός κουλού κόσμου»
Χιόνης.

«Η σκέψις τα ποιήματα
βάρος περιττό»
«όλοι μαζί κινούμε συρφετός»
«Στα χείλη μόνο οι λέξεις των παθών
Ένα έχετε όνειρο: τον αγαθόν
Άντρα σας και τα νόμιμα κρεβάτια»
Καρυωτάκης

«Με πόση απουσία παριστάμεθα
Με πόση απουσία παρακολουθούμε προσεκτικά»
και
«Σκέψου πως δεν μας έμεινε άλλο όνειρο
Παρά να βγούμε από μια πόρτα»
Μόντης

«Ουρά παγονιού
σε πισινό μαϊμούς
τούτος ο κόσμος»- Παυλόπουλος

«Παράξενο λέει, πουθενά δεν ακούγεται πια η μουσική μου»-Μότσαρτ, Σαχτούρης

«Ήταν μια υπέροχη μέρα της Άνοιξης
Έξω, κελαηδούσαν όσα πουλιά είχαν
Γλιτώσει από
Το νέφος»- Μπουκόφσκι

Να δούμε κατάματα επιτέλους τη θλίψη του χαμού, το αδιέξοδο που μας κληροδοτήθηκε, τις φωνές, τις μέρες που ξημερώνουν και το αύριο που αναμένει την υπεράσπισή μας, πέρα από μερισμούς και κάστες.

ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ

2008-11-29T06:24:00.000-08:00

Κοίταξε προς τα κάτω . Ένα ζευγάρι λουστρίνι κόκκινες γόβες. Η παρουσία μιας γυναίκας προδίδεται πρώτα από τον ήχο που αναδύεται μέσα από την επαφή των τακουνιών της με το γυμνό πάτωμα και μετά μέσα από την ελαφριά λουλουδένια μυρωδιά που γραγαλάει τη μύτη και εξαπλώνεται και παραμένει στο χώρο. Πριν την δεις την έχεις ήδη ακούσει, έχεις ήδη μυρίσει το άρωμα της και τώρα στρίβεις το πρόσωπο γιατί πια γνωρίζεις καλά από ποια γωνιά θα εμφανιστεί.
Έτσι μου είχε πει τότε. Το τότε μοιάζει τόσο μακρινό. Εκείνο το τότε το έχω κλειδωμένο μέσα στην καρδιά μου αλλά το κλείδι το κρατάω ακόμα στο χέρι. Μένουν λίγες ώρες . Θα ξεκλειδώσω την πόρτα και ελπίζω να είναι όλα όπως τα άφησα.
Την τελευταία φορά που βρέθηκε στο αεροδρόμιο φόραγε ένα ζευγάρι αθλητικά παπούσια. Κορδώνια μαυρισμένα από τη σκόνη καθώς σέρνονταν στο πάτωμα. Φόραγε ένα τζιν και ένα μπλουζάκι μούσκεμα από τον ιδρώτα. Τα μαλλιά δεμένα πίσω και ατιμέλητα. Ήταν αδύνατη και προσπαθούσε πεισματωδώς να κουβαλήσει το ταξιδιωτικό σακίδιο στην πλάτη, δυο πλαστικές τσάντες στο δεξί χέρι και ένα κουτί παππουτσιών στο αριστερό. Ήταν μόνη και ήταν εκεί για πρώτη φορά. Φαινόταν να βιάζεται και είχε καμπουριάσει από τοβάρος. Ήταν αδιάφορη για ότι συνέβαινε γύρω της... Αδιάφορη όχι. Καλύτερα αγνώμων. Κοίταζε μόνο μπροστά. Ήταν η πρώτη μέρα, το πρώτο ταξίδι, η πρώτη αληθινή εμπειρία ζωής.
Από αυτό το κοριτσάκι μου έχει μείνει η ανάμνηση..
Αυτή η γυναίκα δεν του έμοιαζε σε τίποτα. Ένα λινό λευκό φόρεμα και μια κόκκινη τσάντα, ίσιοι ώμοι. Αυτή τη φορά ήξερε τι ήθελε και ήξερε τι είχε ανάγκη για να το αποκτήσει. Στο χέρι κρατούσε ένα κομμάτι χαρτί που είχε υγρανθεί από τον ιδρώτα. Το κράταγε σφιχτά λες και από αυτό κρεμόταν όλη της η ύπαρξη και πριν το καταλάβει βρισκόταν ήδη καθισμένη στο αναπαυτικό κάθισμα του αεροπλάνου. Το ταξίδι θα κρατούσε πέντε ώρες. Δεν την ένοιαζε... Έφυγε αιφνίδια. Δεν αποχαιρέτισε κανένα. Έπρεπε να καταλάβουν. Θα τους εξηγούσε. Το ήξερε θα καταλάβαιναν…
Δεν θα το περίμεναν.Ήταν υπερβολικά προβλέψιμη για να το περιμένουν. Ξαφνικά έσκασε ένα γέλιο στο πρόσωπο της .Φαντάστηκε την μητέρα της όταν θα της ανακοίνωνε. Είμαι στην Γερμανία να συνεχίσω το μήνα εκείνο που μου άλλαξε τη ζωή. Ξαφνικά οι μυς του προσώπου της χαλάρωσαν, δεν χαμογελούσε πια..
Στις ιστορίες φυγής υπήρχαν πάντοτε κάποια θύματα, εκείνοι που μένουν πίσω και κουνούν μαντήλια αλλά αυτή ούτε και αυτό το δικαίωμα δεν τους έδωσε. Είχε περάσει ολάκερη τη ζωή της μαζί του δεν τον απάτησε ποτέ, ούτε του είπε ψέματα τουλάχιστον όχι πριν από αυτό το καλοκαιρι και τώρα απλά τον εγκατέλειπε...
Εγκατέλειπε κατι που είχε φθαρεί από καιρό για να ανοίξει ένα καινούριο κεφάλαιο στη ζωή της. Εσφιξε για ακόμα μια φορά στα χέρια της το γράμμα. Ένα κομμάτι κιτρινισμένο χαρτί κακής ποιότητας . Τρεις μόνο λέξεις.
Bitte komme επείγον!!!
Τρεις μόνο λέξεις τις οποίες χρειάστηκε τρια μόνο δευτερόλεπτα να διαβάσει τρία λεπτά να αποφάσισει και τρεις ώρες για να φτάσει πίσω στην Γερμανία. Ήταν και πάλι εκεί γιατί το ήξερε πως το πάλι και το πίσω είναι φορές αναγκαία για το μπροστά και το για πρώτη φορα. Στο κάτω κάτω όλοι οι δολοφόνοι επιστέφουν στον τόπο του εγκλήματος και ακόμα και αν δεν ήταν σίγουρη για το πόσα ήταν τα δικά της θύματα επέστρεφε γιατί ήταν πεπεισμένη πως τον παλιό της εαυτό τον είχε σκοτώσει.
Συνεχίζεται...

Χρύσω Εφραίμ ΚΦΙ-ΚΛΑΣ 4Ο

Τόπος Διαμονής: Λευκωσία

2008-11-29T04:34:00.000-08:00

(Προσοχή: ακολουθεί κείμενο στα καλαμαρίστικα που κυπραίαν. Άμαν συγχίζουμαι φκαίνει μου το καλαμαρίστικον, όσον μπορώ βέβαια).

Αφού γράφω στο Βου-κώλο, είπα να γράψω ένα κείμενο του κώλου και για ένα κείμενο του κώλου, εκτός από ένα συγγραφέα του κώλου (το’ χουμε αυτό, βάλτε √) χρειαζόμαστε και θεματολογία του κώλου. Όχι δεν αναφέρομαι στην προσωπική μου ζωή (που έχω φάει το χέσιμο της ζωής μου), ούτε στις σπουδές στο ucy (που τα’ χω κάνει σκατά, πιο σκατά κι από τα γκομενικά μου). Θα μιλήσω καλύτερα για τους ανθρώπους σ’ αυτή την σκατόπολη που κάποιοι επέλεξαν (και κάποιοι άλλοι όχι) να ζουν.
Έχουμε και λέμε. Είσαι γυναίκα, Λευκωσιάτισσα (τόσο το χειρότερο). Πρέπει να έχεις απαραιτήτως τα εξής:
-πανάκριβα γυαλιά ηλίου (η τιμή οπωσδήποτε σε τριψήφιο αριθμό). Προσοχή. Τα γυαλιά πρέπει να διακοσμούν το κεφάλι (είτε τα φοράς, είτε τα έχεις στα μαλλιά, διπλή χρήση!) 24 ώρες το 24ωρο, όλες τις εποχές του χρόνου, σε εξωτερικούς και εσωτερικούς χώρους.

-Κομμωτηριασμένο μαλλί (τα καλαμαρίστικα επίαν του κώλου προφανώς). Κατά βάση το μαλλί είναι ίσιο, αν και αυτό μεταβάλλεται ενίοτε με τις επιταγές της μόδας. Πολλές φορές το μαλλί μπορεί να είναι φουσκωμένο (υπάρχει και σχετικός όρος πιστεύω, τον οποίο δεν γνωρίζω), όσο πιο φουσκωμένο, τόσο το καλύτερο. Συνήθως τόσο φουσκωμένο που δύναται να φιλοξενήσει ένα μικρό ζώο, πχ. αρουραίους, ινγκουάνα κλπ. Σγουρό, φουσκωμένο ή ίσιο, το μαλλί πρέπει ανά πάσα στιγμή να καλύπτεται από ένα στρώμα λακ και προς Θεού, ποτέ μα ποτέ δεν βρίσκεται στη φυσική του κατάσταση.

-Τσάντα. Το τελευταίο, απολύτως αναγκαίο κομμάτι του καθοριστικού για την αναγνώριση κάθε σωστής Λευκωσιάτισσας τρίπτυχου γυαλί-μαλλί-τσάντα. Η τσάντα οπωσδήποτε πρέπει να είναι πανάκριβη, original (μην σε πιάσουν οι υπόλοιπες Λευκωσιάτισσες στο στόμα τους), με το λογότυπο αρκετά εμφανές. Η τσάντα μπορεί να είναι μικροσκοπική ή τεράστια (που να χωρεί ρούχα για ένα σαββατοκύριακο στο camping, μαζί με το αντίσκηνο). Το σημαντικό πάντως είναι να την κρατάς με το σωστό τρόπο, ποτέ μα ποτέ στον ώμο αλλά στον καρπό ή τον πήχυ του χεριού.

-Τη δική σου νυχού (= μανικιουρίστα). Δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι τα νύχια σου στην οποιαδήποτε νυχού, γιατί μπορεί να καταλήξεις με νύχια σε φόντο κόκκινο, το πουτανέ, πλαισιωμένα με στρασάκια και δε συμμαζεύεται (όλοι ξέρουν ότι στο κόκκινο το πουτανέ δεν παν τα στρασάκια). Τελοσπάντων, με το νύχι και το μαλλί απλά δεν το διακινδυνεύεις.

-Γκόμενο που να πληροί τα εξής χαρακτηριστικά: έχει ακριβό αυτοκίνητο (κατά προτίμηση BMW, Mercedes ή Audi, εάν δεν είναι κανένα από αυτά τουλάχιστον να φαίνεται ωραίο κι ακριβό), να είναι ωραίος και περιποιημένος (κυρίως τα μαλλιά του), να ξέρει να παίζει πιλόττα, να έχει αρκετά λεφτά να σε πάει στο Zen Fusion για sushi και προς Θεού να μην έχει κόλλημα με τη ροκ, τα κόμικς και τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας (μπορεί να έχει βέβαια κόλλημα με τον Τερζή, τα αυτοκίνητα και το ποδόσφαιρο).

-Συνδρομή σε γυμναστήριο. Καμιά γυναίκα Λευκωσιάτισσα που σέβεται τον εαυτό της δεν παραλείπει να γυμνάζεται. Η κυτταρίτιδα και το λίπος είναι άλλωστε οι μεγαλύτεροι εχθροί (μετά την ψαλίδα και τις αχάπαρες νυχούδες πάντα). Το γυμναστήριο βέβαια πρέπει να έχει προγράμματα, όπως πιλάτες, γιόγκα και body balance, ενώ αποφεύγονται παντελώς προγράμματα όπως αεροβική (είναι πασέ και κουραστική), βάρη, και body combat (μη μετατραπείς από λεπτεπίλεπτη γκόμενα σε Σουγλάκο).

-Να διαβάζεις το Cosmopolitan, ή έστω το Down Town και το Madame Figaro.

Σημείωση: εάν δεν έχεις όλα τα παραπάνω ή έστω τα τρία πρώτα τα βασικά, είσαι απόκληρος της λευκωσιάτικης κοινωνίας, απαγορεύεται να κυκλοφορείς σε άλλες περιοχές πέραν της παλιάς Λευκωσίας (στο δικό μας τρίγωνο των Βερμούδων Kαλά Kαθούμενα, Kαφεωδείο, Double Six) και επιβάλλεται να συνηθίσεις το φτύσιμο και την παντελή αδιαφορία των Κύπριων ανδρών και το αποδοκιμαστικό βλέμμα όλων (ανδρών και γυναικών), ειδικά εάν εμφανίζεσαι δημόσια με άλλους απόκληρους της λευκωσιάτικης κοινωνίας (πχ. καλαμαράες).

Τώρα εάν είσαι άντρας Λευκωσιάτης (κάνε υπομονή γιατί θα πέσει βρισίδι) για να σε κάνουν παρέα οι υπόλοιποι άνδρες Λευκωσιάτες και να σε γουστάρουν οι γκόμενες πρέπει:

-Να έχεις αυτοκίνητο (τα’ χουμε πει πιο πάνω, μην επαναλαμβανόμαστε). Το αυτοκίνητό σου είναι η αγάπη και η λατρεία σου, πρέπει να το πλένεις μια φορά τη βδομάδα (ακόμη και αν δεν έχουμε νερό να πιούμε) και έχει μια περίεργη φροϋδική θα έλεγα αντιστοιχία με το πέος σου, αφού όσο πιο καλό, ακριβό, και γρήγορο είναι, τόσο πιο άντρας θεωρείσαι.

-Να είσαι ωραίος ή τουλάχιστον περιποιημένος. Επιβάλλεται να ισιώνεις το μαλλί ή να το πατικώνεις με ζελέ. Το σίδερο και το ζελέ είναι απαραίτητα αξεσουάρ. Αν δεν έχεις μπορείς να δανειστείς από την γκόμενα (δες πιο κάτω). Προς Θεού ποτέ στη φυσική του κατάσταση.

-Να έχεις γκόμενα που να πληροί όλα τα πιο πάνω κριτήρια.

-Να έχεις γκόμενα που να μην σε απατά και να είναι εκεί όποτε τη χρειάζεσαι, για σεξ, μόστρα στου φίλους σου κλπ. Η λεγόμενη εγγύηση.

-Εάν έχεις τα δύο πιο πάνω επιβάλλεται να γαμάς κι άλλες όποτε σου δίνεται η ευκαιρία. Πρέπει βέβαια να προσέχεις τι κάνεις για να μην χάσεις ποτέ την εγγύηση (γιατί τι θα κάνεις μετά;), αλλά να μπορείς πάντα να καυχιέσαι στους φίλους σου για τις άλλες. Αυτό είναι και το πιο δύσκολο εγχείρημα γιατί απαιτεί να κινείσαι σε πολύ λεπτές ισορροπίες. Δεν το πετυχαίνουν όλοι, αλλά για άντρες, οι πλείστοι τα πάνε πάρα πολύ καλά. Συγχαρητήρια.

-Να τρελαίνεσαι για το ποδόσφαιρο. Οπωσδήποτε να είσαι Αποελίστας ή Ομονοιάτης, να πορώνεσαι και να αναλώνεσαι σε πολύωρες και παντελώς απρόσφορες συζητήσεις με τους φίλους σου.

-Να πηγαίνεις γυμναστήριο καθημερινά και να κάνεις βάρη (όχι τίποτα αδελφίστικα) ή έστω body combat για να δείχνεις και την αγριάδα σου που, δεν μπορεί, κάπου θα έχεις κρυμμένη.

-Σε καμία περίπτωση ΔΕΝ φλερτάρεις με γυναίκες. Απλά περιμένεις να έρθουν να ανοίξουν τα πόδια τους (αν έχεις τα πιο πάνω λογικά πετυχαίνει). Ποτέ, μα ποτέ, δεν μιλάς σε άγνωστες γυναίκες κυρίως μπροστά στους φίλους σου (μην ξεφτιλιστείς δημόσια) και αν το κάνεις επιβάλλεται να περιοριστείς στα «μάνα μου», «κούκλα μου» και κάτι ακατάληπτα μουγκρητά.

-Δεν, επαναλαμβάνω, δεν χρειάζεται να διαβάζεις λογοτεχνία, να βλέπεις κουλτουριάρικες ταινίες, να ξέρεις τι γίνεται στον κόσμο, να μπορείς να αναπτύξεις θέματα σχετικά με πολιτική, φιλοσοφία κλπ γιατί καμιά Λευκωσιάτισσα δεν ασχολείται με αυτά. Καλώς λοιπόν που δεν το κάνεις, συνέχισε έτσι.

Σημείωση: εάν δεν πληροίς τα πιο πάνω κριτήρια είτε είσαι κομμουνιστής με μούσια που το παίζει απόγονος του Τσε (άλλο κείμενο αυτό) και σε γουστάρουν οι γκόμενες που φτιάχνονται με τέτοια, είτε σε έχουν όλες στο φτύσιμο.
Τέλος.
Παρένθεση συγγραφέως: Αγαπώ τη Λευκωσία, λατρεύω τη Λευκωσία (είμαι τζι εγώ Λευκωσιάτισσα) τζαι σε καμιά περίπτωση δεν τη θεωρώ σκατόπολη. Τωρά για τα πλάσματα που ζουν μέσα (τους γηγενείς τουλάχιστον) δεν παίρνω κι όρκο. Κλείνει η παρένθεση.

Ερυκίνη

Στα Κατεχόμενα Ένιωθα Ελεύθερος

2008-11-29T04:25:00.000-08:00

-Εγώ είμαι από την Θεσσαλονίκη.
-Ααα! Κεμάλ Ατατούρκ! Μου λέει αυτός.
-Εκτός από τον Κεμάλ έχουμε και τα καλύτερα γλυκά της Ελλάδας. Πολλά εξ αυτών είναι και τούρκικα! Του τονίζω...

Με κοιτάει σαν γυμνοσάλιαγκας. Οι πληροφορίες ήταν πολλές και μπλόκαρε το σύστημα. Φαίνεται δεν μπορεί να επεξεργαστεί πάνω από 2 σύνθετες προτάσεις στα Αγγλικά.
Ποσώς με ενδιαφέρει άμα καταλαβαίνει τι του λέω. Η απόλυτη μάχη έχει ξεκινήσει και αναμένω από τον Τουρκοκύπριο γλυκατζή να φανεί άξιος των περιστάσεων και να γίνει ο επόμενος Καρτέσιος, αλλάζοντας την κοσμοθεωρία της "γλυκιάς κοινωνίας" ανεπιστρεπτί.

Μου παραδίδει το γλυκό του.Το καλογυαλισμένο κουταλάκι χωρίζει σχεδόν στη μέση στο αντικείμενο ελέγχου που έχω ακριβώς μπροστά μου. Με σταθερές κινήσεις το κατευθύνω προς τα σαγόνια μου.Το μεγίστης γευστικής αξίας γλύκισμα προκαλεί μικρές πυρηνικές εκρήξεις στα ανώτερα επίπεδα του εγκεφάλου μου. Η πρώτη έκρηξη προκάλεσε τον παντελή διασκορπισμό όλων των ύψιστων θεωριών που είχα συλλέξει στα λίγα χρόνια της αμπελοφιλοσοφίας του μικρόκοσμού μου.

Ο μάγειρας με κοιτάει με τα μάτια μισόκλειστα και με γλοιώδεις κινήσεις τρίβει τα χέρια του κάτω από την επιφάνεια της ταμιακής μηχανής. Αναμένει την επιδοκιμασία μου, ακολουθούμενη από γευστικό οργασμό. Παρατηρεί με υπερηφάνια τις σπασμωδικές κινήσεις που αποτυπώνονται στο πρόσωπό μου. Κάθε δαγκωματιά στα ενδότερα της στοματικής μου κοιλότητας, του προσθέτει και χρόνια. Χαίρεται...ναι, χαίρεται!

Προσπαθώντας να ξεπεράσω το ταράχουλο που μου προκάλεσε το γλύκισμα τον παρατηρώ δίχως απορία. Ο μεγαλοφυής γλυκατζής, φαντάζομαι, πετάει τώρα στα σύννεφα, αγκαλιά με ένα ταψί Εκμέκ Κανταΐφι. Το δημιούργημα του, μου προκάλεσε δάκρυα συγκίνησης και σε αυτόν χαμόγελα υπερηφάνιας. Νιώθω προδομένος από τους καταστηματάρχες γλυκών της γειτονιάς μου, που τόσα χρόνια τους εμπιστευόμουν τις μικρές χαρές της ζωής.

Στο απέναντι τραπέζι δύο κυρίες γύρω στα 60, τρέμουν σύγκορμες. Μόλις το δοκίμασαν και αυτές. Η μία νιώθει λες κι έχει ξανανιώσει ο επί 40 χρόνια μακαρίτης άντρας της και της πρόσφερε ηλεκτρικές ηδονικές απολαύσεις με φετιχιστικές κινήσεις στα ρημαγμένα πόδια της. Η άλλη μεσήλικη κυρία, κοιτάει το Εκμέκ ωσάν φαλλό νέγρου. Με δέος και ρατσισμό, επικαλούμενη τα θεία διά της ανάτασης των χεριών και ξεστομίζοντας εκφράσεις όπως: "Τι είναι τούτο Παντοδύναμε; Απόλαυση ή αμαρτία;". Και οι δύο σαν να έφυγε η γη κάτω από τα πόδια τους, θέλουν να τρέξουν σε μια εκκλησία και να σωθούν.
Οι ενοχικές τους σκέψεις τις κολάζουν και δεν τις αφήνουν να απολαύσουν το "γλυκό μάννα" που δημιούργησε ο Τουρκοκύπριος. Δεν μπορούν να του δώσουν τα εύσημα σαν νικητή της Ολυμπιάδας ή ακόμα να του φωνάξουν "Άξιος" σαν νεοεκλεγμένος πρωθυπουργός καθώς τον ραντίζουν με τριαντάφυλλα.

Όχι! Είναι Τουρκοκύπριος και δεν πρέπει να τον επευφημίσουμε. Είναι εχθρός και δολοφόνος και κακώς που δοκιμάζουμε τα ποτισμένα με αίμα γλυκά του. Με αυτές τις σκέψεις και περίσσια αηδία στην καρδιά τους, φωνάζουν τον Εφευρέτη-Γλυκατζή για να του πουν δυο λογάκια.

Αυτός σε κάθε βήμα του νιώθει την καρδιά του να χτυπάει όλο και πιο δυνατά. Είχε δεχθεί πολλές φιλοφρονήσεις στον παρελθόν αλλά πότε από "Ελεύθερο" Κύπριο. Για αυτή τη στιγμή ζούσε και ονειρευόταν να την εξιστορεί στα εγγόνια του λίγο πριν κοιμηθούν. Γυρνάει το κεφάλι πεταχτά σε έμενα καθώς πορευόταν και εγώ του χαμογελάω έτοιμος να ζήσω πρωτόγνωρες στιγμές. Σαν ταινία χιλιάδες σκέψεις περνάν από το μυαλό μου, με ΕλληνοΤουρκοκυπραίους να είναι βουτηγμένοι σε τόνους Εκμέκ και να αγκαλιάζονται σαν αδέρφια που δεν ειδώθηκαν ποτέ.

Οι πρώτες λέξεις, μαχαίρι στη καρδιά του άμοιρου ανθρωπάκου.Πιθανόν να μην κατάλαβε ποτέ τι του είπαν οι δύο κυρίες αγγλιστί αλλά σίγουρα διαισθάνθηκε τις προθέσεις τους από τον χλευαστικό και σιχαμένο τρόπο μου μιλούσαν σε συνδυασμό με τις εκφράσεις μίσους στο φρεσκοπουδραρισμένο πρόσωπό τους.
-Τι εν τούτο; λέει η μία με φωνή από την κόλαση.
-Καλάν, εν ηξέρετε να κάμνετε γλυκά δαμέσα; λέει η άλλη.
-Εν απαίσιο. Εν εν γλυκό τούτο δαμέ!-Πιάστο! Και δίνει το πιατάκι με την πεμπτουσία του γλυκατζή στο χέρι του.Ο γεροντάκος κατεβάζει το κεφάλι και ξεστομίζει με μισή καρδιά. "Σόρρυ, σόρρυ!".Σηκώνονται, φεύγουν και δεν σκέφτονται καν να πληρώσουν σαν κυρίες που είναι. Από εκεί και πέρα αγαπητέ αναγνώστη δεν επιτρέπεται να περιγράψω τον "Μέγιστο των Γλυκατζήδων". Η ουσία του παραμένει ατόφια στο ρουν της ιστορίας.

Ο απομίμηση πάτος και τα νέα ξεκινήματα

2008-11-22T04:16:00.000-08:00

Δεν έχω πολλά να πω αν και θα έπρεπε. Νέο βήμα για τον όμιλό μας κι εύχομαι να τα πάει καλά. Ήδη από το όνομα της φυλλάδας μας καταλαβαίνει κανείς τη διάθεσή μας να αυτοσαρκαστούμε, τη θέλησή μας να αντιμετωπίσουμε ντόμπρα τους εαυτούς μας, αφαιρώντας τους κάθε φτιασίδι τεχνητό, κάθε προσπάθεια ωραιοποίησης.
Ο όμιλος Λογοτεχνίας δεν είναι αυτό που απωθεί τους περισσότερους από το να εγγραφούν σε αυτόν: μια ομάδα σπασίκλων που κάθονται γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι και απαγγέλλουν Διονύσιο Σολωμό (αν και τώρα που το καλοσκέφτομαι, δε θα ‘ταν κι άσκημα). Ο όμιλος αυτός μαζεύει κάθε καρυδιάς καρύδι. Κάθε καρυδιάς καρύδι που αγαπά τα βιβλία. Κάθε λογής βιβλία. Κάθε λογής παραμύθια, ξόρκια, ταξίδια και αναζητήσεις.
Κάθε χρονιά αριθμούμε γύρω στα εξήντα νέα μέλη και προς το τέλος πάντα καταλήγουμε οι πέντε παλιές καραβάνες. Να βγαίνουμε και να φιλοσοφούμε για τη ζωή, για την ποιότητά της, την μόρφωσή μας, όποια κι αν είναι αυτή και για κάθετί που θα γεννήσει η νύχτα, το ποτό και η φίλτατη σε όλους μας απελπισία. Καμιά φορά το φέρνει η κουβέντα και λέμε για τον πάτο στον οποίο βουλιάζουμε. Καταλήξαμε πως αυτός ο πάτος είναι ψεύτικος, ουτοπικός. Δεν υφίσταται ο πάτος, είναι απομίμηση. Η επόμενη μέρα γεννά τη μικρή ελπίδα ότι θα ξεδιπλωθεί κάτι καινούργιο. Έστω και μια μικρή καινούργια απελπισία.
Καλούμε όλους εσάς, που αγαπάτε να αγαπάτε, να γράψετε. Να καταθέσετε τα σώψυχά σας, πονήματα βραδιών με κλάμα και τσιγάρο, αποκυήματα μιας διεστραμμένης φαντασίας, δευτεροκλασάτα σενάρια της ίσως σκόρπιας σας ζωής, στιχάκια ερωτικά που ποτέ δε στείλατε στη μούσα σας, σελίδες του ημερολογίου σας που είχατε κάποτε το όνειρο να δημοσιεύσετε. Είστε ελεύθεροι να κρίνετε, να κατακρίνετε όλα τα κακώς κείμενα τούτης της μικρής κοινωνίας, να κράξετε κι εμάς τους ίδιους για την υπεροψία μας και την αδυναμία μας να αλλάξουμε ό,τι μας πληγώνει και καλείστε να δώσετε και να πάρετε ό,τι για σας έχει σημασία.
Καλή αρχή σε ολωνών μας τα βουκωλικά βήματα, αργά και σταθερά, με λέξεις πρόκες να μην τις παίρνει ο άνεμος.
Μαρία Μηνά, ΒΝΕ 4ο

Νοέμβρης μήνας ταξιδεύει...

2008-11-22T04:06:00.000-08:00

editorial

Μέσα Νοεμβρίου, στο γρασίδι του πανεπιστημίου με τα πήγαινέλα της μάρκας και τον ήλιο να σου θυμίζει καλοκαιριάτικη ευωχία, αναφωνεί ένας από τους καμένους αδερφούς: τον Νοέμβριο έχουμε 2 διαδηλώσεις, στις 14 την αντικατοχική και στις 17 την ημέρα μνήμης Πολυτεχνείου. Αυτή τη σκηνή της σπαραχτικής αναφώνησης, ο dj φροντίζει να την επενδύσει μουσικά τοποθετώντας στην εμετική κονσόλα της καφετέριας γαμάτα άσματα της εποχής. Αντιλαμβάνομαι αίφνης, ότι στα περίφημα τούτα τραγούδια που συνθέτουν το κακόφωνο σύμπαν του πανεπιστημίου κάτι μέρες σαν την Πέμπτη, η επανάληψη δεν είναι μόνον η μήτηρ πάσης μαθήσεως αλλά το βασικό δομικό υλικό γύρω από το οποίο βολοδέρνουν οι έννοιες της αταλαντοσύνης και της εγκεφαλικής απόπλυσης.

Τα πανό πάνω απ’το Δράξασθε τα σφυροκοπά ο αέρας. Το ένα μιλάει για κάτι φοιτητικά κεκτημένα που τώρα πια μόνο με κινήσεις και μουσικές κεκτημένης ταχύτητας έχουνε σχέση, και το άλλο, ξεκάρφωτο κι ανεξάρτητο αναγράφει: τέλος στις νόρμες. Κακά τα ψέματα νεολαίοι, οι διαδηλώσεις στον τόπο μας έχουνε γίνει πια νόρμα. Τις κατέχουνε κάτι σπαραξικάρδιες διθυραμβικές συνθηματολογίες, κάτι κοκορομαχίες με τις κυπριακές και τις ελληνικές σημαίες να τοποθετούνται σε αντιμαχόμενες παρατάξεις, κάτι έφηβα γεράκια που κραυγάζουν κατά του ιμπεριαλισμού ταλαιπωρώντας ακόμα μια φορά το Τσε-σύμβολο και κάτι τραγούδια που ξεθώριασαν πια στα στόματα του κανένα.

Θυμάμαι τους στίχους του Αναγνωστάκη, συνήθως κάτι μέρες σαν κι αυτές βγαίνουν απ’το συρτάρι της μνημειακής ανάγνωσης συναισθήματα όπως το παρακάτω:
«Αντί να φωνασκώ και να συμφύρομαι με τους πλανώδιους ρήτορες και τους αγύρτες, πήρα το δρόμο μοναχός σφυρίζοντας».
Οι διαδηλώσεις στον δικό μας χωροχρόνο, δεν έχουν πια τίποτα ουσιώδες. Όσο κι αν προσπαθούν να δώσουν νόημα σ’αυτές τα τραγούδια, όσο κι αν οι παλιές καραβάνες επιμένουν να μας τραγουδούν για τα «τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών», εμείς θα μοιάζουμε πάντα σαν πλανώδιοι ρήτορες κι απατημένοι αγύρτες, χωρίς να επιχειρούμε καν το αυτονόητο κάθε φοιτητικής διαδήλωσης: την ενότητα των ιδεών και των συμφραζομένων. Έχουμε σκοτωσει τα ιδανικά, μα η τραγωδία της ύπαρξής μας είναι ότι διαθέτουμε ακόμα τα κουφάρια και φροντίζουμε με κάθε αφορμή να τα σέρνουμε πίσω από φοιτητικές κάστες που δεν έχουν καν την ψευδαίσθηση της μαζικότητας. Ίσως ήρθε ο καιρός της σιωπής και της φτώχιας. Αφού δεν μπορούμε να ενωθούμε ως φοιτητικό κίνημα, για μια μέρα όπως αυτή του Πολυτεχνείου ή του 'ψευδοκράτους'(...), ίσως θα πρέπει απλώς, να σκάσουμε.

Μ’αυτό το τεύχος Νοεμβρίου λοιπόν, ο Βουκώλος καλωσορίζει όσους δεν φωνάσκησαν και πήραν τον δρόμο μονάχοι σφυρίζοντας κι ευελπιστώντας πως θα υπάρχει πάντα κάποια, έστω, μοναχική αντίσταση στις νόρμες, στις αξίες, ακόμα και σ’αυτές τις δοσμένες πια διαδηλώσεις.

Πρόταση σ’όλους αυτούς που σκίζονται για τα αριστερά τους ιδανικά και τα λαβωμένα τους πρότυπα κι επιμένουν ακόμα να κονταροχτυπιούνται με σημαίες, το ποιητικό σύμπαν του Αναγνωστάκη, οι Νέοι της Σιδώνος, οι Επιγόνοι και η Απόφαση.
Έλενα Τορναρίτη

ΤΕΥΧΟΣ 1- ΤΟ ΒΟΥΚΩΛΙΚΟ «ΔΡΑΜΑ»

2008-11-21T01:58:00.000-08:00

Όταν είσαι βυθισμένος στα σκατά μέχρι το λαιμό δεν μένει παρά να τραγουδήσεις.

Ως λογοτεχνικός όμιλος, βάλαμε μπροστά τούτο το εξάμηνο την έκδοση ενός εντύπου που θα μίλαγε στον φοιτητόκοσμο κάπως διαφορετικά. Η αξίωση μας δεν ήταν ιδιαίτερη, άλλωστε, υπαγορεύτηκε από την λογική τάξη πραγμάτων: ένας όμιλος του πανεπιστημίου που’ χει τα γραφτά και τις ιδέες για προσφιλή του εργαλεία, φέρει το αυτονόητο δικαίωμα να κυκλοφορεί το δικό του γραπτό έντυπο.
Η επιθυμία αυτή, εκφράστηκε στις διαδικαστικές συναντήσεις των ομίλων και ακολούθως, καταβλήθηκε προϋπολογισμός στη Συντονιστική, ο οποίος επεξηγούσε και τους λόγους έκδοσης του Βουκώλου. Δεν περιμέναμε ασφαλώς, υποδοχές μετά βαϊων και κλάδων, ωστόσο, τα διαδικαστικά παρατράγουδα που ακολούθησαν μας απέδειξαν ότι για την Φεπάν οι όμιλοι δεν εκλαμβάνονται ως φορείς δημιουργικότητας και διακίνησης ιδεών ενώ κάθε νέα προσπάθεια θα πρέπει να σταθεί στα πόδια της από μόνη της, λόγω της παρούσας οικονομικής κρίσης που καθώς φαίνεται έχει χτυπήσει και τα ταμεία μας.
Το να ακούς αποδοκιμαστικά σχόλια από μέλη της οικονομικής, περί άχρηστων που κάθονται και γράφουν ή να εισπράττεις τοίχους και ωραιότατα ΟΧΙ από φοιτητές, που εκτός του ότι είναι εκλελεγμένοι «εκπρόσωποί» μας, προερχόμενοι από τις δύο μεγάλες παρατάξεις του πανεπιστημίου και προασπιζόμενοι τα συμφέροντα και τα δικαιώματά μας, φαίνεται πως αποφασίζουν δυναμικά και για το πόσα χρήματα θα πάρει ο κάθε όμιλος, γιατί θα τα πάρει, πώς θα τα πάρει και πάει λέγοντας, καθιστά το πράμα σαφές.Ο «πούστης ποιητής Χριστιανόπουλος», οι ‘άχρηστοι’ που γράφουν, η αναβάθμιση της Φοιτητικής, το μηδέν εις το πηλίκον για ένα όμιλο που δεν έχει την χρήσιμη και αποτελεσματική ύπαρξη ενός άλλου πολιτικού ή κοινωνικού συνόλου μας αφήνουν με την εντύπωση ότι εδωπέρα κανένας δεν ξέρει να διαβάζει, να γράφει, να συζητά ή να διαλέγεται και πόσο μάλλον να ασχολείται με πράγματα που τον αφορούν χωρίς να’ χει άλλες σκοπιμότητες.
Ερχόμαστε λοιπόν και ρωτάμε: που στο διάολο δόθηκε το φετινό κονδύλι και με ποια κριτήρια διαμοιράστηκε; Ως όμιλος ζητήσαμε 800 ευρώ (εκ των οποίων τα 200 ήταν για άλλους σκοπούς) και όπως προαναφέρθηκε βρήκαμε μπροστά μας δριμύτατα ΟΧΙ.
Εδώ και ένα μήνα λοιπόν, ψάχνουμε συνεχώς χορηγούς με σκοπό να μας δοθούν κάποια χρήματα για να εκδώσουμε την φυλλάδα, κάτι που ούτως ή άλλως θα γινόταν, με μια ώθηση ωστόσο και από το ταμείο της Φεπάν. Όπως και να χει, το μόνο σίγουρο είναι πως θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε και το έδαφος άρχισε ήδη να στρώνεται. Προς το παρόν, εντελώς πληροφοριακά, αναφέρουμε πως το τεύχος αυτό που κρατάτε στα χέρια σας βγήκε με έξοδα του ίδιου του συμβουλίου.
Τα συμπεράσματα δικά σας.

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ.